Złe drapieżniki zjadają daniele! Czy może to wina myśliwych?

Co chwila pojawia się jakiś news pt. „Horror! Wilki zagryzły stado danieli z hodowli! Boże Jedyny, czekać na zjedzone dzieci!” Często w takich newsach pojawia się jakiś przedstawiciel PZŁ mówiący coś w stylu „OK, dobrze, że wilki są, ale uważajcie ludziska”. Z jednym takich newsów było zdanie „Należy jednak uważać, gdyż według myśliwych, zwierzęta te coraz mniej boją się ludzi”. Patrząc na ostatnie zdarzenia, szczególnie na śmiesznie niski wyrok dla myśliwego, który zabił człowieka, biorąc go za dzika (http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,114883,22491032,mysliwy-zastrzelil-mezczyzne-na-polowaniu-zachowywal-sie-jak.html), trzeba na co innego uważać 😛

Wracając do meritum – myśliwi na widok szkód w hodowlach wrzeszczą, że to na pewno robota wilków. Szczególnie jak te osiedliły się w okolicy. Nie dotrze do nich, że równie dobrze to mogły być psy. Kiedy we wrześniu ubiegłego roku pod Szubinem zagryzione zostały daniele z hodowli. I jak pisano w tamtejszych mediach:

Policjanci zastali na miejscu także lekarza weterynarii i przedstawiciela koła łowieckiego, które działa w okolicy – mówi mł. asp. Justyna Andrzejewska, oficer prasowy policji w Nakle n. Not. – Orzekli oni, że zwierzęta zagryzione zostały przez wilki.

Źródło: http://www.expressbydgoski.pl/112/a/wilki-zagryzly-stado-danieli-pod-szubinem-zdjecia,10798584/

Oczywiście, myśliwi wielcy eksperci, bo chodzą codziennie do lasu i wiedzą lepiej niż jakiś tam naukowiec siedzący tylko za biurkiem. A, że często bywa tak, że wiedza przyrodnicza u naszych łowczych bywa na żenującym poziomie i mieliby problem z odróżnieniem np. poszczególnych ptaków łownych? Oraz znajomość nt. wilków zwykle wolą czerpać z nieaktualnej wiedzy przyrodniczej sprzed wieków.

wilkdaniel0

No i nie muszę mówić, że myśliwym jest bardzo na rękę straszenie wilkami nieuświadomionych ludźmi, bo wtedy łatwiej będzie przeforsować wpisanie ich na listę gatunków łownych. Ostatnio tak było w Borui Kościelnej pod Nowym Przemyślem, gdy głoszono, że to wilki szabrowały zagrodę z danielami, muflonami i owcami, a jak wykazała ekspertyza – to była sprawka psów. Chociaż zwykle myśliwi także się pieklą i starają te przypadki rozbuchać do maksimum i nakręcać ludzi w psychozie (http://poznan.wyborcza.pl/poznan/7,36001,21508308,rzez-danieli-w-wielkopolsce-wilki-jednak-niewinne-sledztwo.html?disableRedirects=true).

wilkzagryz
Zjedzone przez wilki truchło daniela. Myśliwi lubią pokazywać takie sceny, by wzbudzać strach u ludzi, pomimo, że takie sceny są normalne w świecie przyrody. 

mysliwyoskorowa
A gdy ktoś pokaże zwłoki zwierzęcia podczas myśliwskiego skórowania/patroszenia/odcinania kończyn? Wtedy myśliwi krzykną coś o bambizmie i kotletach na drzewach 😛

Jest to o tyle bardziej nie fair wobec drapieżników, ponieważ zwierzę w ogrodzonej zagrodzie nie ma szans uciec, ani się obronić. A każdy drapieżnik jako oportunista mając do wyboru wolno biegającą ofiarę majacą większe szanse na przeżycie oraz ofiarę na uwięzi i mniej przystosowaną do życia na dzikim terenie, wybierze opcję drugą, szczególnie jeśli hodowla nie jest zabezpieczona. Jak piszą w broszurze Pomorskiego Ośrodku Doradztwa Rolniczego w Lubanie pt. Szkody w uprawach rolnych wyrządzane przez zwierzęta a kształtowanie bioróżnorodności krajobrazu wilcze watahy mając w pobliżu słabo zabezpieczone zagrody, nauczą się, że tak jest, to będą je atakować, nawet jeśli naturalnej zwierzyny będzie w bród. I w interesie hodowców jest stawianie lepszych zabezpieczeń, które zniechęcą drapieżnika do darmowej stołówki, a zachęcą do męczenia się w gonitwie za zwierzyną łowną w naturze. Z braku lepszej alternatywy.

Screenshot - 2017-10-15 , 14_49_1214-10-06
Wilk goniący daniele w nadziei, że uda się pozyskać pożywienie dla watahy. A i nie ma pewności, że osiagnie swój cel. Plus jakiś duet leni idących na łatwiznę.      

O hodowlanych danielach jeszcze wspomnę, a teraz skupię się na zwierzętach w stanie wolnym. Żeby wilk gonił za zwierzyną łowną też nie pasuje myśliwym. Wtedy jest bambistyczny płacz, że zarżnięta zwierzyna płowa, w tym daniel. Że koła łowieckie ponoszą straty i nie ma na odszkodowania. Ale zaraz, odszkodowanie obejmują tylko dzika oraz zwierzynę płową. A wilk poprzez zabijanie zwierzyny płowej przeciwdziała szkodom łowieckim – co za tym idzie, koła łowieckie mniej wydają na odszkodowania dla rolników. A daniele mogą powodować szkody w uprawach, nawet większe od jeleni i sarni, ponieważ chętnie wychodzą na żer w pole, wydeptując przy okazji uprawy, szczególnie jeśli ma się do czynienia z dużą liczebnością. Także mogą być utrapieniem w sadach, bo lubią wszelkie owoce leśne, a w okresie wiosenno-letnim żywią się jabłonią czy gruszą. No, ale co obchodzi to myśliwych? Ważniejsza jest przyjemność z zadawaniu zabijania, zresztą zawsze będzie wymówka do ratowania rolników i sadowników przed danielą apokalipsą.

wilkdaniel2

Jak dalej jesteśmy przy danielach, to często na myśliwskich forach i grupach facebookowych jest narzekanie, że jak pojawiły się wilki, to nie ma już tyle zwierzyny, a w przypadku daniela to populacja zawsze jest wybijana do cna.

wilkdaniel1

wilkdaniel-1.png

Jak zwykle takie straszenie można włożyć między bajki, a często obserwacje te opierają się na sytuacjach wyrwanych z kontekstu, nie biorąc po uwagę innych czynników czysto antropogenicznych, obnażając niski stan wiedzy (np. te „większe” szkody w młodnikach spowodowane przez obecność wilków następują przy ich nagłym pojawieniu się i zmniejszają, gdy wilki osiedlają się na dobre, a ich ofiary przyzwyczajają się).

Zwłaszcza z tym wymieraniem całych chmar danieli. Czy aby na pewno to dowód na szkodliwość wilka? Nie, jeśli ktoś ma pojęcie o biologii daniela.

wilkdaniel3wilkdanieleeewilkmysliwydaniel

W górnym plejstocenie daniel występował na terenie niemal całej Europy, ale ostatnie zlodowacenie ograniczyło jego zasięg do części krajów śródziemnomorskich. Z tego względu to gatunek preferujący niewielkie kompleksy leśne o znacznej ilości łąk i pól (byle nie podmokłych!). Mimo swej ruchliwości niechętnie wędruje i trzyma się swych ostoi. M.in. dlatego najpierw w Europie był wsiedlany (de facto nieświadomie reintrodukowany) jako zwierzę parkowe.

Wilk z kolei potrzebuje rozległych terenów i lubi duże tereny leśne, zwłaszcza jeśli mają bagienne siedliska. Odwrotnie niż u danieli. Jak jeszcze weźmie się pod uwagę, że daniel w Polsce ma umiarkowaną liczebność i często ma pochodzenie hodowlane, to nie ma się co dziwić, czemu populacje wilka i daniela średnio ze sobą koegzystują.

To podobnie jak wsiedlanie bażantów, które jako gatunek obcy nie są przystosowane do polskich warunków (plus jeszcze te z hodowli mają niemal zerową przeżywalność!) i potem krzyk, że lisy oraz ptaki szponiaste i krukowate mają szwedzki stół.

wilkdaniel4

Padło słowo „wsiedlany”. I tak wracam do hodowli danieli i ich głównego celu. Jak pisze agronews:

Wiele zalet hodowli danieli spowodowało, że interesuje się nią coraz więcej osób. Jest mało pracochłonna, nie wymaga wysokich nakładów finansowych, może być opłacalna, a rosnące zainteresowanie dziczyzną zapewnia zbyt żywca. Z danieli pozyskuje się nie tylko mięso, ale również poroże i skóry, na które także jest popyt. Taka hodowla jest też atrakcyjna, sprzyja rozwojowi agroturystyki i turystyki wiejskiej.

Źródło: http://www.agronews.com.pl/pl/5,20,1517,a_moze_daniele.html

Właśnie, dziczyzna, poroże i skóra. Jak domyślasz się czytelniku, myśliwi także zainteresowani są takimi hodowlami. I dlatego myśliwym jest tak żal hodowlanych danieli i są wściekli na psy/wilki. Przecież nie trzymają tych zwierząt po to, żeby je podziwiać, tylko by mieć „bogate łowisko”, wypuścić je i zapolować. O to rozbija się cała gorycz. Oprócz konkretnej straty finansowej z wpłaty od dewizowca, ileś sztuk mniej do upolowania. To okropne, ale to są właśnie pobudki tych ludzi.

danielwsiedlany0danielwsiedlany1danielmartwydanieltrofea

Myśliwi wprowadzają daniele na tereny łowieckie z powodu niewielkich wymagań środowiskowych i wysokiej produktywności populacji, często także do małych kompleksów leśnych, które nie nadają się do hodowli jelenia szlachetnego lub tam gdzie tego jelenia jest niedostatek. Jak przy tym jesteśmy, to daniel nie jest lubiany przez inne jeleniowate, ponieważ z powodu swej ruchliwości stale je niepokoi i zmusza je do opuszczenia bądź unikania terenów, gdzie są ogromne ilości danieli. Kolejna zasługa myśliwych w ochronę przyrody, którzy robią dla niej więcej niż ekolodzy siedzący za komputerem 😛 W tej perspektywie wilk, wcinając daniele, staje się także sojusznikiem jeleni i saren dziękujących za pozbycie irytującego sąsiada 😉

wilkdanielmysliwydaniel

No, ale co to obchodzi myśliwych? Zniszczone pola rolników? Inne jeleniowate, które idą gdzie indziej, np. pod domostwa ludzkie, byle dalej od niechcianego lokatora? Nieważne. Ważniejsza realizacja „racjonalnej gospodarki łowieckiej” i pokazowe ratowanie ludzi przed jej zgubnymi skutkami. Ale jak taki wilk zechce przeszkodzić w tejże gospodarce i skuteczniej wyleczyć te zgubne skutki – wielka chryja i próba przekonania, że on jest tym złym i dla dobra ekosystemu najlepiej wybić do ok. 200 osobników. Kiedy to zwykle bywa na odwrót.

Warto też przypomnieć tutaj wszystkie niedomówienia odnośnie danieli oraz motywy dla których są hodowane. I oczywiście, jak już nikogo tutaj nie zdziwi zabijanie tych zwierząt zbiega się rozpoczęciem ich okresu godowego – bekowiska. PZŁ oczywiście wspiera takie ordynarne wobec zwierząt praktyki. Pisaliśmy o tym w tym artykule:

Polowania na daniele – myśliwi zabijają w okresie godowym.

 

Reklamy

Alkohol na polowaniu, po czy przed? Zdrowie kolego, Darz Bór!

Procenty i polowanie. Te dwie rzeczy, które powinny trzymać się jak najdalej od siebie, w rzeczywistości łowieckiej za często chyba występują w parze. I ciężko chyba myśliwym, mimo usilnych deklaracji je rozdzielić… Myśliwi to ponoć strażnicy tradycji, a w tej pociąganie na rozgrzewkę z piersiówki na ambonie wydaje się być istotnym jej elementem. Do tego rozmaite biesiady po polowaniach zbiorowych, uroczyste pokoty, święta, msze, a nawet targi łowieckie. Sławne nalewki myśliwskie. Przecież jakieś racjonalne wytłumaczenie pomyłek ludzi i kolegów z dzikami, żubrów z sarnami, łosi z jeleniami czy wilków z psami oraz innych dowolnych kombinacji istnieć musi.  Czy jest nim alkohol? I kiedy myśliwi piją? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć treściami zamieszczanymi przez myśliwych w przestrzeni wirtualnej, oraz własnymi zdjęciami wykonanymi podczas przyrodniczych podróży, wycieczek i wypraw. A nazbierało się już trochę tego. Temat alkoholu na polowaniach poruszaliśmy już pobieżnie w innej publikacji, jednak w obliczu tego na co udało nam się w ciągu tych lat naszej pracy natrafić, okazuje się ona niewystarczającą. Można się z nim zapoznać poniżej:

Myśliwi nadużywają alkoholu podczas polowań.

Zatem zapraszamy na biesiadę myśliwską…

Ankieta

Wypada chyba właśnie od niej zacząć. W 2004 roku na Dzienniku Łowieckim przeprowadzono ankietę, w które zapytano myśliwych jak często i przy jakich okazjach w trakcie polowań pojawia się alkohol. Z odpowiedzi jakie otrzymano, wynika, że :

– Alkohol pije się praktycznie na każdym polowaniu – 21 % 
– Okazjonalnie, ale można powiedzieć, że alkohol jest obecny na polowaniu – 27 %
– Nie, choć alkohol jest obecny w wyjątkowych okazjach – 21 %
– Absolutnie nie, tylko, po polowaniu – 29 %

Te „wyjątkowe okazje” to chociażby chrzest myśliwski, podczas którego „fryc”, który upolował swojego pierwszego zwierza i kiedy wymażą mu gębę krwią zwierzęcia, on nie może jej zmyć dopóki nie postawi wszystkim kumplom kolejki. To nie nasze wymysły tylko rzeczywiste praktyki myśliwskie. Opisywaliśmy to już w artykule o tradycjach łowieckich. 

Ankieta pijani myśliwi

A zatem procenty są obecne, przynajmniej w rzeczywistości myśliwych, którzy oddali głos w ankiecie na uwaga 48% wszystkich polowań! Oczywiście myśliwi okrzyknęli, iż to, że jakiś „stary nemrod” przeprowadził sobie kiedyś tam, gdzieś tam, jakąś ankietę, nie może być wyznacznikiem rzeczywistości. No niech im będzie… Poniżej komentarz redaktora serwisu, który przeprowadził ową ankietę.

Ankieta pijani myśliwi3

Źródło:
http://www.lowiecki.pl/ankiety/ankieta_historia.php?tytul=alkohol

http://www.lowiecki.pl/redaktor/opis.php?id=13

Tradycja…

Skąd w ogóle pomysł, aby na polowaniu pić? Początki sięgają pewnie czasów, kiedy nie istniało jeszcze żadne prawo regulujące odstrzał, a kłusowało się powszechnie aby przeżyć. Inna przyczyna, to czasy PRL, kiedy to polowanie było okazją do spotkania partyjnych elit, co przebiegało poza wszelką kontrolą. Myśliwi płaczą i oburzają się, że niesłusznie są postrzegani przez ten dawny krzywdzący schemat i pryzmat swoich poprzedników. Że alkohol na polowaniu to już rzadkość, przeszłość, a nikt nie zna w swoim otoczeniu kolegi, który w trakcie łowów pociągałby z flaszki. I tutaj mają trochę racji. Zatem gdzie tkwi haczyk?

Kiedy się pije?

Regulamin polowań spożywania alkoholu stanowczo zabrania. Jak to jest przestrzegane w praktyce zostawmy, ale przypomina mi się tutaj taka historia z forum Dziennika Łowieckiego, kiedy jeden z myśliwych chwalił się, że on na samym polowaniu nie pije, tylko „w przerwie między pędzeniami”. A przecież takich pędzeń jest kilka, a w międzyczasie się strzela, a całość wydarzenia jest po prostu polowaniem. Cóż, „sprawa indywidualna” jak lubią odpowiadać myśliwi. Do czasu, aż któryś naganiacz zostanie pomylony z dzikiem. Najwięcej pije się po polowaniu, kiedy pokot ułożony, ceremoniały odprawione, broń rozładowana i można zaczynać biesiadę. Czy to w porządku i bezpieczne? I najważniejsze, czy zgodne z prawem? Jak powiedział jeden z samych myśliwych, gdyby przepis o tym, że „kto będąc w stanie po spożyciu alkoholu ma broń przy sobie, obligatoryjnie cofa się pozwolenie na posiadanie broni” miał być respektowany to w ciągu miesiąca zostałoby zdelegalizowanych 90% kół łowieckich w Polsce. Między innymi dlatego, że panowie „świętując” upolowaną zdobycz we własnym gronie cały czas mają broń przy sobie, także na drugi dzień zanim promile „wyparują” czyszczą i sprawdzają broń po polowaniu cały czas mając z nią kontakt. A wyjazdy na tzw. safari za granicę, gdzie kilku mężczyzn w wynajętym domku w głuszy oddaje się swojemu „hobby”? Kto to skontroluje?

22403868_729718767223933_380511780_o
http://forum-bron.pl/viewtopic.php?p=1629729&sid=35bb12daf90387ac92583348e5a42f23#p1629729

Po polowaniu więc sami myśliwi uznają, że można „tankować” do oporu. I sami zamieszczają zdjęcia ze swoich biesiad, gdzie nie ukrywają zawartości butelek.
Rozporządzanie Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowani tusz, szczegółowo mówi o tym:

§ 15. 1Myśliwy nie może wykonywać polowania w stanie po użyciu alkoholu lub innych środków odurzających 

§ 15. 2. Na polowaniu zbiorowym prowadzący polowanie nie dopuszcza lub wyklucza z polowania osoby nieprzestrzegające reguł, o których mowa w ust. 1.

Sprawa pod tym względem jest oczywista.

W przypadku biesiad organizowanych po polowaniu broń jest deponowana u osoby, która nie będzie spożywała alkoholu i posiada odpowiednie zezwolenie na broń lub najzwyczajniej broń odwożona jest przed zabawą do domu. Tyle z teorii.

au12_2

„Ukochane zbiorówki”

To właśnie podczas tych polowań ranionych jest najwięcej zwierząt, brutalna ingerencja w ostoje i ostępy przepłasza na długi czas wszystko co żyje, a broczące krwią „postrzałki” uchodzą w las, w niewyobrażalnym stresie i cierpieniu, dochodzone przez psy myśliwskie. Ulubione przez myśliwych, nie tyle z uwagi na łowieckie emocje przy strzale, ale towarzyskie spotkanie, i zakrapianą balangę. I jeśli piją sobie po polowaniu to niby nic. Problem w tym, że polowania zbiorowe trwają czasem 3 dni, podczas których nocuje się w domkach myśliwskich, a po ciężkiej nocy rusza na kolejne łowy. Bywa, że nie wszyscy są w stanie stawić się na zbiórkę… i doprawdy, ciężko wtedy określić, czy to już picie po polowaniu, a może przed? Taki właśnie sposób polowania pokazała ekipa jednej z popularnych stron myśliwskich o nazwie „dzikarze.pl”. Jej administratorzy nie kryli się wcale z tym, że noc w noc przed polowaniem odbywają popijawę, a dnia następnego zaczynają z psami gonitwę za dzikami w lesie. Następnie pojawia się post informujący nas, iż oddali 42 spudłowane strzały… Pamiętam, jak po pierwszej publikacji przez nas tych screenów zniknęły one ze strony macierzystej. „W trosce o dobre imię łowiectwa” zapewne. Myślicie, że PZŁ wyciągnął wobec tych myśliwych jakieś konsekwencje? W żadnym wypadku! Piją, polują i prowadzą swoją stronę nadal, a nawet reklamują się z biznesem umożliwiającym płatne polowania na dziki. Doprawdy, brak reakcji władz PZŁ na tamtą publikację, wiele mówi o podejściu myśliwych do problemu. Najlepiej się nie czepiać i dać im spokój, a w ogóle to zająć czym innym, może świnkami w ubojniach. Póki co, większym problemem i zagrożeniem jest dla mnie człowiek, który przyznaje się, że po nocnej zakrapianej biesiadzie, pudłował kilkakrotnie. Poniżej zrzuty:

dzikarzee34333e322

Wóda1
7 ciężkich dni… szczególnie dla zwierząt. Choć może to i w tym przypadku lepiej. W końcu krąży taka żartobliwa anegdota, „Alkohol na polowaniu (tutaj przed) uratował więcej zwierząt niż cały Greenpeace…”

Pudła2
Na wieczór uśmiechy i butelka, rankiem 42 pudła…
Następnie „nasza robota”, czyli odczytywanie nagłówków w stylu „myśliwy pomylił kolegę z dzikiem”.  Tym razem obyło się bez ofiar, ale o wypadkach pod wpływem % będzie w kolejnej części wpisu.

Abstynenci1
Kolejnego dnia pokot mniejszy, ale jak sami piszą „myśliwi mieli ciężką noc”. Choć pozostaje niedomówienie, chyba wszyscy wiemy dlaczego. No, ale najważniejsze, że na samym polowaniu się nie pije, nikt nie zna kolegi który by to robił, czasy się zmieniły i nie można postrzegać myśliwych przez pryzmat dawnych stereotypów. A wszystko to wymysły pseudoekologów, którzy szkalują złośliwie dobre imię łowiectwa. Hmm… może jeszcze to myśmy się tam przebrali, udajemy myśliwych i prowadzimy tamtą stronę. Szczerze, dla mnie osobiście, to że myśliwi tolerują wśród siebie takich kolegów, a nawet z nimi współpracują i prowadzą jakąś działalność – wiele mówi o solidarności środowiska łowieckiego. Ale na naszej stronie gęby spienione, że „pomawiamy, szkalujemy, oczerniamy” i ogólnie nikt nic nie wie.

Przy tych dzikarzach zatrzymajmy się na chwilę, gdyż nie raz już byli bohaterami naszego bloga. Powstały też teksty autorstwa Very, obrazujące jak to pseudoekologiczne towarzystwo obchodzi się z własnymi psami, szczując je na dziki aż do ran, kalectwa i śmierci. Do przeczytania tutaj:

Jak myśliwi posyłają swoje psy na śmierć?

15085626_1139083492878991_502153810333811318474_n
To chyba po polowaniu. Grochówka podlewana piwem? Ciekawe połączenie… Fantazja myśliwska nie zna granic… A poniżej kilka zdjęć z polskich zbiorówek.

Jeden

rrrrr4443332233

gtrrr

4444

10407950_935554946464660_2484666090668096584_n
Czesi nie gorsi. A nawet lepsi, jeden jak widać ma przy sobie broń. No, ale może akurat nie pił.

Skarby pod ambonami

Jeśli kiedykolwiek dane Wam będzie mijać myśliwską ambonę lub zwyżkę, nie zapomnijcie poszperać wokół. My niemal zawsze znajdowaliśmy obok nich jakieś puszki, butelki po napojach procentowych, a w jednej nawet leżący kieliszek do czegoś mocniejszego. Bywały i ciekawsze rzeczy takie jak pisma pornograficzne lub prezerwatywy… to zostawmy w spokoju, gdyż nie obchodzi nas niczyje życie erotyczne, ani to w jaki sposób kto sobie obcuje z naturą. Nazbierało się już trochę tych zdjęć, więc wrzucamy tutaj. Myśliwi w takich przypadkach mówią, że to młodzież się tak wygłupia, pozostałości po „imprezach młodzieży”, a może nawet i po ekologach. Cóż, jak żyję, nie widziałem nigdy młodzieży imprezującej na ambonie. Myślę, że mają do tego znacznie przyjemniejsze miejsca. Ehh, ta fantazja łowiecka… Dzika taka. Jak sam las.

11161736_829034650519376_4503436630250811200_o
Ambona myśliwska w okolicach Tarnowa. Utłuczony kieliszek… Fot. Admin Taras Bulba.

Zdjęcie1619

Zdjęcie1623
Ktoś tu chyba upolował żubra… znalezisko przy ambonie w jednym z parków krajobrazowych, fot. Octavian.

12715899_821214144656083_7829034212148805629_o

12729362_821171711326993_8024841715630029095_n
Ta imprezująca młodzież…jesienią szczególnie intensywnie odbywają się potańcówki na ambonach. fot. Vera

Wypadki i bezpieczeństwo

Myśliwy pomylił kolegę z dzikiem – trafił go w brzuch.
Myśliwy pomylił psa z dzikiem…
Myśliwy pomylił żubra z dzikiem…

Pijany myśliwy z odbezpieczoną bronią zatrzymany podczas kontroli drogowej…

Pijany myśliwy wiózł córkę z bronią na kolanach…

Pijany myśliwy z bronią zaatakował strażnika łowieckiego…

11059349_810119395744235_1388400080180534365_n

To tylko niektóre z nagłówków jakie pojawiały się w ostatnich latach. Nie ulega wątpliwości, że spożywanie % nawet z obejściem prawa jak to robią myśliwi, czyli przed lub po polowaniu – ma wpływ na kondycję, szybkość reakcji, podejmowanie decyzji człowieka, który strzela. Tutaj nie ma nic do śmiechu, gdyż zagrożone jest życie osób postronnych; grzybiarzy, spacerowiczów, fotografów i obserwatorów przyrody. A nawet dla swoich bliskich. Chwila buszowania po sieci i natrafiam na takie przerażające historie. Do każdej oczywiście odnośnik w postaci linku, aby czytelnik sam mógł zapoznać się z pełną treścią i wyrobić sobie własne zdanie.

Pijany myśliwy uciekał samochodem przed policją.

„Kłobuccy policjanci zatrzymali po krótkim pościgu 29-latka, który jechał samochodem pod wpływem alkoholu. Mężczyzna przewoził w aucie broń myśliwską.

W nocy z poniedziałku na wtorek kłobuccy policjanci jechali przez miejscowość Ostrowy nad Okszą. W pewnym momencie zauważyli samochód, którego tor jazdy wskazywał, że kierujący nim mężczyzna może być pijany. Mundurowi chcieli zatrzymać pojazd, jednak kierowca nie reagował i zaczął uciekać przed radiowozem do lasu. Po krótkim pościgu duktem leśnym, samochód został zatrzymany.  Wtedy też okazało się, że kierowca przewozi broń myśliwską, na którą posiada zezwolenie. Śledczy zabezpieczyli sztucer i 4 sztuki amunicji, a 29-latek, u którego badanie wykazało przeszło 2 promile alkoholu, trafił do policyjnej celi.”
http://www.wczestochowie.pl/artykul/20983,pijany-mysliwy-uciekal-samochodem-przed-policja

Strzelił, bo żona nie chciała go wpuścić do domu.

„Awantura w Lublinie: pijany myśliwy oddał strzał przed wejściem do swego domu. Zdenerwował się, bo żona nie chciała go wpuścić do środka. 36-latek trafił do policyjnego aresztu. Grozi mu kara grzywny i cofniecie pozwolenia na posiadanie broni.

Kobieta, która przebywała w domu z małymi dziećmi, zawiadomiła policję chwilę po tym, gdy jej mąż oddał strzał w powietrze. W ten sposób mężczyzna wyraził swoje zdenerwowanie faktem, że żona nie chce go wpuścić do środka.

36-latek noc spędził w policyjnym areszcie. Był nietrzeźwy. Wynik badania alkomatem wykazał prawie dwa promile alkoholu w organizmie.”
http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114873,6281811,Strzelil__bo_zona_nie_chciala_go_wpuscic_do_domu.html

Pijany myśliwy uciekał w mieście autem przed policją.

„66-letni myśliwy jechał swoim samochodem bez włączonych świateł i nie zareagował na sygnał policjantów do zatrzymania. Okazało się, że był pijany.

Na ul. Konfederackiej w Jarosławiu policjanci zauważyli samochód bez włączonych świateł mijania. Funkcjonariusze wydali kierującemu sygnał do zatrzymania się. Ten jednak nie zareagował i przyspieszył, odjeżdżając w kierunku centrum. Policjanci ruszyli za nim i szybko zatrzymali pirata drogowego.

Kierowcą okazał się 66-letni myśliwy, który przewoził dwie sztuki załadowanej broni. W organizmie miał prawie 1,5 promila alkoholu.”
http://www.nowiny24.pl/wiadomosci/jaroslaw/art/6202805,pijany-mysliwy-zatrzymany-w-jaroslawiu-przewozil-zaladowana-bron,id,t.html

Polowanie z promilami.

22 grudnia 2013 roku na tzw. „polowaniu wigilijnym” został zatrzymany jeden z myśliwych Otwockiego Kółka Myśliwskiego im. Św. Huberta. Piotr T., bo o nim mowa, będąc nie tylko uczestnikiem polowania, ale również prowadzącym polowanie, znajdował się pod wpływem alkoholu. To nie jednostkowy przypadek, ponieważ Piotrowi T. nie raz zdarzało się uczestniczyć w polowaniu, będąc pod wpływem alkoholu, jednak tym razem ktoś zgłosił ten fakt policji. Piotr T. został zatrzymany przez policję pomiędzy pędzeniami, w godzinach popołudniowych, kiedy siedział na wozie, a raczej spał oparty o sztucer, gdyż ilość promili w jego organizmie na nic więcej nie pozwalała. Jak się później okazało Piotr T. wydmuchał ponad 2 promile! O zgrozo, i ten człowiek, w takim stanie, uczestniczył w polowaniu, był prowadzącym to polowanie i miał przy sobie broń palną.
http://www.to.com.pl/to-jest-historia/art/6212307,polowanie-z-promilami,id,t.html

Pijany myśliwy strzelał do samochodu.

”Tuż przed północą odebrano zgłoszenie od mężczyzny, który przejeżdżał swoim samochodem przez las koło Lipkowa. Zauważył on inne auto, a przy nim dwóch mężczyzn, jeden z nich miał broń – poinformował Andrzej Browarek z zespołu prasowego Komendy Stołecznej Policji. Kiedy kierowca odjechał kilkadziesiąt metrów, usłyszał huk i poczuł uderzenie. Okazało się, że w samochód trafił pocisk z broni – przebił zderzak i wpadł do środka. Po chwili z lasu wyjechał samochód, przy którym wcześniej widział uzbrojonego mężczyznę. Mężczyzna pojechał za tym autem i wezwał policję. Po krótkim pościgu policjanci zatrzymali 47-letniego Adama T. i 19-letniego Rafała P. Okazało się, że strzelał Adam T., który miał w organizmie 3 promile alkoholu. Autem kierował 19-latek, który był trzeźwy.”
http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114873,5172820.html

Z promilami na strzelnicy, a potem do lasu. 

„Czterej myśliwi po treningu na strzelnicy podlanym alkoholem dla »pewności ręki«, postanowili spróbować swoich umiejętności w plenerze. W tym celu dwoma samochodami terenowymi wjechali do lasu i zaczęli jeździć po leśnych duktach i strzelać do różnych celów, jak pniaki i np. znaki ostrzegające przed możliwością pożaru. Całkiem przypadkiem natrafili na stadko jeleni przechodzące przez polanę. Cele były bardzo odległe, ale ustawili się we czterech i niemal równocześnie wystrzelili w tym kierunku. O dziwo, jeden jeleń został trafiony i padł po strzale. Podjechali do niego samochodem, szybko zabrali i przewieźli na teren posiadłości Andrzeja T.

Jednak na działce wyjęty z samochodu jeleń mimo trafienia w kark nagle ożył i zaczął biegać, szukając drogi ucieczki. W myśliwych zagrała mordercza żyłka i urządzili istną kanonadę do zwierzaka. Jednak byli tak pijani, że nie bardzo wiedzieli, do czego strzelają i uspokoili się dopiero wtedy, kiedy zwierzę padło pod płotem. Później policjanci stwierdzili, że mimo licznych postrzałów jeleń nadal żył. Kobiety w czasie tej strzelaniny nie siedziały na tarasie, tylko przestraszone schowały się w domu. Wyszły z niego dopiero, gdy ucichły strzały.”
http://wiadomosci.onet.pl/na-tropie/strzaly-pijanych-mysliwych/gevw9

1508001_898738076813014_7118005456862441986_n

Pijany myśliwy przewoził dzika.

„W miniony piątek około godziny 18.00 policjanci ruchu drogowego na trasie Pisanica- Romanowo zatrzymali pojazd do kontroli drogowej. 58-letni kierowca jechał autem mając prawie promil alkoholu w organizmie.

Ponadto mieszkaniec gminy Kalinowo przewoził samochodem ustrzelonego przez siebie dzika. Kierujący oświadczył policjantom, że jest myśliwym koła łowieckiego i ma pozwolenie na broń. W trakcie interwencji funkcjonariusze potwierdzili te dane oraz ustalili, że w posiadanym przez myśliwego upoważnieniu do wykonywania polowania indywidualnego brak było adnotacji o odstrzeleniu zwierzyny. Sytuacja ta może wskazywać na to, że mężczyzna nielegalnie pozyskał dzika (Nie dość, że kłusownictwo, to jeszcze z promilami – NPRM).”
http://www.wspolczesna.pl/wiadomosci/elk/art/4921341,pijany-mysliwy-przewozil-dzika,id,t.html

Pijany myśliwy zastrzelił kolegę.

„55-letni myśliwy postrzelił śmiertelnie swojego 47-letniego kolegę. Prokuratura Rejonowa w Lublińcu (Śląskie) postawiła sprawcy zarzut nieumyślnego spowodowania śmierci.

»Sprawca znajdował się prawdopodobnie w stanie zamroczenia alkoholowego – powiedziała w poniedziałek PAP zastępczyni szefa lublinieckiej prokuratury Joanna Masoń.

Do zdarzenia doszło nad ranem w miniony piątek w leśniczówce Lubockie koło Lublińca, w której przybywali dwaj członkowie koła łowieckiego »Ryś« z Bielska-Białej. Według ustaleń prokuratury, starszy z mężczyzn obudził się nagle, chwycił strzelbę i wystrzelił do kolegi, zabijając go na miejscu. Wiadomo, że wcześniej obaj pili alkohol.”
https://hyperreal.info/news/pijany-mysliwy-zastrzelil-kolege

To nie myśliwi, nie nazywajcie ich tak! To rzadkie, jednostkowe przypadki, czarne owce są wszędzie, nie wrzucajcie wszystkich do jednego wora etc, itd, pijani kierowca zabijają więcej, czemu ich się nie uczepicie… – zakrzykną oburzeni myśliwi. Dość! Nie ulega wątpliwości, że problem jest. I nic nie da zaklinanie rzeczywistości, oskarżanie o szkalowanie itp. Chcemy, aby środowisko łowieckie samo zaczęło własną patologię zwalczać, dla bezpieczeństwa nas wszystkich i renomy własnej. Gdyby takie jednostki jak ekipa z dzikarze.pl były natychmiast wykluczane ze środowiska, nawet napisalibyśmy tekst z pochwaleniem i uznaniem takiej działalności. Choć chyba się nie doczekamy. Najwyżej padną pyskówki jak powyżej i odwracanie kota ogonem. W naszej ocenie zakaz spożywania alkoholu dla osób wykonujących czynności związane z polowaniem powinien obowiązywać 24 godziny przed i po nim. Przytoczone tutaj zdarzenia mówią same za siebie. Można też przyjąć interpretację, że wszystkie przypadki zostały przez nas zmyślone i urojone. I taką narrację przyjmowali czasem myśliwi 🙂 Wobec tego musimy sobie pogratulować, skoro udało nam się przekupić lub zastraszyć sędziów, policjantów i prokuratorów oraz namówić do prowadzenia fikcyjnych śledztw i rozpraw. Tylko po to aby szkalować łowiectwo 🙂

10001535_739842352702588_1247453367670144811_n

Targi łowieckie

Każdego roku w większych miastach polski odbywają się zloty miłośników łowiectwa i strzelectwa na których prezentowane są zwierzęce truchła, nowinki techniczne, trofea, kulinaria, pokazy wabienia i wiele innych. Czasem odwiedzamy takie imprezy. Na jednej z nich udało się nam zarejestrować myśliwych, którzy także dali solidnie wyraz stereotypom, którym tak bardzo chcieliby zaprzeczyć. Kiedy między stoiska wjechała budka z piwem, szybko zyskała sobie kolejkę sympatyków. Nasze odczucia odnośnie targów potwierdzili też sami myśliwi w komentarzach, ubolewając, że wydychane opary i zachowanie kolegów nie służą budowaniu wizerunku myśliwego-abstynenta. Oczywiście, nie, że czepiamy się degustujących piwo i nalewki.  No ale w odniesieniu do powyższych przypadków, nie napawa to optymizmem, co do przyszłości.

Zdjęcie1384

Zdjęcie1388

I komentarze uczestników targów:

Pijani2w

10391813_843724639071700_3168632680204486182_n

Pijani 4

Jako, że tutaj myśliwi skomentowali samych siebie i na szczęście dostrzegają problem (przynajmniej w kontekście wizerunkowym) powstrzymamy się od pisania więcej.

Wyprawa w dzikie ostępy.

Popularnością i powodzeniem w gronie łowieckim cieszą się płatne wyjazdy na tzw. „Safari”. Może być to kilku myśliwych, którzy umawiając się razem jadą gdzieś w plener do jakiegoś kraju na zaproszenie innego myśliwego, a może być zorganizowana za pośrednictwem biura polowań i opłacona wyprawa. Tam w tajniach mało dostępnych lasów, w domkach myśliwskich i kwaterach odbywają się libacje, których skalę znają tylko oni sami. Jest to poza wszelką kontrolą. O wypadkach podczas takich rajdów słyszeliśmy co jakiś czas. Skryci w głuszy oddają się przyjacielskim biesiadom, w międzyczasie oczywiście jakieś polowanko. Czasem coś się wydarzy, czasem nie. Zależy od farta.

14g_05

10170800_665644316840295_176731414937283331426_n

Obowiązkowe wyposażenie: Piersiówka

Jeśli, jak twierdzą myśliwi na polowaniach się nie pije i przez chwilę załóżmy idealistycznie, że tak jest, to znajduje się szybko kolejna zastanawiająca rzecz. Bogata oferta sklepów myśliwskich wręcz zachwyca misternie grawerowanymi piersiówkami i gadżetami służącymi do przechowywania lub spożywania alkoholu. Myśliwi powiedzą: Ale to przecież symboliczne upominki dla przyjaciół, kolegów po lufie! I przez chwilę bym w to uwierzył, gdyby nie opisy tych fantów widniejących właśnie na witrynach sklepów myśliwskich. Cytat: „Rozgrzej się podczas długiej podróży! Oferowana przez nas piersiówka dobrze sprawdzi także się podczas długich wycieczek, polowań lub wędkowania!” Do niektórych zestawów dołączone są od razu kieliszki. Nie trzeba mówić, że piersiówki na targach łowiectwa cieszyły się także ogromnym zainteresowaniem.

pirsiee

view600piersiowka-240-ml-grawer_2304mala-piersiowka-mysliwsk_2843

Mimo wszystko… wrzucanie całego środowiska do jednej butelki byłoby nadużyciem.
Picie alkoholu podczas polowań ma w środowisku łowieckim zarówno zagorzałych sympatyków jak i przeciwników. Na oficjalnym forum PZŁ nawet namawiają do tego, aby takie przypadki zgłaszać i piętnować. Godne pochwały. Wierzymy, że z czasem tradycja przegra ze zdrowym rozsądkiem. Oraz w to, że istnieje mnóstwo myśliwych, którzy nawet nie wpadliby na tak absurdalny pomysł jak polowanie z promilami. Poniżej kilka zrzutów ekranu:

erreee.jpg

erreee222
Kultura łowiecka może nie na najwyższym poziomie, no ale ważne są intencje.

343434333
Kolejna tragiczna historia. Członek PZŁ użycza osobie nieuprawnionej broń myśliwską. Idą razem na polowanie, wcześniej piją alkohol. Strzał do nierozpoznanego celu i trafienie innego kolegi w głowę. Poniżej link do wątku, jako że zapis jest mało czytelny.
http://xn--owiecki-mjb.pl/dziennik/forum/printer.php?f=15&i=12967&t=12967

Diana nie gęś! Za kołnierz nie wylewa.

Jedna z czytelniczek przesłała nam kiedyś zdjęcia pijanych w sztok Dian na jednej z imprez myśliwskich. Zastanowimy się jeszcze, czy je tutaj zamieścić, gdyż gdyby zakryć te ”strudzone” twarze, wypaczy to cały przekaz.  Panie również polują i piją. Fakt, że nie słyszymy o wypadkach jak powyżej z udziałem kobiet wynikać może z tego, że jest ich w łowiectwie znacznie mniej.

polskiediany_wlodawa106

Podsumowanie.

Intencją tego artykułu nie jest nikogo obrażać. Chcemy jedynie zwrócić uwagę na problem, który istnieje, a w debacie publicznej jest pomijany. Dlatego publikujemy zawarte tutaj materiały. Co delikatnie cieszy, to zjawisko, że jednak na forach i grupach myśliwskich sporo osób reaguje wręcz agresją wobec kolegów przejawiających lekkomyślne podejście w kwestii bezpieczeństwa polowań. I bardzo dobrze. Co smuci i przeraża? Wpisy myśliwych i ich opowieści. Gdybyśmy chcieli zamieścić wszystkie opisywane przez myśliwych na forach tragiczne wypadki, czytania byłoby pewnie do końca tygodnia. Spotkaliśmy się też ze zjawiskiem szybkiego „wygaszania” dziwnych spraw, np jednego dnia pojawiała się informacja o wypadku z udziałem pijanego myśliwego, a w kolejnych nie sposób było nic na ten temat wyszukać. Zastanawiające… I na ostatek – jeden z byłych myśliwych Marcin Kostrzyński, sprawę ujął tak :

„Od początku lat 80. byłem na wielu polowaniach, w różnych kołach łowieckich i? Może inaczej: nie byłem na polowaniu, na którym by się nie piło. W pojedynczych przypadkach myśliwi byli tak pijani, że odbierało się im broń i musieli być wiezieni w przyczepce za ciągnikiem, bo nie byli w stanie funkcjonować lub byli zupełnie nieprzytomni. Również picie alkoholu po polowaniu jest regułą. Ja się dziwię, że policja tego nie kontroluje, ale mam silne wrażenie, że to jest taki układ. Przecież nie jest tajemnicą, że wielu myśliwych jest w jakiś sposób związanych z lokalnym establishmentem. I jest duże poczucie bezkarności pod tym względem. Być może coś się zmieniło, odkąd nie poluję, ale wiem, że piersiówka to zwyczajowe wyposażenie i ma ją większość myśliwych.”

I na tym zakończmy.

22046515_1691954764211953_4198120956811658483_n
Kilka dni temu w sieci pojawiło się takie zdjęcie. Zamieścił je nikt inny, jak nasz „dobry przyjaciel” A. Siekiera w jednej z grup myśliwskich. Myśliwy, podleśniczy, administrator strony „Las i myślistwo – moje pasje”. Obecnie hobbystycznie zajmujący się pacyfikacją obrońców Puszczy Białowieskiej jako strażnik leśny. Według myśliwych historia tego zdjęcia jest taka, że wieziono tutaj alkohol na prywatną imprezę nie związaną z polowaniem, a że przypadkiem użyto terenowego auta jakiegoś myśliwego…  No sami wiecie, przypadek, a reszta to wymysły „pseudoekologów”. czyli nasze. Póki co, pozwolimy sobie pozostać sceptyczni wobec tej wersji.

——————————————————
——————————————————

Źródła:

Wywiad z byłym myśliwym:
https://vege.com.pl/2016/07/13/mysliwy-ktory-zamienil-strzelbe-na-aparat/

Myślistwo i łowiectwo, fakty i mity okiem myśliwego:
http://lukowicatomy.pl/myslistwo-i-lowiectwo-fakty-i-mity-cz-3/

Oficjalne forum Polskiego Związku Łowieckiego.

Forum Dziennika Łowieckiego.

Forum ”poluje.pl”

Forum „forum-bron.pl”

Oferty sklepów myśliwskich. 

Blogi myśliwskie. 

Strony kół łowieckich.

łowiecki.pl

dzikarze.pl

Relacje osobiste (targi, znaleziska pod ambonami).

Prasa opisująca poszczególne przypadki ( linki wyróżnione w tekście )

———————————————————-
———————————————————-

Skandal! Myśliwi szydzą z wolontariuszy i aktywistów organizacji przyrodniczych.

Szczerze, to ciężko w ogóle całą sytuację skomentować. Jedna z wiodących stron myśliwskich zamieściła w sieci pewną mapkę. Przedstawia ona kontur Polski. I nie było by tutaj nic godnego uwagi, gdyby nie zamieszczony opis.

3232223

„Mapa przedstawia aktywność ekofilów w zakresie ochrony dzikiej przyrody. Niebieskimi punktami oznaczone są prowadzone przez nich ośrodki pomocy rannej zwierzynie, zielonymi utrzymywane przez nich paśniki, czerwonymi miejsca prowadzenia działalności edukacyjnej wśród dzieci, a białymi miejsca, z których zamieszczają niemądre komentarze w internecie.”

Nasuwa się pytanie, kto to ten ekofil? Bo byli już ekoterroryści, nawiedzeni zieloni, zieloni naziści, słudzy szatana, pseudoekolodzy etc. – to tylko łagodniejsze z określeń jakie możemy wobec siebie napotkać. Kuriozum dodaje też fakt, co znaczy „niemądry” komentarz w internecie? Chyba taki, który nie zgadza się ze światopoglądem myśliwego. Mieliśmy przykład ostatnio, kiedy pani chwaląca się na innej stronie zastrzeleniem lisa, zablokowała setki osób, które w merytoryczny i kulturalny sposób wyrażały swoją dezaprobatę dla tego czynu. Ludzie przesyłali nam screeny pokazujące jak zostali zablokowani w ciągu kilku minut. Bardzo to zresztą częsta ostatnio praktyka na stronach myśliwskich. Jak widać nie wytrzymują już presji argumentów, logicznej oraz merytorycznej krytyki jakiej nieustannie są poddawani. Żeby jeszcze dało im to do myślenia…

banban2

Jedne z screenów od jednego z naszych czytelników na dowód blokowania merytorycznych komentarzy przez myśliwskie strony. Jak nam napisał: Odnośnie blokowania – wrzuciłem na ten post bezkrwawe sposoby ochrony kurnika. 3 godziny później jestem zbanowany„.

Ale kiedy i blokowanie nie pomaga, dobrze uciec się do szyderstwa i próby ośmieszania. Tylko aby to zrobić, trzeba mieć jakieś minimalne pojęcie o temacie w którym zabiera się głos. Świat nie jest czarno-biały. Wśród tychże eko (….), którzy z rozmaitych powodów potępiają łowiectwo znajdują się ludzie, którzy nierzadko całe swoje życie, trud i środki poświęcają na pomoc zwierzętom. Zamieścimy w tym momencie komentarz od Front Antyłowiecki, który jako pierwszy zauważył bulwersującą grafikę:

Zastanawiałem się dawno, czy jest jakaś granica, której to towarzystwo nie przekroczy. Okazuje się, że nie. Prymitywizm, prostota i buractwo myśliwych wychodzi najbardziej, kiedy próbują oni z czegoś żartować. A były już śmiechy i dowcipy nad strzelonymi karmiącymi lochami, rannym lisem czy przy szczutych dogorywających dzikach. Ok. Że podnieca ich i bawi cierpienie zwierząt wiemy nie od dziś. Ten obrazek miał być może niewinnym żartem, jednakowoż pomijając już skalę chamstwa i bucostwa jest zwykłym policzkiem wobec wszystkich dobroczynnych organizacji ekologicznych, pro zwierzęcych, wobec tysięcy wolontariuszy w schroniskach dla zwierząt i stowarzyszeniach które od lat zajmują się pomaganiem zwierzętom nie ujętym na liście łownych. Które to myśliwi z wiadomych względów mają gdzieś. Setki aktywistów z różnych organizacji każdego roku ochraniają miejsca lęgowe rzadkich gatunków ptaków, prowadzą inwentaryzację, obrączkowanie, liczenie nietoperzy na zimowiskach, wykaszanie łąk, a do tego multum akcji pro społecznych uświadamiających lokalnych mieszkańców. Ośrodki rehabilitacji zwierząt dzikich, azyle dla ptaków, pogotowie dla jeży, kampanie społeczne np przeciw ubojowi koni, prowadzenie stadnin dla ocalałych zwierząt… To bardzo ciężka i odpowiedzialna praca… Ale wg myśliwych tylko oni coś robią dla zwierząt, bo hodują sobie i zabijają gatunki łowne. No i dokarmiają, żeby.. I jeszcze to o pomocy rannym zwierzętom. Czy tym z wszystkich polowań zbiorowych, których suma łącznie wg szacunków wynosi 30% z całej strzelanej zwierzyny, które wykrwawiają się w bólach po krzakach? Myśliwy ”pomaga” takiemu zwierzęciu. Bywa, że godzinami tropi je z psami do zupełnego wycieńczenia, aby wyczerpane, niezdolne do ucieczki zastrzelić. Dochodzenie postrzałka to też fajna zabawa. Ciekawe tylko czemu organizacje ekologiczne tego nie robią… Ciekawe dlaczego nie polują na ptaki którym pomagają.

Może to właśnie miała być prowokacja – jeśli tak bardzo krzywdząca i głupia. A może myśliwi zatruci oparami z nad bigosu rzeczywiście w ten sposób wyrażają cyniczną pogardę wobec wszystkich ludzi dobrej woli poświęcających często całe swoje życie i środki dla pomocy zwierzętom. Tym zapomnianym, lub nie łownym. Jak to tam było? Jak dzik rozpruje, psa kupi się nowego, rasowego oczywiście. Widziałem wolontariuszy podających wodę świniom transportowanym na ubój. Którym kilka dni wcześniej przed zabiciem nie podaje się już wody ani pokarmu. To wg myśliwych pewnie też powód do śmiechu, oraz – „nicnierobienie”. Nie mam więcej słów. Wszystko na ten temat.

W tym momencie Front wymienia z marszu kilkadziesiąt organizacji prowadzących azyle, ośrodki rehabilitacji, pomocy w schroniskach itd. Których to jak wiemy jest znacznie więcej.

bez tytułurereretreee

I zgadzamy się z Frontem. Być może w opinii myśliwych miało być to śmieszne. Wyszło tak jak z tym dokarmianiem i pomocą zwierzętom.  Chociaż nie byłabym taka optymistyczna. Niejednokrotnie na stronach łowieckich mogliśmy przeczytać, że (epitet) zieloni „nie robią nic”. Oto pokłosie takich poglądów, a bardzo prawdopodobne, że oderwane od rzeczywistości środowisko łowieckie tak właśnie uważa. Wódka z tłustym bigosem robią z mózgiem swoje. Nie ulega wątpliwości, że jeśli chodzi o bezinteresowną pomoc zwierzętom, to towarzystwo w kapeluszach nie dość, że nie ma o niej żadnego pojęcia, to stoi za innymi organizacjami… daleko w lesie.

Być może czytając ten wpis jesteś wolontariuszką w schronisku, pomagasz znalezć domy psiakom, poświęcasz godziny swego prywatnego czasu, prowadzisz akcje sterylizacji, uświadamiasz właścicieli co grozi kotom wolno wychodzącym. Może jesteś aktywistą jakiejś organizacji zajmującej się ratowaniem gatunków zagrożonych. Prowadzisz monitoring lęgów ptasich, obrączkujesz, liczysz, zbierasz dane, dbasz o utrzymanie miejsc lęgowych, zajmujesz się liczeniem nietoperzy czy przenosisz przez jezdnię ropuchy podczas wiosny. A może sprzeciwiasz się ubojowi koni, zamęczaniem ich na trasie do morskiego oka lub prowadzisz swoimi siłami prywatną stadninę dla ocalałych.  Cokolwiek robisz dla zwierząt – według myśliwych nie robisz niczego. A ten wpis dotyczył właśnie Ciebie.

I nie zapomnij wyrazić swojej opinii na profilu ”Z Kniei”.   

18922123_1889139554678762_6059391477685104411_n

PS. A tak to w zeszłym roku, stowarzyszenie zajmujące się ochroną kulika wielkiego apelowało do myśliwych polujących na kozły saren – rogacze. Żadnemu z nich nie przyszło do głowy, że może tam gniazdować chroniony gatunek, a aktywność związana z polowaniem przeszkadza w lęgach. W końcu co tam. Nie jest na liście łownych, to trącał go pies.

Dla porównania poniżej, kilka zdjęć odnośnie tego co rzeczywiście powinnaś / powinieneś robić, aby zostać tym prawdziwym obrońcą przyrody. Rada: Może zacznij hodować bażanty i strzelać do nich po wypuszczeniu z klatki. Albo zarabiaj na sprzedaży takiego odstrzału. Wiadomo, nic tak nie pomaga przyrodzie jak huk i ołów.

1

21766719_1498554426900725_6051899525865726081_n

12184032_920367184667234_81338387809172741_o

16999002_1321380227955561_5133266072701399999_n

38

Pikitt

22008049_1498564626899705_6769938429094180909_n

22008358_1498563653566469_4629118682307132786_n

DSC_0166

 

Przyroda jest niesamowita. Zamień strzelbę na aparat! Rozmowa z Adamem Ławnikiem.

Myślistwo to obciach, a myśliwi interesują się przyrodą tylko we własnym interesie. Wszystko się kręci wokół ich pasji, której zwieńczeniem jest zabijanie niewinnych zwierząt. Dzięki fotografowaniu wracamy z lasu szczęśliwsi, bogaci w piękne przeżycia i uwiecznione sceny, a te same zwierzęta możemy ujrzeć znowu podczas kolejnej wyprawy. Adam Ławnik, miłośnik przyrody , obserwator zwierząt i fotograf , były wiceprezes Związku Polskich Fotografów Przyrody podzielił się z nami swoimi poglądami odnośnie łowiectwa i przeżyciami z wędrówek. Obecnie wolontariusz w projekcie na rzecz powstania Turnickiego Parku Narodowego i kampanii Niech Żyją! 

adamlawnik

NPRM: To pytanie zdajemy wszystkim naszym gościom. Jak to się stało, że jesteś przeciwnikiem łowiectwa i dlaczego? Czy wydarzyło się coś szczególnego? Myśliwi nie przekonują Cię swoimi argumentami?

Adam Ławnik: Będąc często w terenie, mam styczność z działalnością myśliwych i oceniam ją negatywnie. Przez lata nie znalazłem ani jednej pozytywnej rzeczy w tym, co robią. Ich działania, pomimo górnolotnych haseł, nastawione są na własny interes. Wszystko się kręci wokół ich pasji, której zwieńczeniem jest zabijanie niewinnych zwierząt.

NPRM: Czym się zajmujesz zawodowo na co dzień?

Adam Ławnik: Jestem fotografem. Oprócz fotografowania przyrody wykonuję sesje reklamowe architektury i wnętrz. Do niedawna pełniłem również społecznie funkcję wiceprezesa i sekretarza w Zarządzie Głównym Związku Polskich Fotografów Przyrody. Obecnie wspieram projekt utworzenia Turnickiego Parku Narodowego oraz pomagam w kampanii Niech Żyją!

0704-00619C

NPRM: Dlaczego akurat fotografia?

Adam Ławnik: Fotografią zainteresowałem się dzięki mojemu ojcu, który, co prawda, zajmował się nią amatorsko, ale z dużym oddaniem i zaangażowaniem. Do dzisiaj pamiętam, jak łazienka zmieniała się w ciemnię fotograficzną, a na sznurkach zamiast ręczników suszyły się zdjęcia.

Od dziecka interesowałem się także przyrodą, zwłaszcza zwierzętami. W tym przypadku ogromny wpływ miał na mnie dziadek – miłośnik roślin i zwierząt.

NPRM: Uważasz, że myśliwi mogliby być spełnieni i doświadczać podobnych emocji, fotografując zamiast strzelać?

Adam Ławnik:  Myślę, że wbrew przekornej nazwie Waszego portalu – Nie podaję ręki myśliwym – właśnie należy podać rękę wielu, zwłaszcza młodym myśliwym i pokazać, że można dalej polować, ale zamiast strzelby zabierać ze sobą aparat fotograficzny z teleobiektywem. Trzeba mówić otwarcie – strzelanie do zwierząt jest odrażające, to straszny obciach w XXI wieku, w nowoczesnym społeczeństwie. Jeżeli chcecie mieć kontakt z przyrodą i dzikimi zwierzętami, zacznijcie fotografować! Ekscytujące jest zwłaszcza robienie zdjęć z podchodu, a wcześniejsze doświadczenia łowieckie będą przydatne przy podchodzeniu zwierząt i maskowaniu w terenie. Robienie zdjęć dostarcza nie tylko olbrzymiej dawki adrenaliny, ale też daje ogromną satysfakcję z udanych kadrów, którymi potem możemy zaimponować licznemu gronu odbiorców, np. w mediach społecznościowych, a nie tylko wąskiemu gronu kolegów „po lufie”. Zamiast spoglądać przez lunetę i patrzeć, jak kona trafione lub, co gorsza, ucieka postrzelone zwierzę, lepiej spojrzeć na ekranik aparatu, aby zobaczyć, czy ostrość autofocusa trafiła, a kadr jest nieporuszony. W fotografii odchodzi cały proces przemocy i bestialstwa, jakim jest mordowanie bezbronnych zwierząt i tych wszystkich czynności wykonywanych już po zabiciu – patroszenia, transportu ciał ociekających krwią. Dzięki fotografowaniu wracamy szczęśliwi i pogodni z lasu, a napotkanego jelenia z olbrzymim porożem zapewne zobaczymy i sfotografujemy także w następnych dniach.

Zamiast wypchanej głowy na ścianie, powiesimy jego piękne zdjęcie lub jak ktoś bardzo lubi to naturalne zrzuty jeleni. Ostatnio czasami fotografuję z leśnikiem, który przestał płacić składki w PZŁ i wciągnął się w fotografię przyrody.

1509-00908C

NPRM: Ty uwieczniasz piękno natury, zachwycasz się nim i przekazujesz je dalej. Tworzysz coś wspaniałego. Myśliwi natomiast to piękno jedynie niszczą, bo nie wyobrażam sobie, aby można było się czymś zachwycić, a w następnej chwili w spokoju zastrzelić…

Adam: Wciąż nie mogę zrozumieć samego momentu oddania strzału i pozbawienia zwierzęcia życia. Same przygotowania i czas oczekiwania są prawie identyczne w fotografii zwierząt. Trzeba wcześnie wstać i przed świtem lub o zachodzie słońca być w terenie, w czasie, kiedy zwierzęta są najaktywniejsze. Fotografowie ubierają się prawie tak samo jak myśliwi, korzystają z samochodów terenowych, a potem, aby podejść do zwierząt odpowiednio się maskują i zwracają uwagę na kierunek wiatru. Kiedy widzimy zwierzęta i podchodzimy do nich coraz bliżej i bliżej, emocje sięgają zenitu. Niestety, końcówka jest już zupełnie inna… Aby zrobić dobra fotografię, należy znaleźć się stosunkowo blisko zwierzęcia, a najwyższym kunsztem jest zrobienie zdjęć i wycofanie się z terenu bez płoszenia zwierzyny.

W przypadku polowania celny strzał można oddać z odległości pięć razy większej. Nie ma więc tu mowy o jakimś wyczynie. Obecna broń umożliwia mordowanie zwierząt z bardzo dużej odległości. Z tego powodu wiele strzałów wykonywanych jest z bardzo daleka. Zwierzętom odstrzeliwuje się nogi, a potem „dochodzi” po wielu kilometrach, osacza psami i dobija z bliska… Na koniec patroszy się je, a wnętrzności zostawia w lesie.

Z daleka widać stada kruków, które rozdziobują pozostałości, a fetor roznosi się po całej okolicy. Żeby wyciągnąć z głębi lasu zabitego dorodnego jelenia, wjeżdża się samochodem lub ciągnikiem w środek i rozpruwa całą ściółkę, uszkadza młode drzewka, a po całej operacji zostają głębokie ślady terenowych opon. Tak wygląda ta piękna myśliwska tradycja w praktyce…

Przyroda przed wschodem słońca jest niesamowita. Słychać cudowny śpiew ptaków, nad wodą unosi się mgła, pierwsze promienie słońca i światło w kontrze zmieniają rzeczywistość, a z zarośli wychodzą dzikie zwierzęta. Niestety, czasami rytm przyrody jest zakłócany przez strzał z myśliwskiej broni jakiegoś innego „użytkownika” dzikiej przyrody, który także tego dnia postanowił „obcować” z naturą. Wtedy bardzo namacalnie czuję, jak bardzo różni się mentalność myśliwych od reszty obywateli...Nie spotkałem się także nigdy z przypadkiem, żeby myśliwi protestowali przeciwko dewastacji środowiska naturalnego, na przykład sprzeciwiali się wycince starego fragmentu lasu. Odnoszę wrażenie, że są zupełnie obojętni, gdy z lasów wyjeżdżają całymi tirami olbrzymie drzewa, które nigdy nie były posadzone przez człowieka, a kolejny odcinek lasu zmienia się w uprawę desek.
Ważne są tylko ambony oraz liczebność zwierząt, często określonego gatunku, który posłuży potem za trofea lub trafi na talerz.

Myśliwi interesują się przyrodą tylko w swoim interesie, przykładowo gdy dokarmiają zwierzęta, nie robią tego dla dobra przyrody, ale tylko dla siebie, aby podtrzymać populację na odpowiednim poziomie i aby było do czego strzelać w kolejnych latach. Obecnie bacznie obserwuję ich działania w zakresie redukcji dzików. Pod pozorem walki z ASF, która rozprzestrzenia się z winy hodowców świń, pojawiły się żądania, aby wybić prawie wszystkie dziki. Czy myśliwi dopuszczą, aby zniszczyć swoje własne łowiska?

1201-00453C

NPRM:  Podczas fotografowania i podglądania natury, zdarzyła Ci się może jakaś nietypowa lub rzadka obserwacja zwierząt czy ich zachowań?

Adam: Bardzo lubię fotografować w odludnych, rzadko odwiedzanych miejscach na ziemi. Szczególnie miło wspominam Spitsbergen i Patagonię. Przyzwyczailiśmy się do sytuacji, że zwierzęta są dzikie i nawet z daleka uciekają przed człowiekiem. Aby podejść i sfotografować jelenie w Puszczy Karpackiej, należy często wykazać się nie lada kunsztem. Warto jednak uświadomić sobie fakt, że to nie jest normalna cecha zwierząt. Z jednej strony zwierzęta omijają ludzi i zawsze pozostają w jakimś stopniu nieufne, z drugiej strony ten nadmierny strach wynika z faktu, że na taką olbrzymią skalę odbywają się polowania. Zwierzęta, które nie uciekają, są w bardzo krótkim czasie zabijane.Niesamowite jest więc doświadczać możliwości przebywania w bliskim sąsiedztwie dzikich zwierząt, które nie boją się człowieka. Kiedy wędrowałem po Spitsbergenie w oddalonej od bazy polarnej dolinie, młode renifery ufnie podchodziły i z zainteresowaniem przyglądały się tajemniczej dwunożnej postaci. Prawdopodobnie pierwszy raz w życiu widziały człowieka. Bardzo miło wspominam także fotografowanie pingwinów i słoni morskich nad Atlantykiem w Patagonii. Jakież było moje zdziwienie, gdy czekając na plaży na kolejne pingwiny wędrujące gęsiego do oceanu, niedaleko brzegu pojawiły się dwa ogromne wieloryby, które ocierały się o siebie i wyrzucały fontanny wody. To było niesamowite wrażenie.

NPRM: Słyniesz też z krytyki działań LP i obrony Puszczy Białowieskiej. Zdaje się takie treści przewinęły mi się kiedyś na Twoim profilu. Co nie podoba Ci się w działalności Lasów Państwowych, które jak twierdzą :‘’dbają tylko o zrównoważony rozwój, użytkowanie drzewostanów i zapewnienie nam wszystkim dostępu do surowca drzewnego w zgodzie z ustalonymi wcześniej planami urządzania lasu’’.

Adam:
Lasy Państwowe zgodnie z założeniami po ‘89 roku miały spełniać trzy zadania – zajmować się produkcją drewna, udostępnianiem lasów dla turystyki i rekreacji oraz ochroną środowiska. Niestety, ostatnio można odnieść wrażenie, że ten „wspaniały model polskiego leśnictwa” zupełnie się zdewaluował i od kilku lat głównym celem jest produkcja desek na potrzeby rosnących pensji…
Po ostatnich wydarzeniach w Puszczy Białowieskiej, agresji Straży Leśnej, po konferencjach w Toruniu czy na Roztoczu i obelgach o „zielonych nazistach” korporacja Lasy Państwowe straciła społeczny mandat zaufania i nie powinna nadal zajmować się ochroną środowiska.

Powinna skupić się jedynie na produkcji drzewa, a jednocześnie wrócić do budżetu państwa i dzielić się zyskami z resztą społeczeństwa, a nie przejadać je na własne potrzeby, o czym świadczą ostatnie raporty. Obecny model polegający na tym, że jedna organizacja zajmuje się generowaniem zysków i jednocześnie ochroną środowiska, doprowadził do patologii w zakresie ochrony środowiska a jednocześnie do braku kontroli nad finansami organizacji zwanej państwową.

Najbardziej smuci mnie fakt, że z roku na rok bezwzględna korporacja sięga po ostatnie fragmenty lasów o charakterze naturalnym lub nieuprawiane od czasów wojny tereny w Karpatach, które przez ten czas zdążyły się zregenerować i są po prostu piękne. Teraz budowane są tam nowe drogi zrywkowe, którymi ciężki sprzęt wjeżdża coraz głębiej. Wycinane są drzewa, które przetrwały czasy, gdy w regionie mieszkało znacznie więcej ludzi niż obecnie. Na stosach wokół dróg leżą wyrżnięte olbrzymie buki czy jodły, których wiek sięga nawet 150 lat.Wycinki trwają przez cały rok, także w okresie lęgowym ptaków (sic!)

Zastanawiam się, czy ktoś w Lasach Państwowych myśli w ogóle o przyszłości i jakie będzie zapotrzebowanie na drewno za 100 lat? Czy będzie wtedy jeszcze potrzebne drewno w takich ilościach jak obecnie? Już teraz jeden z największych producentów mebli oferuje elementy szafek do kuchni z przetworzonych plastikowych butelek. A może jednak olbrzymią wartością za 100 lat będą dorodne drzewa, mające po 200 lat lub więcej? Jeżeli nie wyrżniemy ich teraz, one w większości przetrwają i doczekają do tego wieku.

Wracając jednak do łowiectwa, Lasy Państwowe na swoich terenach prowadzą Ośrodki Hodowli Zwierzyny, tzw. OHZ-ty. Są to najlepsze i najbardziej prestiżowe tereny łowieckie w Polsce, niedostępne dla przeciętnego myśliwego.

Leśnicy często skarżą się na zbyt dużą liczbę zwierzyny obgryzającej drzewa. Teraz żądają odstrzału pięknych łosi, które są jedną z największych atrakcji przyrodniczych naszego kraju.

Te zasady nie są w OHZ-tach ważne, gdyż zwierzęta są dokarmiane przez cały rok, aby potem swoimi ciałami i odciętymi łbami budować nieformalną potęgę korporacji Lasy Państwowe. Z łowisk korzystają zamożni i wpływowi ludzie oraz politycy ze wszystkich ugrupowań od lewa do prawa. W sieciach społecznościowych na profilach nadleśnictw leśnicy prezentują ładne zdjęcia i filmy z dzikimi zwierzętami, wzbudzając podziw i zbierając pochlebne komentarze. Potem słyszę, że te same osoby, w ramach swojej pracy w nadleśnictwie, wystawiają zwierzęta za pieniądze na odstrzał w polowaniach lub mordują je osobiście. Nie mogę zrozumieć, jak można z pasją filmować jelenia i zachwycać się jego pięknem, a na drugi dzień zaprowadzić w to miejsce myśliwego lub osobiście go zastrzelić?

1605-00401C

NPRM: Co według Ciebie powinno się zmienić w polskim łowiectwie i dlaczego?

Adam: Należałoby zacząć od wykreślenia ptaków z listy gatunków łownych oraz zakazać dokarmiania zwierzyny. Zgadzam się też z Waszymi pozostałymi postulatami:

https://niepodajerekimysliwymblog.wordpress.com/2017/03/02/postulaty-i-cele-spolecznej-kampanii-informacyjnej-nie-podaje-reki-mysliwym/

Rażą mnie polowania na terenie niektórych parków narodowych, które odbywają się pod pozorem ochrony lasów. Nasuwają się tutaj pytania – czego oczekujemy od parków narodowych i czy model myślenia znany z nadleśnictw powinien obowiązywać także na tych obszarach? Zupełnie nie mogę zrozumieć też idei polowań w otulinach prawie wszystkich parków narodowych w Polsce. Ambony ustawiane są w kierunku obszarów chronionych, a zwierzęta przecież nie znają granic. W głowie się także nie mieści, że kilka razy w roku ofiarami myśliwskich hobbystów są także przypadkowi ludzie.

Moim marzeniem na przyszłość jest, aby w Polsce powstały duże obszary wolne od polowań i komercyjnych wycinek. Takie obszary mogłyby zostać utworzone w Puszczy Karpackiej, gdzie nie ma upraw rolnych, a produkcja drzewa i tak jest nierentowna z uwagi na trudny teren.

NPRM: Często zdarzały się konflikty na linii myśliwy, a fotograf – obserwator przyrody. Jeden chciał robić zdjęcia i obserwować, a drugi przyszedł polować. Miałeś jakieś sytuacje tego typu podczas swoich wypraw?

Adam: Jedynie pojedyncze przypadki. Ostatni miał miejsce w zeszłym roku w Nadleśnictwie Stuposiany podczas pleneru fotograficznego. Pan łowczy zapytał nas, co tu robimy i stwierdził, że pewnie jesteśmy ekoterrorystami. A po wyjaśnieniu, że jesteśmy fotografami, zapytał czy mamy zezwolenie na fotografowanie. Oczywiście żadnych zezwoleń nie potrzeba, aby fotografować w lasach czy Lasach. Staram się unikać myśliwych, gdyż są fanatycznie zaślepieni i przekonani o swoich racjach. Z informacjami o tym, co się dzieje na polach i w lasach podczas polowań, należy trafiać do osób które są nieświadome, jak działa mechanizm łowiecki.

1010-01423C

NPRM: ”Poprzez swoje zdjęcia staram się pokazać piękno krajobrazu oraz otaczającą nas dziką przyrodę. Mam nadzieję, że moje fotografie wpłyną na pogłębienie ludzkiej wrażliwości na piękno natury oraz przyczynią się do zachowania jej w nienaruszonym stanie.’’ To cytat z Twojej strony.  Myśliwi twierdzą, że dzikiej przyrody dawno już nie ma, a krajobraz i środowisko zostały tak przekształcone i zaburzone przez człowieka, że tylko ręką ludzką je ‘’ratować’’, bo inaczej wszystko padnie. Co sądzisz o takim podejściu?

Adam: Myśliwi od lat prowadzą propagandę o potrzebie regulacji. Chcą dowodzić, że są po prostu potrzebni dla społeczeństwa, boją się, że za jakiś czas nie będzie społecznej akceptacji dla „sportowego” czy zgodnego z tradycjami zabijania. Potrzebne są rewolucyjne zmiany w podejściu do dzikich zwierząt, w sposobie myślenia, że dzika przyroda to wartość sama w sobie.Jeżeli chodzi o potrzebę regulacji populacji zwierząt to, jak zauważyła w poprzednim wywiadzie profesor Hanna Mamzer, może być w przyszłości zastosowana przez środki antykoncepcyjne.

NPRM: Jakie są najciekawsze miejsca, które Cię urzekły, najbardziej podobały, które zdarzyło Ci się odwiedzić?

Adam: Jestem fanem Europy Północnej, a największe wrażenie zrobiły na mnie obszary arktyczne Spitsbergenu. Choć uwielbiam lasy, to naturalny fragment świata bez drzew z ogromną ilością ptaków i podmokłą tundrą jest fascynujący.Ciekawym doświadczeniem były też parki narodowe w Patagonii, z ich bezkresem i niesamowitą, zmienną pogodą. Podróżując po świecie, uwielbiam fragmenty naturalnych lasów lub lasy nieuprawiane od lat o charakterze naturalnym. Niestety, takich miejsc jest bardzo mało i są to zazwyczaj rezerwaty. W tym roku trafiłem na niezwykły rezerwat na jeziorze Prespa w Macedonii. W Polsce najbardziej cenię obszary parków narodowych, które odwiedzam regularnie od lat i ubolewam, że nie powstają nowe, a także nie są powiększane istniejące. Po latach pewnym światełkiem w tunelu było powiększenie Karkonoskiego Parku Narodowego.

NPRM: Mnóstwo czasu spędzasz w terenie podczas swej pracy, obcując z naturą i zwierzętami. >Wstaję, gdy jest jeszcze ciemno, a przejmujący chłód i wilgoć dają się we znaki. (…) Dzikie zwierzęta swobodnie wędrujące po bezkresnych przestrzeniach, zajęte własnymi sprawami, nie czujące zagrożenia przed człowiekiem. Godzinami mogę podglądać ich życie w naturalnym środowisku, opierając się wygodnie o plecak, czasami bez aparatu w ręku.<
To również Twój opis. Po prostu Twoja postać wymyka się forsowanemu przez myśliwych obrazowi przeciwnika łowiectwa, który ‘’tylko siedzi przed komputerkiem, przyrodę widzi jedynie na zdjęciach i nigdy w lesie nie był’’. Jesteś jakby zaprzeczeniem tego dziwnego stereotypu…

Adam: Model przeciwnika łowiectwa serwowany przez myśliwych, czyli osoby siedzącej przed komputerem i nieznającej się na przyrodzie, jest zafałszowany. Wszyscy przeciwnicy łowiectwa, których znam, są miłośnikami przyrody, spędzają sporo czasu w terenie i osobiście mają kontakt z myśliwymi i ich działaniami. Osoby mniej związane z przyrodą najczęściej krytykują łowiectwo za to, że zabijanie zwierząt ma charakter hobbystyczny i służy kultywowaniu tradycji. Z przerażeniem oglądają relację z pokotów niekiedy organizowanych w miejscach publicznych, np. w centrum Spały.

1610-00473C

NPRM: Wspierasz też kampanię Niech Żyją!  z którą i my współpracujemy. Co Adam Ławnik sądzi o polowaniach na ptaki? Przypomnijmy, myśliwi twierdzą, że fakt iż odstrzelą ‘’kilka’’ ptaków nie ma wpływu na liczebność populacji, więc nie rozumieją czego się ‘’czepiamy’’. Poza tym oni lubią zdrowe mięsko, a my mamy zobaczyć jak żyją kurczaki w hodowli…

Adam: Nie ma uzasadnienia, aby strzelać do ptaków, które są po prostu piękne i stanowią ogromną wartość przyrodniczą. Obrzydliwe, że dla niektórych są jedynie niczym rzutki na strzelnicy. Czy mięso kaczek nafaszerowanych ołowianymi kulkami jest zdrowe? Niech każdy odpowie sobie sam i weźmie pod uwagę, że także w innej dziczyźnie pozostają ołowiane odłamki, które mogą prowadzić do groźnej choroby zwanej ołowicą. Podczas polowań o świcie czy o zmroku nie ma możliwości odróżnienia gatunków chronionych od tych, które są na listach łownych. Cześć gatunków ptaków jest też zagrożona wyginięciem.

Polecam stronę internetowa oraz profil na facebooku –  Niech Żyją!

adam-lawnik

 

NPRM: Czego myśliwym brakuje w ich podejściu, postrzeganiu zwierząt oraz świata przyrody?

 

Adam: Zrozumienia, że przyroda doskonale daje sobie radę bez pomocy człowieka, a brak ingerencji często daje lepszy efekt od gospodarowania.


NPRM:
Myśliwi głoszą, że nie polują dla samego zabijania, czy nawet ochrony upraw rolników, a cały proces polowania to przeżywanie ‘’emocji łowieckich’’ powiązanych z odczuciami do przyrody, natury, zwierząt, a sam strzał ma być czymś najmniej istotnym, kończącym całą przyjemność z polowania. Po co więc zabijają? Czy według Ciebie można doświadczać podobnie tych samych wspaniałych emocji ‘’tylko’’ obserwując i fotografując?

Adam: Osoby, które polują, myślistwo traktują jako hobby czy nawet styl życia. Trudno mi powiedzieć, co czują, naciskając spust i widząc jak kula rozrywa niewinne zwierzę. Z pewnością niektórych z nich to podnieca…Pozostali zaś, potrzebujący kontaktu z naturą i szukający adrenaliny w tropieniu zwierząt, z pewnością odnaleźliby się w roli fotografa-snajpera z długim teleobiektywem. Tak jak wspominałem wcześniej, wiele czynności jest podobnych. Różnią się tylko finałem, który może być piękny lub krwawy i przynoszący śmierć.

NPRM: Czym jest dla Ciebie współczesne łowiectwo?

Adam: Współczesne łowiectwo to dla mnie: samochody terenowe, broń z doskonałymi lunetami i szpanerskie ciuchy. Całość stanowi – life style, którym można się pochwalić w gronie podobnie czujących i myślących znajomych. Niewielka wiedza przyrodnicza niektórych miłośników zabijania, często ograniczona jedynie do rodzaju naboju, jakiego trzeba użyć, aby zastrzelić dany gatunek zwierzęcia. Małe obycie w terenie oraz czasami strach. Tak, tak! Niektórzy myśliwi boją się dzikich zwierząt i nie wyobrażają sobie chodzenia po lesie w nocy bez broni 🙂 Ograniczona ilość czasu i korzystanie z gotowych rozwiązań: nęciska przygotowane przez leśników oraz drogi dla samochodów prowadzące pod samą ambonę. Mięso z zastrzelonych zwierząt ma drugorzędną rolę. Poluje się z pasji, a nie dla zdobycia jedzenia.

NPRM: W rozmowie przed wywiadem, powiedziałeś nam, że to właśnie myśliwi są elementem, który blokuje powstanie Turnickiego Parku Narodowego. Możesz to rozwinąć?

Adam: Tereny projektowanego Turnickiego Parku Narodowego w 100% należą do skarbu państwa, więc teoretycznie nie powinno być kłopotów z utworzeniem nowego parku. Głównymi oponentami są leśnicy, których oczkiem w głowie jest Ośrodek Hodowli Zwierzyny, czyli najbardziej prestiżowe łowisko na terenie dawnego tzw. Państwa Arłamowskiego. Dawniej w tym miejscu polowali komunistyczni notable, a obecnie jest odwiedzane przez polityków wszystkich ugrupowań. Łowiectwo jest więc głównym czynnikiem, który blokuje ideę ochrony tego terenu.

Podsumowując, obecnie jesteśmy na styku przemiany ideowej – z jednej strony mamy cały czas tradycyjne podejście gospodarcze do przyrody, gdzie drzewa to surowiec na deski, zaś zwierzęta to tylko mięso i poroża lub hobby. Przekonanie, że nad przyrodą musi być pełna kontrola, bo inaczej nie poradzi sobie. Pod tę wizję zbudowany jest obecny system prawny. Z drugiej strony przyroda jest wartością samą w sobie. Możliwość obserwacji dzikich zwierząt i wędrówka przez las o charakterze naturalnym pomiędzy wielkimi dębami w Puszczy Białowieskiej czy powyginanymi bukami i olbrzymimi jodłami w Puszczy Karpackiej może być niezwykle ekscytująca.

Mam nadzieję, że coraz więcej osób będzie po tej drugiej strony, po stronie dzikiej przyrody.

Myśliwym zaś, którzy cenią głównie kontakt z naturą, a zaczynają mieć rozterki nad sensem zabijania pięknych zwierząt, polecam zamienić broń na lustrzankę z obiektywem i dodatkowo zaangażować się w ochronę przed wycinką ostatnich fragmentów lasów o charakterze naturalnym. 

Dziękuję za rozmowę i zapraszam na zdjęcia:

http://www.adamlawnik.pl/

oraz na profil:

https://www.facebook.com/krajobrazy Adam Ławnik Photography

NPRM: I my dziękujemy za wspaniałą i bogatą rozmowę. Super, że zdecydowałeś się wesprzeć nasze postulaty. 

1507-01022C

Czytaj także:

Dlaczego łowiectwo powinno być zabronione? Wywiad z Hanną Mamzer. 

Lasy dla kasy – współczesne łowiectwo należy dopiero stworzyć. Rozmowa z Marcinem Kostrzyńskim.

1505-01243C

Myśliwi z uśmiechem szczują psy na ranne dziki. Nagrywają wszystko [VIDEO]

Polowanie to niewątpliwie „frajda”. Oczywiście, dla tych, którzy lubują się w tej chorej rozrywce. Dostarcza polującym wielu „emocji łowieckich” i „estetycznych przeżyć pośród natury, w harmonii z nią” przy akompaniamencie okrzyków, palby strzałów, poszczekiwań psów i kwiku zabijanych dzików. Emocji na polowaniu tym więcej, im więcej się dzieje, a wydarzyć się może więcej, jeśli poluje się z psami. Oficjalnie chodzi o to, by pies ułatwił „pracę” myśliwemu naganiając dziki na linię strzelców czy też oszczekując i zatrzymując go możliwie w miejscu, do momentu nadejścia myśliwego, który odda strzał. Tak zwana „Etyka myśliwska” nakazuje myśliwemu jak najszybsze dochodzenie postrzałka i skrócenie cierpienia zwierzęcia. W praktyce jednak, cóż… na YouTube znajdujemy dziesiątki filmów, na których myśliwi dokumentują swoje radosne wyczyny. Kiedy już postrzałek zostanie odnaleziony, zamiast zostać dobitym widzimy jak zdarzenie dalej jest nagrywane, a myśliwy w spokoju zachwyca się „pracą swoich psów”. W końcu po to je przecież wyszkolił na innych żywych dzikach w zagrodach, aby finalnie sprawdzić jak też sprawdzą się „w boju”. Wygląda na  to, że takie walki zwierząt szczególnie podniecają i interesują myśliwych. Cierpią tutaj nie tylko dziki – często własne psy myśliwego kończą rozdarte przez broniące się zwierzę, dotkliwie poranione lub zabite. Jednak to nic! Wyszkoli się przecież następne, a pseudohodowle psów myśliwskich to również dochodowy biznes, wymagający osobnego artykułu. Wszystkie poruszane w tym wstępie zagadnienia omówiliśmy szczegółowo w innych artykułach: 

Etyka – Przewodnik po etyce myśliwskiej.

Jak myśliwi posyłają swoje psy na śmierć? 

Postrzałki na polowaniach – Myśliwi sami opowiadają jak pudłują. 

article

Teraz kolej na wspomniane filmy. Pochodzą one z kanału myśliwego, który chwali się tymi wyczynami na YouTube, przy poklasku innych. Co tutaj rzuca się w oczy? Jeśli publikujemy gdzieś taki film, zazwyczaj od obrońców łowiectwa i miłośników zabijania usłyszymy: „To rzadkie przypadki, wszędzie są czarne owce, ale nie można wrzucać wszystkich myśliwych do jednego wora”. Tylko tutaj film obejrzało tysiące myśliwych, drugie tyle w zamkniętych grupach łowieckich na facebooku. Myślicie, że ktoś zwrócił uwagę, zareagował? Otóż nie, pojawiły się „gratulacje dla dobrej pracy psów”, „Święty Hubert zdarzył”, „Brawo Kolego” i takie tam. Ktoś tam nieśmiało zwrócił uwagę, że publikowanie takich nagrań jest mało etyczne, bo to pożywka dla pseudoekologów… Został „zahukany”, że gdzie mają dzielić się pasją jak nie w swoim gronie. Więc my też z wami podzielimy się tą pasją, na chwałę łowiectwa, ukazując je takie jakim ono jest. Naszą rolą jest obalanie mitów łowieckich. Jeden z nich brzmi: „Na polowaniu zwierzę ginie od jednego strzału i wcale nie cierpi”.

Tutaj myśliwy stoi i nagrywa walkę psa z dzikiem. Etyka myśliwska w praktyce… No i szacunek do zwierzyny rzecz jasna, któremu po wszystkim włoży się gałązkę w ryj na znak hołdu… Wg myśliwych takie postępowanie jakby „anuluje” całe niepotrzebnie cierpienie, które zadali. Chyba. Bo tak naprawdę nie wiemy jaki cel przyświeca takim torturom, poza psychopatyczną skłonnością ich obserwacji. Ano tak – świnki w ubojniach przecież też cierpią.

Ło kurwa! – Krzyczy naganiacz potrącony przez dzika. Na pewno słyszeliście nieraz opowieści o tych strasznych wielkich odyńcach i okrutnych lochach czyhających tylko aby pokiereszować zbieraczy jagód czy grzybów. Dziki bardzo groźne! Szkoda tylko, że nikt nie zastanowi się w jakich warunkach odbywają się takie sytuacje. Gdyby mnie postrzelono, straszono, wygoniono z bezpiecznej ostoi i ścigano z psami, też przyparta do muru i wycieńczona broniłabym się ze wszystkich sił szarżując na prześladowców.

Tutaj przybliżona wersja walki psa z dzikiem. Myśliwy nie dobił, nie skrócił cierpienia. Nagrywał i patrzył jak zwierzęta walczą. Ale dlaczego to zrobił? Pan ten prowadzi hodowlę psów myśliwskich, a takie nagrania pokazują innym myśliwym, że warto nabyć od niego bojowe psy. Wrażenia na polowaniu gwarantowane…

Jeden z wielu licznych filmów pokazujących wyczyny myśliwych w lasach. Zanim padną strzały, najpierw rozlegają się okrzyki, wrzaski, nawoływania, ujadanie psów – słowem piękną ciszę lasu burzą myśliwscy pseudomiłośnicy natury. Puszczone luzem psy penetrują trzcinowiska i zagajniki, wypłaszając dziki do ucieczki z bezpiecznej ostoi, prosto pod lufy czekających myśliwych.
Swoją drogą polowanie uważają oni za wyraz harmonijnego współistnienia z nią. Mnie zawsze kładziono do głowy, że w lesie należy zachowywać się jak najciszej, bo to dom zwierząt, aby ich nie straszyć, nie płoszyć i uszanować. Jak widać, u myśliwych panuje odwrotność.

Kolejne starcie psów z dzikiem. Zwierzę broni się, atakując najbardziej agresywnego psa. Myśliwy dysząc z podniecenia oglądaną walką, w spokoju filmuje sytuację. Nie odwołuje psów. Nagrania są krótkie, więc nie wiemy jak długo trwała gehenna zwierzęcia.

Nie ma litości. Dzik otoczony sforą atakujących psów, próbuje jeszcze się bronić. Bardzo często ranne zwierzę jest jeszcze przez kilkanaście minut kąsane przez myśliwskie kundle i brocząc krwią ostatkami sił walczy o życie. Jak widzimy w tym nagraniu, wzniosłe hasła i obłudne frazesy, którymi środowisko łowieckie próbowało z nawet dobrym skutkiem mamić społeczeństwo przez lata, teraz ulegają zdruzgotaniu wobec rzeczywistości. Polowanie w praktyce to coś zupełnie innego, niż możemy usłyszeć podczas rozpaczliwych prób wybielania tego sadystycznego hobby. 
Dobry pies, bierz go! – Myśliwy dalej szczuje psy na opadającego z sił dzika.

 

W tym filmie psy pastwią się nad dogorywającym dzikiem. Nagranie bez głosu. Umierające dziki potrafią przerazliwie kwiczeć…Może nie chciano, aby ktoś spoza kręgu zobaczył łowiectwo takim jakie jest. Oczywiście i w tym przypadku myśliwy przez ileś minut stoi i nagrywa szarpiące zwierzę psy…

A to wszystko, to tylko mały wycinek z jednego kanału. Prawdopodobnie nagrania wkrótce znikną, lub zostanie wycięty głos, co stało się już z dwoma filmami. Publikowanie takich video jest niestosowne. To szkalowanie dobrego imienia łowiectwa i myśliwych. Nie wolno tego robić. To nieetyczne, gdyż jak pisał jeden z myśliwych: Kolego, My wiemy jak to wygląda, ale po co zieloni mają mieć wodę na młyn. I tak nie zrozumieją nigdy łowiectwa. Póki co krwawe zabawy pseudomyśliwych w lasach mają się dobrze. Okrucieństwo i tortury jeszcze lepiej. Przecież na polowaniu taki myśliwy jest panem siebie – jeśli tylko będzie chciał, pozwoli na powolne konanie rannego zwierzęcia od szarpania psów i jeszcze wszystko nagra. Potem pochwali się kumplom na forum.
– Gratulacje, kolego, Darz Bór! Wzorowa praca psów! – zakrzyknie któryś. 
A przecież według tego co nam wmawiają, pies powinien mieć jak najmniejszy kontakt z dzikiem i nawet go unikać, ograniczając się do oszczekiwania i zatrzymania w miejscu. Ale przecież u psa podczas szkolenia rozwija się „łowność i pasję”, ocenia też „ciętość”. Mitologia łowiecka swoje, a polowania i praktyka rzeczywistym torem.

10689651_675931879196224_7120321552398826720_n10665128_668644986591580_4432361156983784382_n

Warto też wspomnieć o tym jak polowania przyczyniają się do rozprzestrzeniania ASF – Afrykańskiego pomoru świń.
Wyrok na dziki – Rolnicy chcą wybić wszystkie. 

A także i tym Jak łowiectwo przyczynia się do zwiększonej liczebności dzików. Czyli jak gospodarka łowiecka stwarza problem, który myśliwi „bohatersko próbują rozwiązać”.

A może to po prostu taka tradycja? Podobne sceny przejawiają się w malowanych obrazach z pogranicza kultury myśliwskiej… Czysty romantyzm.
Dziki to zwierzęta bardzo inteligentne, czujące, rodzinne i przede wszystkim wdzięczne w obserwacji. Jednocześnie najbardziej prześladowane z uwagi na domniemane szkody w niezabezpieczonych uprawach, łąkach lub sadach. Ale przede wszystkim dla adrenaliny, jaką dają łowy na to przebiegłe zwierzę.
Dodatkowo można u nas przeczytać o tym, JAK ŁOWIECTWO NISZCZY ROLNICTWO między innymi w kontekście dzików i szkód w uprawach.

12834534_831276290316535_123281870_n

12674182_839879359456228_797157038_n

 

15 sierpnia – Masakrę ptaków rozpocząć czas!

15 sierpnia – każdego roku ta data boli tak samo. Od tego dnia bowiem,myśliwi z radością ruszają na stawy, jeziora, szuwary i pola, aby zapolować na 4 gatunki kaczek, łyski, oraz gołębie grzywacze. Z podnieceniem długo czekali na ten dzień.

”Jednak w tym samym czasie wiele przeznaczonych do odstrzału ptaków wciąż opiekuje się puchatymi pisklętami….niektóre rybitwy siedzą wręcz jeszcze na jajach, wysiadując powtórzone lęgi. Nie jest to wydarzenie wyjątkowe czy marginalne, jak próbują argumentować niektórzy myśliwi. Jest to obecnie zjawisko powszechne, występujące co roku na terenie całej Polski.”

Tymczasem w takich miejscach pojawiają się strzelający myśliwi z buszującymi psami, siejąc spustoszenie w ostojach chronionych ptaków. Ich żadne przepisy zdają się nie dotyczyć.  Polowania często odbywają się o świcie lub o zmierzchu, przy mgle, co znacząco utrudnia właściwe identyfikację celu.  Omyłkowo zbijane są rzadkie gatunki wodnego i błotnego ptactwa. Ale co tam. Ważne że się postrzelało. Jeden z myśliwych na forum dziennika łowieckiego pisał, że on strzelonych kaczek nawet nie zabiera dla siebie, tylko rozdaje okolicznym mieszkańcom. Bo nie chodzi nawet o tą krzynę ‘’zdrowej dziczyzny’’ , a o samo polowanie i przeżywane podczas niego emocje. Łaskawca i dobrodziej!

14046159_893013267470257_6228063985141582405_n

Szczytem absurdu prawa łowieckiego jest fakt, że dopuszcza ono polowania na cyraneczki, które to są nawet mniej liczne od bliźniaczo podobnych cyranek… Zamiast przesłanek naukowych, jedynym uzasadnieniem jest tutaj ‘’tradycja’’.

Można powiedzieć,że zaczęło się właśnie od tego.Ogromna rzesza ludzi zajmująca się badaniem-obserwacją ptaków zawodowo czy amatorsko,dostrzegła pewien bolesny paradoks. Ptaki znajdujące się na liście łownych nie podlegają myśliwskim argumentom o szkodach rolniczych,nie trzeba regulować ich liczebności,ponieważ posiadają wrogów naturalnych w każdym stadium swojego życia,od jaja po wiek dorosły. Nie ma także ekonomicznego uzasadnienia dla ich zabijania. Giną tylko dla sportu, hobby, przyjemności czy dlatego, że ktoś ”lubi dziczyznę”. Gdyby jednak spróbować dać wiarę myśliwskim argumentom no to…na liście gatunków łownych znajduje się 13 gatunków ptaków. Pozostałych na które się nie poluje,jest grubo ponad 300. Co z nimi? Kto reguluje ich liczebność, i dba o to, by naszych upraw nie zjadła fala wygłodniałych ”nadmiernie rozmnożonych” wróbli czy mazurków… Całkowity zakaz polowania na ptaki, to ten obszar, w którym nie uznajemy żadnego kompromisu.  Jedną z proponowanych zmian jest całkowity zakaz wsiedlania, np bażantów dla celów łowieckich. Proces został dobrze nazwany,gdyż bażantów nie wypuszcza się po to by na nie popatrzeć, a po to by ubogacić łowisko w celu polowań. Oczywiście nie ma to żadnego związku z ochroną przyrody. Są to szumnie reklamowane akcje nad którymi nikt się nie zastanawia. Czy argumenty ornitologów i naukowców zostaną kiedykolwiek wzięte pod uwagę?

p1050557

Ważkich argumentów przemawiających za strzelaniem do ptaków myśliwi mają oczywiście wiele. Są to:

-”Ochrona pól rolników” (przed grzywaczami) 🙂
-”Smaczna i zdrowa dziczyzna”
-Tradycja!
”Regulowanie liczebności populacji”. To już rzeczywisty ptasi odlot, bo jak można ”regulować” populację nie znając dokładnie jej liczebności, ani wieku ptaków do których się strzela? (można nad tym pogdybać dopiero gdy mamy przed sobą podziurawione śrutem truchło). 
– ”Myśliwskie pozyskanie nie ma istotnego wpływu na liczebność gatunku”. – Zatem co regulujecie? 
– ”A mięsko to jecie, dowiedzcie się czegoś o łowiectwie”. No dobra, starczy. Przekonali mnie… Od dzisiaj wracam do mięsa, bo myśliwi polują. Wracam po to, aby mieli powód dla którego strzelają 😛 

”Huk wystrzałów płoszy wszystkie przebywające na danym akwenie ptaki, również te objęte ochroną. Polowanie wiąże się także z rytuałem wprowadzania do naszych stawów i jezior ton silnie trującego ołowiu w postaci kulek śrutu. Część śrucin ma wrócić do myśliwych w ciałach upolowanych ptaków, reszta ołowiu stopniowo przenika do łańcucha pokarmowego i trafia m.in. na nasze stoły w mięsie ryb.
Tymczasem w Polskich warunkach okres wychowu młodych u kaczek (zwłaszcza z gatunków nurkujących) i łysek kończy się dopiero w połowie września, a na zbiornikach, na których gniazdują rybitwy, polowania nie powinny się zaczynać przed październikiem. Choć do rybitw się nie strzela, pies myśliwski aportujący upolowaną kaczkę przez środek kolonii tych ptaków może spowodować rozproszenie wielu rodzin i upadki piskląt.” 

– Czytamy w opracowaniu na stronie ekologia.pl

”Podczas polowań giną również ściśle chronione rybołowy. Jak informuje Komitet Ochrony Orłów, w latach 2001-2003 wykryto aż 6 przypadków postrzelenia tych rzadkich ptaków przez myśliwych. Ilu takich wypadków nie udało się wyłapać – nie wiadomo. ”

14079785_865450286889334_5871302707904745486_n

Poniżej zamieszczamy fragment innego tekstu, jaki ukazał się na łamach miesięcznika Dzikie Życie w 2013 roku:

”15 sierpnia trudno jest świętować co wrażliwszym przyrodnikom, w tym części ornitologów. „Rokrocznie 15 sierpnia boli”, jak napisała Ania Dobrzyńska na forum strony www.niechzyja.pl. Tego dnia i w kolejnych zakończy życie wiele kaczek, gołębi i łysek, gdyż prawo polskie od tej pory zezwala na strzelanie do niektórych gatunków ptaków.

Niejedna zabita kaczka czy łyska osieroci swój późny lęg – młode pozbawione matki nie będą miały większych szans na przeżycie. Odpowiedzialni z urzędu za ochronę przyrody w tym kraju wiedzą, iż sytuacja taka jest sprzeczna z prawem unijnym, które nie zezwala na strzelanie do ptaków w okresie prowadzenia lęgów. Ta wiedza nie przekłada się na zmiany prawne, pomimo czynionych od wielu już lat, udokumentowanych konkretnymi obserwacjami terenowymi, monitów organizacji pozarządowych w tej sprawie.

Początek roku szkolnego, 1 września – w dniu, w którym stęsknione za szkolną atmosferą dzieci wędrują do szkół, uzbrojeni tatusiowie i mamusie co poniektórych wcielają się w role dawców śmierci. Od tego dnia możliwości decydowania o życiu „uskrzydlonych braci mniejszych” istotnie wzrastają – można już polować na 13 gatunków ptaków (kaczki: krzyżówka, cyraneczka, głowienka, czernica, gęsi: gęgawa, białoczelna, zbożowa, gołąb grzywacz, łyska, jarząbek, słonka, kuropatwa, bażant). Pula to wcale niezamknięta – zagrożonych jest kilka gatunków podobnych do „łownych”, np. krakwa, płaskonos, ogorzałka, podgorzałka, hełmiatka, cyranka i inne, a także całkiem niepodobnych, a mimo to strzelanych, np. czaple, kormorany, krukowate, szponiaste (w tym orły), łabędzie i inne.

duck-hunting

Niektórzy przyrodnicy określają grupę tzw. gatunków łownych mianem „pechowej trzynastki” i czynią – zwłaszcza w ostatnim czasie – wiele, aby doprowadzić do wprowadzenia całkowitego zakazu strzelania do ptaków w Polsce. Część zajmujących się przyrodą z kolei pozostaje utwierdzonych w przekonaniu, że działania myśliwych nijak nie zakłócają naturalnego porządku funkcjonowania ptasich populacji. Źródłem tego przekonania jest – jak się wydaje – aprioryczne przeświadczenie, że i tak w tej materii nie da się nic zdziałać. Sami myśliwi (nie wszyscy) ponoć „regulują ptasie populacje”. Wykazują w tym względzie nadprzyrodzone wręcz umiejętności, myląc być może przyrodę z regulacją odbiornika radiowego. Nie wiedzą, bo wiedzieć nie mogą, ile i czego, w jakich proporcjach wiekowych i płciowych, o jakich powiązaniach biocenotycznych (w tym konkurencyjnych, pokarmowych i innych), ale „regulują” i na dodatek głośno się z tym obnoszą. Nic więc dziwnego zatem, że poruszają najgłębsze pokłady zdziwienia wielu ekologów, zwłaszcza zaś z grupy tych, których nazywają pseudoekologami.

Ci sami myśliwi trafiają od jakiegoś już czasu do szkół, a ostatnio nawet i przedszkoli. Przekonują i edukują, że troszczą się o zwierzęta. Nie zazdroszczę – ciężki kawałek chleba… Jak przekonać dziecko, że chroni się przy pomocy bezsensownego rozlewu krwi? Nie wiedziałbym.

Ta sama grupa myśliwych kreuje Polski Związek Łowiecki na organizację o największych dokonaniach na polu ochrony przyrody w naszym kraju. No cóż, w tych swoich ochroniarskich dokonaniach, np. budowach szpecących krajobrazy ambon, zimowym dokarmianiu zwierząt przy tychże, hodowli obcego polskiej awifaunie bażanta i wypuszczaniu go w tzw. łowiska (sprzeczne z prawem!) czy pomyłkowym (?) strzelaniu zwierząt objętych ochroną prawną itp., pewnie pozostaną niedoścignieni.

14021662_893833920721525_6236416844695796028_n

Póki więc jest jak jest trzymajmy kciuki za upadek edukacyjnego entuzjazmu i niepewną rękę tych z myśliwych, którzy próbują edukować o niemożliwym i ciągle jeszcze strzelają do naszych braci mniejszych. Trzymajmy też kciuki za tych „polujących”, gdyż jest i taka światlejsza w tym gremium grupa osób, które się ani tą pseudoedukacją, ani tą „strzelaną rozrywką” nie zajmują, nosząc strzelbę z różnych powodów, nie używając jej jednak do pozbawiania życia. To dość optymistyczny prognostyk na przyszłość – czasy się zmieniają. Może dojrzeją i pozostali.

Po co dokładać stresu ptakom, i tak już sfrustrowanym innymi formami odczłowieczej presji, skoro można zatrzymać się na godnym uznania ewolucyjnym etapie podziwiania ich piękna i niepowtarzalności? ”

– Sławomir Zieliński – dr inż. nauk leśnych, pracownik Gimnazjum nr 20 im. Hanzy w Gdańsku. Prowadzi stronę mikrobiotop.pl

13903365_966744960090663_6653678445155769494_n

Więcej i szczegółowo o polowaniach na poszczególne gatunki przeczytasz tutaj:

Spór o ptaki

Źródła:

ekologia.pl

http://dzikiezycie.pl/archiwum/2013/pazdziernik-2013/dzieci-do-szkoly-ptaki-pod-lufy

https://niepodajerekimysliwymblog.wordpress.com/spor-o-ptaki/

11951414_871854089535257_3560501346268986332_n

p333pok3ot

Wichury, burze i połamane drzewa – Lasy Państwowe współwinne własnym stratom.

Ostatnio wstrząsnęła nami wszystkimi siła żywiołu i skala zniszczeń jaka dokonała się w plantacjach leśnych. Wstępne szacunki LP mówią o ponad 7 mln „zmarnowanych” m³ drewna. Zginęli też ludzie oraz zwierzęta i ten wątek zostawmy. Nie zdarza się to zresztą w historii po raz pierwszy, 15 lat temu w 2002 roku silne wiatry powaliły lasy w Piszu, pozbawiając leśników 2,5 mln m³ drewna. Wniosków jednak nie wyciągnięto… Czy tej tragedii i strat można było uniknąć? Uniknąć z pewnością nie, ale na pewno zmniejszyć straty, gdyby korporacja Lasy Państwowe nie traktowała zbiorowisk leśnych jako plantacji, mających jedynie produkować drewno i surowiec tartaczny.

Lasy mocno przekształcone przez leśników złożone głównie z sosny, stanowiące monokultury są podatne na niekorzystne zjawiska przyrodnicze takie jak silne wiatry.

2017-08-13_150264918111

Głównym zarzutem pobrzmiewających ostatnio w dyskusjach ze strony przyrodników wobec Lasów Państwowych jest sposób prowadzenia gospodarki leśnej, w której dominującym gatunkiem zawsze jest sosna. Ociosana za młodu i wyprofilowana, następnie podczas burz łamiąca się niczym zapałka. Przyrodnicy zgodnie twierdzą, że gdyby odejść od sosnowych monokultur, na rzecz rozwoju drzewostanów mieszanych –liściastych, różnowiekowych straty były, by mniejsze, a las bardziej odporny wobec tego rodzaju zdarzeń. W tym momencie leśnicy złośliwie uśmiechają się z wyższością, bo przecież „Hola, ale w kraju na większości powierzchni mamy ubogie siedliska »borowe«, więc tam nic innego oprócz sosny nie może rosnąć. Heh, ci głupi przyrodnicy, zabierają głos, nie mając pojęcia o gospodarce leśnej…”

I bynajmniej płacz i lament leśników nie wynika tutaj z powodu zniszczenia lasu, śmierci zwierząt czy dewastacji dotychczasowych siedlisk, a, co najwyżej strat „cennego surowca drzewnego”, który to natura raczyła sobie skosić i pozyskać przed czasem i ustalonym wiekiem rębności.  Oczywiście na swoim profilu LP chwalą się, jak to pomagają w uprzątaniu skutków nawałnicy i „szacują straty”. No a co zresztą innego mieliby robić?  Następnym cudownym krokiem będzie za pewne nasadzenie takich samych sosnowych „zapałek”, być może ze znanym już hasłem „1000 drzew na minutę”. 

598e9e42917ab_o,size,1068x623,q,71,h,d1d5c5

Brzoza – złoty środek na bolączki LP ?

Głodne kawałki o ubogich siedliskach sprzedają się rzeczywiście dobrze, wśród masy osób, które o lasach większego pojęcia nie mają. Tymczasem nie jest to wszystko takie proste, jak chcieli by widzieć to państwowi plantatorzy surowca drzewnego. Z kilku gatunków drzew, które na siedliskach ubogich i jałowych mogą rosnąć, szczególnie godna uwagi wydaje się być nasza piękna Brzoza brodawkowata (Betula pendula).  Wymagania glebowe ma niewielkie – może rosnąć właśnie na tzw. „słabych i ubogich” siedliskach, glebach suchych, w miejscach nasłonecznionych. I radzi tam sobie zupełnie dobrze. Brzoza bywa pionierskim gatunkiem zarastającym piaszczyste nieużytki i suche ugory. Ale najważniejsza jest jej inna rola, o czym za chwilę.

suszek

Jak działa las?

W „interesie” zbiorowiska drzew leży wręcz jak największa jego różnorodność, jeśli warunki na to pozwalają. Takie zróżnicowanie powoduje, że las jako całość jest bardziej odporny wobec „szkodników”, zdarzeń naturalnych takich jak wichury, orkany, burze, a nawet pożary. Lasy i drzewa do tego właśnie same dążą – poprzez okresowy żywot najpierw szybko rosnących pionierskich gatunków, które umierając stają się swoim próchnem i materią pożywką dla innych gatunków użyźniając glebę i umożliwiając rozwój kolejnym bardziej wymagającym gatunkom, np. dębom, jesionom czy bukom. To się dzieje samo, mimo że procesy trwają setki lat. I nie są to moje wymysły, te zjawiska opisuje bardzo czytelnie jeden z leśników Peter Wohlleben w swojej książce „Sekretne życie drzew”. Z biegiem lat, lasy same w pewnym zakresie potrafią z pomocą zwierząt i mikroorganizmów przekształcić swoje siedlisko w bardziej żywe i zasobne. Trzeba im jednak na to pozwolić. Z rozmaitych opatrznie pojmowanych względów, nie leży to w interesie nowoczesnej gospodarki leśnej, choć w interesie nasz wszystkich jako ludzkości jak najbardziej – choćby z uwagi na gospodarowanie wodą przez drzewa i oczyszczanie naszego powietrza. 

Zepchnięta na margines brzoza, jest właśnie jednym z takich gatunków. W okolicy w której mieszkam, w niektórych miejscach nasadzone są w szpalerach sosny, przeplatane na tej samej glebie właśnie tak samo posadzonymi brzozami. I to są grunty pod zarządem LP. Może jednak nie są takimi ignorantami? Drzewo liściaste zrzuca liście każdego roku, zapobiegając przesuszaniu gleby, i ubogacając ją w cenne składniki odżywcze. Siedlisko i gleba każdego roku stopniowo będą się poprawiać, mimo, iż Brzoza pochłania szybko duże ilości składników odżywczych.  Ma to jednak sens, o czym za chwilę.  Do tego cała masa drobnych gałązek, łamanych podczas każdego mocniejszego wiatru. Brzoza rośnie szybko, żyje stosunkowo krótko. Około 100 lat, choć najstarszy zanotowany okaz liczy sobie 171. Brzoza brodawkowata znosi gorące letnie upały i bardzo mroźne zimy.  Warto też tutaj wspomnieć o innym gatunku, mianowicie Brzozie Omszonej, która jeszcze lepiej niż brodawkowata współegzystuje z sosnami. Rośnie na wilgotnych, podmokłych, kwaśnych i piaszczystych. Finalnie Brzozy przegrywają rywalizację z innymi gatunkami, gdyż, ‘’wyczerpane’’ szybkim wzrostem umierają. Ale taka jest właśnie rola gatunków pionierskich. Przygotować glebę i odejść, dając dalej działać innym procesom lasotwórczym. Są przystosowane do zasiedlania siedlisk ubogich w składniki odżywcze i wodę. Trzeba tu też wspomnieć, że brzoza jako gatunek bardzo „giętki” znacznie łatwiej radzi sobie z wichurami i burzami, gnąc się nieraz prawie do samej ziemi, zanim ulegnie złamaniu. Co też stawia ją wyżej, od gloryfikowanej sosny. A porównując sosnowe igliwie, które drzewo to wymienia w okresie od 3 do 6 lat igły te przyczyniają się do zakwaszania gleby, i postępującego ubożenia siedliska. Może jednak leśnikom o to właśnie chodzi, by mieć pretekst do uprawy swoich jałowych sośnin? Oba gatunki brzóz traktowane są w leśnictwie jedynie jako „cenna domieszka biocenotyczna”.  Istnieją również i inne gatunki drzew określane mianem pionierskich, przystosowane do szybkiej kolonizacji nowych obszarów, zajmować się jednak nimi w tym wpisie nie będziemy.

1502530626frda0140

 

Sosna kontra Brzoza – porównanie i zastosowanie.

Tutaj znajdziemy odpowiedzi na nurtujące nas pytania, dlaczego to sosna zwyczajna, a nie brzoza jest gatunkiem faworyzowanym przez leśników.
Drewno sosny zwyczajnej stanowi jeden z najważniejszych materiałów budulcowych i wykorzystywane jest powszechnie w meblarstwie oraz stolarstwie. Służy także do pozyskiwania celulozy i jako opał. Niegdyś przeznaczane było na surowiec kopalniakowy i słupy teleenergetyczne. Właściwości drewna sosny zwyczajnej są zbliżone do innych gatunków sosen. Najlepsze właściwości ma surowiec pozyskiwany z drzew w wieku 80-120 lat. Drewno tej sosny jest łatwe w obróbce, żywiczne i niezbyt ciężkie. – czytamy w pierwszym lepszym opisie z Wikipedii. Czyli w zasadzie gatunek ten zaspakaja wszelkie potrzeby człowieka i przemysłu drzewnego. Jest też i rola zdrowotna – od dawna znane są dobroczynne właściwości olejków eterycznych unoszących się w borach sosnowych oraz ich wpływ na nasze górne drogi oddechowe. Widzicie, leśnicy nie tacy straszni. Oni po prostu dbają o zdrowie narodu… lubiącego przecież sięgać po papierosy. Z pędów i igliwia młodych sosen otrzymuje się olejek sosnowy, który następnie wykorzystywany jest do wyrobu syropu działającego przeciwbakteryjnie i wykrztuśnie, przy lekkich nieżytach górnych dróg oddechowych.
Do dużego udziału gatunków iglastych w polskich lasach przyczyniło się również ich preferowanie, począwszy od XIX w., przez przemysł przerobu drewna.  Czytamy na blogu jednego z leśników.

Nieco inaczej ma się rzecz z brzozą. Drewno tego gatunku jest miękkie i charakteryzuje się niewielką trwałością. Już samo to wystarczyłoby za odpowiedź… Jest też podatna na ataki grzybów, ale wykazuje pewną odporność na kwasy. Grzybicze infekcje, bywają pretekstem do ataku owadów i gnicia drzewa. Cechą charakterystyczną jest także praca drewna w zetknięciu z wilgocią. Dobrze wysuszone jednak nie pęka. Pęka za to często na mrozie… Wykorzystywana przy produkcji oklein, płyt wiórowych, a czasem mebli, no i oczywiście jako opał. W lecznictwie znane są dobroczynne właściwości soku brzozowego oraz stosowanie odwaru z jej liści. Dawniej popularne miotły i zastosowanie dekoracyjne.

Użytkowość obu gatunków rozkłada się więc z korzyścią dla sosny, z ludzkiego punktu widzenia. I nawet takie tragedie jak z ostatnich dni, nie są chyba w stanie zmienić podejścia zarządców naszych lasów. Bo po co dopuszczać do polepszania siedlisk? Po co dać naturze działać na swoją (i naszą)  korzyść?  Skoro można prowadzić sosnowe plantacje narażone choćby na gradacje „szkodników” i potem opowiadać jak to leśnicy są potrzebni dla trwałości lasów. Logika leśnika.  Zgodna z interesem własnym zresztą. A można, zamiast łatwopalnych sosnowych monokultur z maślakami, podziwiać świetliste brzozowe zagajniki pełne jesienią różnych gatunków koźlarzy. No, ale co kto lubi. Nie ma co liczyć na dojście do głosu rozsądku, dopóki Nasze Lasy znajdują się pod okupacją „wiedzących lepiej” leśników. Może gdyby wichury poprzewracały wszystko…
Wtedy też pewnie inny winny by się znalazł. Może Obrońcy Puszczy Białowieskiej używający papieru toaletowego?

Widzimy więc, że bajania o „słabych siedliskach borowych” na których tylko sosna może rosnąć są kolejną zasłoną dymną, mającą utrzymać w nieświadomości masy ludzkie. Byle nikt nie dowiedział się, że można inaczej. I nie trzeba być geniuszem, aby wszystko to poskładać do kupy.  Tak jak myśliwi przez swoją rabunkową gospodarkę „zasobami zwierzyny” przyczyniają się do strat choćby w rolnictwie, tak uplątani w powiązane interesy leśnicy robią to samo, generując straty na wielu innych płaszczyznach.  I wszystko pod hasłem „racjonalnych gospodarek” oczywiście.

z22225347Q,Suszek--Skutki-burzy-w-powiecie-chojnickim

Nastawiona na zysk z wycinki i sprzedaży drewna korporacja ma jednak w nosie opinię przyrodników, biologów, ekologów, bioróżnorodność oraz bezpieczeństwo ludzi i zwierząt. Za niekompetencję leśników zapłacimy wszyscy, gdyż do usuwania skutków żywiołu zatrudnione zostają rozmaite służby, utrzymywane z naszych podatków.

Trzeba też pamiętać, że pojęcie „straty i zniszczenia” adekwatne jest tylko w rozumieniu ludzkim. Dla przyrody, mimo zwierząt, które zginęły, tracąc swoje gniazda i dziuple takie zjawiska są szansą na nowy rozwój i rewitalizację takiego monokulturowego drzewostanu. Do czego leśnicy oczywiście nigdy nie dopuszczą. I można ronić łzy nad stratami, obwiniać Boga czy Naturę, dla nas jednak jasnym jest, że winni jesteśmy my sami – poprzez traktowanie lasów jako użytkowych fabryk zaspokajających nasze potrzeby, a w głównej mierze za ten stan podziękować możemy leśnikom. A natura, cóż… zawsze będzie rządzić się swoimi prawami, dając co jakiś czas sążnistego kopniaka w zad demagogom od nauk leśnych. Możemy wyciągać wnioski, a możemy też iść w zaparte, uważając się za władcę przyrody jedynego.  Wtedy „z uśmiechem” spojrzeć można na zdjęcia z tego artykułu. Gorzka to jednak „satysfakcja”.

Same Lasy Państwowe oficjalnie przyznały się niedawno z dumą w poście zamieszczonym na swojej stronie, że dla nich las to coś jak grządka marchwi czy buraków. Można by rzec, że dopóki w korporacji panują takie poglądy, nie powinni oni ronić ani łzy nad utraconym surowcem i „zniszczonymi siedliskami”. I to chyba będzie najlepszą puentą.

20638024_1565176956890950_5921534032368354755_n
I te ”gonne” piękne sosny skończyły jak na zdjęciach powyżej. Zabijając przy okazji ludzi. Tymczasem w Puszczy Białowieskiej trwają od miesięcy zakazy wstępu do lasu, uzasadnione ”względami bezpieczeństwa”. Trwają mimo pięknych letnich dni i dostępu do prognozy pogody każdego z nas. Ale to już inna historia. 

Czytaj więcej:

Lasy dla kasy – Współczesne łowiectwo trzeba stworzyć. Wywiad z leśnikiem. 

Lasy Państwowe oceniane tragicznie – Oburzeni internauci wystawiają opinię. 

Spustoszenie i wycinki drzew na terenach ostoi zwierząt. 

========================================
========================================

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Monokultura_sosnowa

https://pl.wikipedia.org/wiki/Sosna_zwyczajna

http://www.penny.pl/porady/brzoza-abc-drewna-brzozy/

http://www.zielonyogrodek.pl/lisciaste/brzoza-brodawkowata

http://lenartpawel.pl/glowne-gatunki-lasotworcze-w-polsce.html

„Sekretne życie drzew”,  Peter Wohlleben