Przewodnik po Etyce Myśliwskiej

Jednym z bardzo często poruszanych sloganów przez komentujących na naszej stronie myśliwych, jest właśnie etyka myśliwska. Specjalnie dla Państwa postanowiliśmy owo więc tajemnicze zagadnienie naświetlić, jako, że jak żadne z innych daje ono szeroką możliwość wykazania opatrznego rozumienia moralności i etyki przez środowisko łowieckie, a także zarysowania wielu absurdów, jakie pod tym pojęciem się kryją. W tekście zawarto odnośniki do szczegółowo omówionych tematów poruszanych w niniejszym opracowaniu, wystarczy kliknąć w niebieski link, by przeczytać więcej.  Zazwyczaj okrzyk brzmi tak:

Dowiedzcie się czegoś o etyce myśliwskiej! Myśliwy pozyskuje zwierzynę w zgodzie z etyką i zasadami!

Pięknie, urzekająco. Wzniośle i patetycznie wręcz. Dla osoby niezorientowanej w tematyce łowiectwa i nie uczestniczącej nigdy w polowaniach, takie stwierdzenie w zupełności wystarczy dla ugaszenia wątpliwości. Jednak nie dla nas.  Czym więc jest owa owiana aurą eposu etyka myśliwska? Niczym… No dobrze, według definicji, jest to całokształt nie objętych prawem norm postępowania wobec zwierząt, odniesienia do środowiska przyrodniczego, oraz postępowania między samymi myśliwymi, tj relacjach koleżeńsko – towarzyskich. Oraz zachowanie podczas polowań, i wiele innych.Tymi ostatnimi zajmować się nie będziemy, spojrzymy natomiast na wymiar łowiecko pojmowanej etyki, w odniesieniu dla dobrostanu zwierząt i przyrody.

Na str. 320 książki pod tytułem „Łowiectwo dla leśników i myśliwych” o etyce przeczytać możemy tak: Etyka w stosunku do otaczającej nas przyrody – to przede wszystkim stałe stosowanie zasady, że nie wolno czynić żadnych zmian w przyrodzie bez koniecznej potrzeby i wyraźnego celu. Doskonały chyba zapis. Oznacza on, że w praktyce można robić wszystko co środowisku przyrodniczemu może zaszkodzić, jeśli człowiekowi przynosi to doraźne lub długofalowe korzyści. Tj. dokarmianie, nęcenie choćby. Nieetyczne jest więc zabicie jakiegokolwiek stworzenia, jeśli nie daje to nikomu żadnej korzyści – Nic dodać… W tym momencie mam nieco rozdźwięk w głowie, ponieważ zawsze słyszę od myśliwych, że oni dla korzyści żadnych nie polują, a dla ratowania środowiska przyrodniczego i nas wszystkich przed zwierzęcą apokalipsą. Dalej: Niewątpliwym brakiem etyki jest ograniczenie swego udziału w gospodarce łowieckiej tylko do polowania (jakże częsta przypadłość – weekendowi myśliwi od zbiorówek, to już chyba osobna populacja w PZŁ). Myśliwy, który nie interesuje się bezpieczeństwem łowiska i zwierzyny, jej hodowlą i ochroną, sprawami organizacyjnymi koła, ani życiem swojego zrzeszenia motywując to brakiem czasu nie zasługuje w pełni na miano myśliwego.

Słuszna jest zasada: „poluje tylko ten kto hoduje.” Wytłuszczone i wbijamy do głowy – myśliwi hodują dziką zwierzynę tj. „gospodarują” jej populacją w celu uciechy własnej z polowań i oto wielka tajemnica wiary racjonalnej gospodarki łowieckiej. W wyniku czego szkody ponosi rolnictwo, i środowisko przyrodnicze, temat wielokrotnie wałkowany i opracowany choćby tutaj w tekście Jak łowiectwo niszczy rolnictwo .

dsc00924_jpg

W innej książce, pt. „Gospodarstwo łowieckie” na str. 355 natrafiam na inny ciekawy fragment: Strzał oddany do zwierzyny musi zapewniać możliwość dokładnego trafienia jej, zabicia i podniesienia (odszukania). A przecież takiemu stwierdzeniu przeczą jatki jakie odbywają się podczas polowań zbiorowych, kiedy przerażona, pędzona zwierzyna przeskakuje na leśnym dukcie często przez ułamki sekund, i nie możliwości dokładnego wycelowania, ani rozpoznania kondycji takiego zwierzęcia. W dodatku celować trzeba nieco przed zwierzę będące w pędzie, co daje ogromny margines błędu i postrzałów. Ale nie martwcie się – etyka myśliwska nakazuje przecież etyczne dochodzenie postrzałka w pakiecie. Zwierzę na pewno jest tego powodu przeszczęśliwe i wdzięczne.

Teraz przyjrzymy się kilku wybranym zasadom ujętym w zbiorze omawianej etyki, jako punktom martwym, które poza figurowaniem na liście nie mają żadnego umocowania w rzeczywistości. A więc po kolei:

3. Myśliwy nie ogranicza swego udziału w łowiectwie wyłącznie do wykonywania polowania. Troski o hodowle i ochronę zwierzyny nie pozostawia kolegom. Wykonując polowanie i inne czynności związane z gospodarką łowiecka ma na względzie dobro przyrody ojczystej, jej zachowanie dla przyszłych pokoleń, wykazuje dbałość o środowisko przyrodnicze człowieka i równowagę ekologiczną.

Powinno brzmieć – ma na względzie dobrostan własny i osobiste korzyści, wykazuje niedbałość o środowisko przyrodnicze, i dokonuje deregulacji równowagi ekologicznej.

4. Myśliwy nie szuka w uprawianiu łowiectwa korzyści materialnych, myślistwo bowiem nie może być środkiem do ich osiągania. Najcenniejszą korzyścią myśliwego jest obcowanie z przyroda oraz doznawanie przeżyć łowieckich i radości w gronie braci myśliwskiej.

Hm… Ciężko się wypowiedzieć, jako że myśliwi zarabiają na sprzedaży pozyskanych przez siebie trofeów, często na skłusowanej dziczyźnie, a rzecznik PZŁ twierdzi, że poluje, bo pragnie karmić swoje dzieci „zdrowym” mięsem. Czy to nie czerpanie korzyści.  Zarabiają też na hodowli zwierzyny i „sprzedaży odstrzałów”, a takie biura polowań umożliwiające polowania za granicą, na gatunki w Polsce ściśle chronione lub zagrożone wyginięciem, to żyła złota dla twórców takiego „biznesu”, o przepraszam turystyki łowieckiej, chyba tak to nazywają.

9. Przebywając w łowisku myśliwy okazuje szacunek dla pracy rolnika i leśnika. Swoim zachowaniem stwarza atmosferę wzajemnej życzliwości

Zwłaszcza wtedy, kiedy zostajesz wygoniony z lasu, bo jaśnie pan odbywa polowanie. Albo musisz wysłuchiwać pretensji, że w ogóle śmiałeś skorzystać z walorów i zasobów przyrodniczych lasu.  Szacunek do pracy rolnika i leśnika? Boże… Interesy gospodarki łowieckiej stoją w sprzeczności z interesami rolników, a i często celami leśnictwa, tak więc o żadnym poszanowaniu mowy być nie może. Zwłaszcza rozjeżdżanie zasiewów samochodem terenowym to też pewnie taki wyraz szacunku. 

16. Myśliwy nie powoduje w łowisku nadmiernego niepokoju.

Nie wiem, czy ten punkt nie jest najbardziej tragicznie śmieszny ze wszystkich. Przecież myśliwy każdym działaniem związanym z polowaniem, wywołuje w „łowisku” niepokój, obojętnie czy oddał strzał czy dochodzi postrzałka z psem, czy tropi zwierzę przemieszczając się przez niedostępne gąszcze leśne.  Czy uczestniczy w polowaniu zbiorowym z hałasującą naganką.  Skala wywoływanego niepokoju i płoszenia, przekracza dosadnie to, co wywołać mógłby tabun nieobeznanych z zachowaniem w lesie „mieszczuchów”.  Przykład martwego zapisu.

22. Poszanowanie i godne obchodzenie się z odstrzeloną zwierzyna świadczy nie tylko o kulturze myśliwego, ale także wyraża jego szacunek do przyrody.

Czyli tak… nie istotne ile cierpienia zwierzętom, oraz ile chaosu wprowadziliśmy do „łowiska”, bo rozgrzesza nas zapis o godnym obchodzeniu się z odstrzeloną zwierzyną i dopełnienie łowieckich ceremoniałów typu pokot, złom, ostatni kęs. Szacunek do przyrody? Jeśli samo polowanie jest aktem przemocy wobec zwierząt i gwałtu wobec natury, o żadnym szacunku nie może być mowy. Kolejny martwy zapis, którego celem jest łagodzenie sumienia.

23. W czasie polowania myśliwy zachowuje umiar i opanowanie by nie dopuścić , żeby pasja myśliwska nie przerodziła się w zachłanność. Dobry myśliwy – to niekoniecznie ten, który zostaje królem polowania.

Absurd goni szaleństwo, jeśli wezmiemy pod uwagę, że w środowisku łowieckim powodem do dumy i pochwały jest liczny pokot. Dziesiątki strzelonych zajęcy, lisów i bażantów, dzików czy jeleni – to nie jest zachłanność? Zwłaszcza w odniesieniu do zwierzyny drobnej, na którą nie ma żadnej potrzeby ani uzasadnienia, by polować.

24. Myśliwy umie wstrzymać się od strzału, jeżeli okoliczności wskazują na brak szansy ucieczki zwierza lub podniesienia strzelonej sztuki. Powstrzymuje się również od dania strzału do zwierzyny w przypadku wątpliwego własnego pierwszeństwa.

Patrz polowania zbiorowe i ponad 30 % postrzałków. Patrz polowania lisie na stogach, gdzie otoczony przez kordon 10 czy 20 uzbrojonych mężczyzn z pracującymi psami, lis w stogu na pewno ma szansę ucieczki… Nawet jeśli uda mu się wyskoczyć i gnać przez otwartą przestrzeń pola, i tak natychmiast kilka strzałów osadza go w miejscu.

27. Myśliwy dba o bezpieczeństwo na polowaniu. Poluje zawsze ze sprawdzoną bronią, zna jej cechy techniczne. Jest świadom swych umiejętności strzeleckich, które stale doskonali.

Patrz zakładka Wypadki / przestępstwa.  Ostatnio zdarzył się wypadek, kiedy za dnia na polowaniu zbiorowym, myśliwy jak twierdzi pomylił kolegę z dzikiem trafiając go w brzuch. Wypadków takich, ze skutkiem śmiertelnym lub okaleczeń notujemy średnio kilkanaście każdego roku.  Często też podczas polowań strzelcy zajmują niewłaściwe stanowiska, tj. na wzniesieniach lub w zagłębieniach terenu, na co nie zezwala regulamin polowań.

32. Ograniczając liczebność szkodników w łowisku myśliwy wykazuje szczególna rozwagę oraz unika zatargów z miejscową ludnością.

„Piękny” ten zapis ukazuje relikt starego podejścia skrajnie antropocentrycznego, gdzie nadrzędnym elementem „dbania” o środowisko przyrodnicze jest interes człowieka. Jak wszystkim przyrodnikom i ekologom wiadomo, przyroda nie zna pojęcia „szkodnika”. Wszystko istnieje po coś i służy zachowaniu pewnych cyklów, które my z perspektywy krótkiego ziemskiego życia, niekoniecznie pojmować musimy. A zatem według powyższej zasady, myśliwy może do woli tłuc lisy, kuny, tchórze, jako „szkodniki łowieckie” ograniczające mu liczebność łownej drobnicy, przez co sam ma mniej do upolowania. Oczywiście w zgodzie z kalendarzem polowań… Zapis pochodzi jeszcze chyba z czasów, kiedy jako szkodniki traktowano ptaki krukowate i drapieżne, również niemiłosiernie strzelane, „zgodnie z etyką”, dla hołubienia interesu człowieka, ze skrajnym brakiem znajomości zależności w środowisku przyrodniczym. Zresztą nawet teraz, na forach internetowych większość myśliwych wyraża ubolewanie, że nie można do jastrzębi czy kruków strzelać ani ich tępić.  Poniżej kilka przykładów:

Zrzut ekranu 2016-11-2 o 11.37.46

zrzut-ekranu- 2016-10-13-o- 11-06-12

Screenshot - 9_3_2015 , 8_31_43 PM

Screenshot - 2015-11-15 , 17_46_48

Screenshot - 2015-12-14 , 01_04_45

Screenshot - 2015-11-15 , 14_36_31


33. Wątpliwości związane z zachowaniem etyki myśliwy rozstrzyga we własnym sumieniu zgodnie z prawem i zwyczajami łowieckimi.

Czyli hulaj dusza, „wolnoć tomku”, wszystko zależne od interpretacji i stopnia moralności popełniającego ewentualne wykroczenie wobec zasad etyki. Genialne, prawda? Ostatni ten zapis uzasadniał by ogrom patologii przejawiający się w nieetycznych zachowaniach wobec zwierząt.

Pominięte punkty zawierają wskazówki odnośnie postępowania co do pracy na rzecz PZŁ, koleżeństwa i wzajemnego traktowania, czy sporów podczas polowań. Pominiemy je tutaj, choć z tymi rzeczami także bywa różnie. Przykładem niech będzie samobójcza śmierć Diany, kiedy  to myśliwi szykanami w kole łowieckim, doprowadzili własną koleżankę do popełnienia samobójstwa. Więcej przykładów łamania koleżeńskiej etyki można znaleźć w  opracowaniu Przestępstwa, nadużycia i patologia w PZŁ , lub na kanale Stanisława Pawluka, myśliwego i dziennikarza śledczego zajmującego się tropieniem patologii w Polskim Związku Łowieckim.  Albo sytuacja z przed dwóch miesięcy, kiedy podczas drobnego podziału, oskarżali własnego przewodniczącego zarządu głównego, o bycie agentem SB i donoszenie na kolegów. Takie tam koleżeńskie potyczki w zgodzie etyką :). Więcej, w tym linku. W obronie łowiectwa – myśliwi oskarżają władze PZŁ , o przynależność do komunistycznej służby bezpieczeństwa. 

Etyka a praktyka.

Etyka myśliwska, jest tego pojęcia totalnym zaprzeczeniem pierwszego słowa, jeśli wziąć pod uwagę definicję, oraz to, czego w praktyce dopuszczają się myśliwi wobec zwierząt. Jak można szybko się zorientować, „Zbiór zasad etyki myśliwskiej” traktuje zagadnienia dobrostanu zwierząt bardzo ogólnikowo, i ani słowa nie ma o takich praktykach, jak polowania zwane norowaniami, gdzie przychodzimy do lisiego domu – nory, zatykamy część wylotów nor kamieniami, a do pozostałych wpuszczamy przeszkolone psy, by walcząc pod ziemią z lisem, rozszarpały gospodarza bezpiecznej dotychczas norki. Ma to dostarczyć myśliwemu emocji łowieckich i jest tak w istocie. Wpuszczony pies, dociera do lisa. Następuje zwarcie, jazgot, walka, szczekanie – słyszane głucho z pod ziemi, można domyślać się tylko co tam się dzieje. Nie wiemy, czy wyjdzie zakrwawiony pies, czy wyskoczy na nas przerażony lis, a może pies przywlecze zabitego lisa, lub polegnie… Wszystko to bardzo podnieca myśliwego. Może myśliwi rzeczywiście uważają , że zwierzę ma wtedy szansę? Ale jaką szansę może mieć nie walczący regularnie lis, wobec specjalnie przeszkolonych do tego celu dwóch czy trzech psów? Co na to etyka myśliwska? Głucho milczy, a norowania cieszą się sympatią wielu zwolenników. Oprócz polowań przeprowadza się też konkursy dla pracujących psów, podczas których żywe lisy są trzymane w sztucznych norach, gdzie przerażone są oszczekiwane i podgryzane przez psy. Często ostatecznie przez nie zabijane. I cały proceder ma się dobrze w „etycznym” PZŁ. Więcej o norowaniach przeczytasz pod tym linkiem:
Dramat zwierząt podczas konkursów norowań.

12118957_1501209763535470_1526706651966410817_n

12107142_1501209366868843_6742604292793420635_n

img_0108

Polowania na stogach.
Kolejna odsłona pozbawionych etyki i moralności i choć szczątkowej empatii działań sadystów. Wyobraź sobie, że bezpieczny dom, który zamieszkujesz otacza kordon uzbrojonych mężczyzn. Wpuszczane są przeszkolone do zabijania psy. Jeszcze o tym nie wiesz, choć zmysły informują lisa, że ludzi jest dużo, a bezpieczny dotychczas stóg, obrany za ciepłą ostoję, mieszkanie myszy, lokum idealne, penetrują już psy. Możesz dać się zagryzc wewnątrz, a możesz „wyskoczyć przez okno” prosto pod lufy czekających kilkunastu „bohaterów” czekających z naładowaną bronią. Szans ucieczki nie ma, gnając przez otwartą przestrzeń na 90% dosięgną cię kule.
Co na to „Zbiór zasad etyki myśliwskiej”? Głucho milczy. Ale… Dowiedzcie się czegoś o etyce! Myśliwy pozyskuje w zgodzie z nią i zasadami! Ehh… Więcej o tego typu ”polowaniach” w linku poniżej:
Polowania na stogach – wyrafinowana forma chorej rozrywki.

koliber1

dsc_0155
Szkolenie dzikarzy.
Skrótowy zarys praktyki, która polega na szczuciu zamkniętego w zagrodzie dzika przez jednego lub kilka psów, gdzie zwierzę jest przez psy oszczekiwane, ranione i podgryzane. Często na takie zabawy poświęcane są młode dziki, które myśliwi odchowali, kiedy zastrzelili im matkę. I tak całe życie… co ‘’najśmieszniejsze’’ tego rodzaju praktyki są zupełnie legalne, wspierane przez PZŁ, a za skorzystanie z takiej zagrody trzeba płacić, jeśli nie jest to zagroda stworzona ‘’na dziko’’. Więcej o tych praktykach przeczytasz tutaj.
Nie tylko norowanie – szkolenie dzikarzy.

dzikarz3

dzikarz

Postrzałki.
Tutaj etyka myśliwska daje wskazówkę, mianowicie nakazuje ona „możliwie jak najszybsze dochodzenie i dostrzelenie” ranionego zwierzęcia.  Etyka nakazuje gonitwę i dostrzelenie… Owo wypaczenie pojęć. Wskazówki milczą natomiast, co do tego co ranne zwierzę czuje, przeżywa i przechodzi, no bo i kto by się tym przejmował? Ważne, że w zgodzie z etyką dajemy wyraz tradycji. A że uszkodzone zwierzę ciągnie po krzakach własne „bebechy”, krwawi, ledwo dyszy, uchodzi przed psami, zalega, znowu zrywa się po zbliżeniu pogoni – dajcie spokój ekooszołomy, przecież to etyczne! Więcej na temat postrzałków przeczytasz w tekście: Postrzałki na polowaniach  Zresztą myśliwi z takich sytuacji zdają się czerpać jakąś sadystyczną radość i podniecenie, czy też jak to mówią ”emocje łowieckie”, co udokumentowaliśmy w powyższym artykule.

p1050451

Okresy polowań – etycznie mordujemy zwierzęta podczas sezonów rozrodczych.

Dla większości może będą szokiem poniższe informacje, a myśliwi aspekt ten wypierają w ogóle ze świadomości. Jako przyrodnikowi, miłośnikowi natury i niedoszłemu myśliwemu nie mieści mi się w głowie taki wymiar postępowania. Ale tak jest skonstruowany kalendarz myśliwski , pozwala na to, a sami myśliwi, którzy ów stan wypracowali, nie widzą w tym nic zdrożnego, bo liczy się to, by każdego miesiąca w roku, było na co zapolować. Jak to, ten „dbający o zwierzynę”,  jedyny słuszny miłośnik natury zabija zwierzęta w okresie rozrodczym? Tak, i nawet przy tym nie mrugnie… Ba, nawet jest to szczególna okazja do zabijania zwierząt, jako że w tym czasie są mniej ostrożne, to i łatwiej je upolować. Można też o wiele łatwiej je oszukać, np. wabiąc jelenia naśladując jego godowy ryk – zwierz sam przyjdzie pod lufę. Albo lisa, naśladując jego skolenie podczas cieczki, można też bardziej etycznie „na głód”, czyli wabić piskiem myszy. Podobnie wabi się kozły saren w rui, na pisk sarniej kozy.  Myślicie może, że takie praktyki są powielane może przez nielicznych myśliwych, pogardzanych przez resztę kolegów? Absolutnie nie. W tym środowisku, takie podstępne oszukiwanie zmysłów zwierzęcia nazywane jest wspaniałą sztuką, tradycją i organizowane są nawet konkursy mające tą „sztukę” udoskonalać i pielęgnować.

Jeśli chodzi  zabijanie podczas okresów rozrodczych lista jest długa, aż zdumiewająca. Głównymi ofiarami są jelenie podczas rykowiska, gdzie odstrzeliwane są często tylko dla trofeum, rykowisko jest rozganiane i przeszkadza się jeleniom w każdy możliwy sposób. Czy takie zachowania wobec zwierząt nazwiemy etycznymi? Myśliwi pewnie tak i jeszcze dodadzą „dowiedzcie się czegoś o etyce łowieckiej” :(.

Lisy podczas cieczki – tutaj z premedytacją wykorzystuje się godowy szał zwierząt, łącznie z wabieniem, a okres ten jest jeszcze okazją do chwalenia się wynikami licznych polowań, jak możemy przeczytać czasem w „Braci Łowieckiej” jeden z myśliwych chwalił się wymordowaniem aż czterech psów i jednej suki lisiej na jednym polowaniu, i bardzo był z tego dumny.  Na filmie poniżej przykład takiego chorego pseudo-myślistwa z wykorzystaniem metody wabienia.

Dziki podczas huczki – tak, one także nie mają taryfy ulgowej, zwłaszcza, że według kalendarza cały rok można strzelać do warchlaków, wycinków i przelatków, dziczej niedoświadczonej młodzieży. Można też zabijać i karmiące lub prośne lochy, część myśliwych nie widzi nic złego w takim postępowaniu, co pokazywaliśmy tutaj: Mordują ciężarne lochy, warchlaki – etyka po myśliwsku. 

Daniele w czasie bekowiska. Znowu rozpoczęcie okresu godowego zwierząt, startuje zgodnie z kalendarzem, z okresem polowań na nie.  Daniele jako gatunek wprowadzany tylko do celów polowań w obwodach łowieckich traktowane są bez litości, jakby prywatne bydło na rzeź. A kalendarz i „etyka” dopuszcza nawet strzelanie do cieląt i łań, podczas bekowiska. Więcej na ten temat przeczytasz tutaj: Polowania na Daniele – myśliwi zabijają w okresie godowym.

Kozły saren w rui.
Połowa maja to ten okres, kiedy kozy saren wydają na świat młode.  Następnie w lipcu i sierpniu trwa ruja, czyli okres godowy tych zwierząt. Od 11 maja, przez cały ten czas można jednak polować na kozły, (bo oczywiście „selekcja” – brednia mająca na celu uzasadnić zabijanie), można więc płoszyć dowoli strzałami kozy z młodymi i przeszkadzać zwierzętom w zachowaniach rozrodczych. Przecież tak napisano w kalendarzu myśliwskim, więc żaden z myśliwych nie będzie się zastanawiał jak jego hobby przyczynia się do utrudniania życia zwierzętom, tylko chwyci za strzelbę i pobiegnie w las, w zgodzie z etyką płoszyć wszystko co żyje. Na rogacze także poluje się wabiąc, naśladując pisk sarniej kozy, otumanione podniecone zwierzę podchodzi wprost pod lufę i… baaach! Pozyskany w zgodzie z etyką i zasadami. Można to zobaczyć na poniższym filmie.

Muflon – I ten gatunek, który zawitał do nas w 1901 roku – został sprowadzony i jako gatunek nie-rodzimy traktowany jest jak użytkowe bydło łowne. Ruję muflony zaczynają w październiku, a okres polowań na nie zaczyna się także… od 1 października.

imag0514

Stwierdzenie więc, że myśliwi uwielbiają prześladować zwierzęta podczas okresów rozrodczych, nie będzie wobec powyższych nadużyciem. Gdyby porównać okresy polowań wszystkich zwierząt z ich czasami rozrodu, podobnych smaczków można by znaleźć więcej. A jak bywało dawniej?

Niegdyś myśliwi mogli i „czerpali przeżycia z obcowania z naturą” podczas strzelania do głuszców i cietrzewi na tokowiskach. Strzelanie do najlepszych kogutów przyczyniło się do zubożenia puli genowej, rozganiania tokowisk, no ale liczyły się przecież doznania myśliwego, który najpierw posłuchał „grającego” ptaka, a potem zastrzelił go dla trofeum. Strzela się też do zacielonych czyli ciężarnych łań oraz kóz zwierzyny płowej, no bo tak dopuszcza kalendarz myśliwski…Więcej o głuszcach i cietrzewiach przeczytasz tutaj:
Polscy myśliwi zabijają chronione ptaki. 

Do niedawna myśliwi mogli też polować na słonki podczas wiosennych lotów godowych ‘’ciągów’’, na szczęście po wejściu do UE przepisy wymusiły rezygnację. Mogą za to jeszcze strzelać podczas ciągów jesiennych. Więcej o polowaniach na słonki pod poniższym linkiem:
Zabijanie Słonek – czego się nie robi dla przyjemności. 

Nęciska
Czy trzeba wyjaśniać czym są? W skrócie, odpady z gospodarstwa domowego, spleśniałe pieczywo czy wiele innych nie mających prawa być wyrzucanych w lesie odpadków, są składowane w miejscach niedaleko ambon.  Myśliwy wabi, nęci pokarmem zwierzę, a następnie posilającemu się strzela etycznie w serce. Według prawa na nęciskach można polować tylko na dziki i drobne drapieżniki, jednak jak pokazuje praktyka ofiarami padają także sarny i jelenie. Często tworzy się też nęciska ‘’wielozadaniowe’’ , mające przywabić rozmaite zwierzęta, stąd na jednym nęcisku można spotkać czasami i siano, marchew, buraki, jednocześnie odpadki mięsne oraz rybne. Zwierzęta nie odróżniają paśnika (miejsca przy którym się dokarmia, ale nie wolno strzelać ) od nęcisk, i padają ofiarą wypaczonego postrzegania przez myśliwych ‘’etyki’’. Bowiem z rozmów jakie z nimi przeprowadziłem, wynika, że takie nęcenie postrzegają oni jako element etycznego łowiectwa, jako, że mają wtedy sposobność oddania celnego strzału do nieruchomego zwierzęcia, co minimalizuje ryzyko postrzału i cierpienia zwierzęcia (więcej o nęciskach w artykule Jatka na nęciskach & propaganda oraz Poczynania myśliwych w lasach). Widoki jak na zdjęciach poniżej, są bardzo częste w lasach, tam gdzie myśliwi bawią się w prowadzenie swojej „racjonalnej gospodarki łowieckiej”.

marchreka

12654331_655635641242613_1999281431296267105_n

11150727_829034490519392_8687511911770402351_n

14362673_1156077937771283_5628668915635810441_o

Polowania zbiorowe
Szczerze, nie wiem jak można robić coś takiego zwierzętom i bredzić przy tym o etyce oraz tradycji czy tam poszanowaniu przyrody. To jest hucpa jakiej mało. Naganiacze idący z hałasem przez las, krzyczący, stukający, zachowujący się jak najgłośniej, psy puszczone luzem – czyli wszystko to, czego robić w lesie się nie powinno, lub nawet nie wolno. Wyraz harmonijnego współistnienia z naturą? Tak twierdzą. Następnie zwierzęta są wypłaszane ze swej ostoi i uciekając przed naganką, pędzone są na linię strzelców, którzy siedzą sobie wygodnie na przenośnych taborecikach. Bohaterstwo i wyczyn! A potem ognisko w lesie i biesiada, bywa i tak. Ciąg dalszy hałasu i płoszenia. Las jest po takim „pieszczeniu” przez myśliwskich miłośników natury inaczej, przez tydzień jest jakby wymarły i nie trzeba wspominać, że płoszone są też gatunki chronione przy takiej okazji.  Zacytujmy może byłego już myśliwego, Marcina Kostrzyńskiego który w takich polowaniach uczestniczył, i oto jak malują się one w jego ocenie:
Polowania zbiorowe są szczególnie okrutną i nieefektywną formą polowania. Obojętnie czy dotyczy to polowań z naganiaczami w lasach , czy na lisy przy stogach. Wyczerpują one wszelkie znamiona znęcania się nad zwierzętami. Przede wszystkim zupełnie nieracjonalne i okrutne, spełniające wszelkie znamiona znęcania się nad zwierzętami są polowania zbiorowe. Jest to nieporozumienie pod każdym względem. Polowanie takie służy tylko do tego, aby zaspokoić rządzę zabijania. Aby strzelić do biegnącego zwierzęcia, trzeba zupełnie inaczej celować – strzela się przed biegnącym zwierzęciem, aby kula zdążyła do niego dolecieć. Powoduje to, że margines błędu jest kolosalny! Liczba rannych zwierząt i cierpienia podczas takich polowań jest niewyobrażalna. Sam system, w którym nagonka wchodzi w las, przegania te zwierzęta z ich ostoi, jest okrucieństwem.
Podczas polowań zbiorowych zdarza się patroszenie konających zwierząt. Widziałem to. Myśliwy ustrzeli zwierzę, koledzy czekają, nie ma czasu, robi się szybko, byle jak.

Jednak nie ma się co łudzić, myśliwi ze zbiorówkami tak łatwo nie odpuszczą. To doskonała okazja do biesiady, imprezy, spotkania towarzyskiego zakrapianego obficie alkoholem po polowaniu, co mamy udokumentowane na wielu zdjęciach.

rrrrr44433333

32222

rrrrr44433322

Ciężko nawet podsumować to wszystko, bo ogrom wypaczenia fałszywie pojmowanej etyki czy „moralności” przekracza zrozumienie, tudzież możliwość pojmowania przez zdrowego na umyśle człowieka.  Myśliwi jednak, głęboko w swoją etykę albo wierzą , albo „strzelają” tym „argumentem” na zasadzie wytrenowanego frazesu, nie zastanawiając się nad czymkolwiek.  A my lubimy się zastanawiać i drążyć, a żaden temat nam nie straszny.  Jak znam życie, jeśli jakiś myśliwy przeczyta ten tekst, będzie trząsł się ze śmiechu, no bo przecież: „O ci nawiedzeni zieloni, jacy śmieszni, nie wiedzą o czym bredzą”. Albo kim jesteśmy, by oceniać, co jest etyczne, a co nie. Może jednak kimś odpowiednim. Może zagłuszonym sumieniem. Ponieważ nie ulegliśmy od najmłodszych lat indoktrynacji i propagandzie.  Myśliwy mówiąc czy pisząc o etyce, może rzeczywiście wyobraża ją sobie jako coś wzniosłego, w końcu całe życie tyle o niej słyszał, a postępowanie takie czy inne wpajano mu jako etyczne. Kto by się oparł? Z takiego snu ciężko się przebudzić, choć niektórym się udaje. Stają wtedy po naszej stronie, inspirując do tworzenia podobnych wpisów. Inni doskonale zdają sobie sprawię, że cała ‘’etyka’’ to farsa, a pozostała część szczerze w nią wierzy, nie roztrząsając niewygodnych spraw w sposób, jaki my tutaj przedstawiliśmy.

Zabijanie gatunków chronionych i zagrożonych
Chciałbyś może zapolować na zwierzę objęte ścisłą ochroną gatunkową? Wpisane do Czerwonej Księgi gatunków zagrożonych? Spróbować pieczeni z cietrzewia?  Żaden problem! Wystarczy, że należysz do Polskiego Związku Łowieckiego i masz pieniądze. Korzystając z rodzimych Biur Polowań, możesz udać się do dowolnego kraju Europy i w ramach „Turystyki Łowieckiej” zapolować sobie na wilka, rysia, niedźwiedzia, głuszca, cietrzewia, kozicę, świstaka, żubra… A potem zapłacisz dodatkowo za trofeum, które legalnie przywieziesz do kraju i powiesisz sobie nad kominkiem jako dowód swego męstwa. A, że inne organizacje poświęcają pieniądze, wysiłki i starania, lata pracy dla ratowania tych gatunków? Ciebie to nie obchodzi. Jesteś myśliwym, byłeś w lesie i wiesz wszystko lepiej. Po co masz słuchać bredzenia jakichś nawiedzonych zielonych oszołomów z miasta. Wilk to szkodnik! Trzeba tępić!
Szczerze, gdybym jednak na to swoje nieszczęście został wtedy myśliwym, gardziłbym głęboko takimi kolegami.

14192619_10206729220300472_4773828197473530001_n

polowania-na-slowacji

12g1_24

polowanie-282

997082_815604655161918_8122674065844949595_n

No to zgodnie z życzeniami myśliwych, dowiedzieli się Państwo czegoś o etyce. Mniemam, że wiedza ta utwierdzi Was w miłości i zrozumieniu do myślistwa oraz poszanowaniu rodzimych tradycji. Oraz mamy nadzieję, że przydługa ta wędrówka po głębiach mitycznej etyki zaszczepi w Was dobre podejście do łowiectwa :(.

___________________________
___________________________

Źródła:

„Gospodarstwo łowieckie”
T. Pasławski, A. Haber, S. Zaborowski

„Łowiectwo dla leśników i myśliwych”
T. Pasławski

„Podręcznik Etyka Łowiecka”
Krzysztof J. Szpetkowski

Zbiór zasad etyki myśliwskiej 
 http://www.konin.pzlow.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=112&Itemid=104

Kalendarz Polowań

Zasady wykonywania polowania

Reklamy

Lisy kontra myśliwi

12107805_907797872643053_7315546001755716968_n
Do popełnienia niniejszego tekstu o takim tytule zainspirowały mnie wpisy człowieka podpisującego się KingKung na stronie facebookowej Front Antyłowiecki. Nie będzie to typowy opis naukowy z cyferkami, a raczej własne spostrzeżenia. Lis (vulpes vulpes) przez wielu postrzegany jako szkodnik,w gwarze łowieckiej zwany mykitą/mikitą, kojarzy się z takimi atrybutami jak chytrość, przebiegłość, spryt. Nie bez powodu. Psowaty drapieżnik nieraz dowiódł co potrafi,o czym przekonało się wielu gęsich pastuchów, w polowaniach lis potrafi osiągnąć taki kunszt, aby np. ”capnąć” gęś z pasącego się stada, jeśli teren pozwala tak aby pastuch ani pozostałe gęsi nawet tego nie zauważyły. Dawniej, gdy posadzki zabudowań gospodarskich były gliniane lub z bitej ziemi,potrafił podkopać się do kurnika po zdobycz. Jeżeli będzie miał wystarczająco czasu i nikt mu nie przeszkodzi, potrafi wydusić i wynieść wszystkie kury, sztuka po sztuce, które zakopuje nieopodal.

Rzadko kiedy jednak warunki pozwalały na taką akcję, zazwyczaj musiał umykać ze schwytaną kurą lub jej kawałkiem co sił w nogach, goniony przez podwórkowe burki. Ale co z naturalnym pokarmem ?

Zgodzę się, że przyroda nie zna pojęcia szkodnika,takie określenia tworzymy my, ludzie, by w imię jakichś swoich interesów w zgodzie z sumieniem móc prześladować dany gatunek. Bardzo lubię lisy, ale jeżeli zobaczę, że podkrada się w celu ukatrupienia jednej z moich kur, udaremnię mu to, bez zbędnego filozofowania. I nie zrobię tego z nienawiści do niego, lecz z troski o swój dobytek i życie innych zwierząt. Jeśli ktoś bardzo kocha wszystkie zwierzęta, może oczywiście lisy karmić własnym drobiem, nie mam nic przeciw.

12115532_907799345976239_4602250716741213679_n

„SZKODNIK” W AKCJI

W naturze poluje przede wszystkim na drobne gryzonie, takie polowanie jest jedną z najciekawszych technik polowań lisa do obserwacji. Cwaniak tkwi w pozycji przygotowanej do skoku i jeśli już słuchem namierzy mysz, daje sus i spadając przydusza łapami chwytając jednocześnie zębami. W takich polowaniach lis jest bardzo cierpliwy, a w technice dochodzi do perfekcji całe życie. Pisk myszy słyszy z odległości 100 m. Można takie lisie polowania oglądać na ścierniskach po skoszonych zbożach, warto wieczorem przysiąść sobie na tzw. ”balocie” ze słomy lub innym miejscu gdzie spodziewamy się rudzielca. Uwaga, przychodzą również koty Emotikon wink. Lis jest wszystkożernym drapieżnikiem o szerokiej specjalizacji, tak więc nie pogardzi jajami czy gniazdującym na ziemi ptakiem, bażanty, kuropatwy, zające, króliki, owady, płazy, okresowo w niewielkich ilościach także owoce. Na króliki poluje z zasiadki/czatu przed norą, kiedy królasy wyjdą na żer, wtedy skacze na jednego. Także ciekawe widowisko. Sporadycznie potrafią upolować kozlę sarny, są i doniesienia jakoby potrafił chwytać ryby czy raki. Padliną też nie gardzi. Lubią myśliwi mówić, że zastępują drapieżniki, regulują. Tylko czy ktokolwiek z nich poluje także na gryzonie, które u lisa sięgają nieraz ponad 90 % zdobyczy? Polemizowałbym więc, kto jest bardziej pożyteczny, o czym będzie dalej.

WIEKI PRZEŚLADOWAŃ

Od zawsze polowano nań dla futra, by się nimi odziewać, dziś nie ma to już żadnego uzasadnienia. Tępiono ze względu na rzeczywiste lub domniemane szkody, pamiętać musimy jednak że dawniej praktycznie nie stosowano ogrodzeń swoich włości, a drób chodził zawsze luzem przez większość dnia. To ułatwiało mu bardzo zadanie i przyczyniło się do negatywnej sławy tego drapieżnika.

12141661_907799885976185_7912518148119904004_n

WROGOWIE NATURALNI…

Myśliwi argumentują, że lis nie posiada wrogów naturalnych co do końca prawdą nie jest. Potrafi schwytać go wilk i ryś oraz gatunek który u nas ostatnio się pokazał – szakal złocisty. Sęk w tym, że lis potrafi zamieszkiwać każde środowisko, od pól po tereny rolnicze z zadrzewieniami, gęste bory, centra miast czy tereny bagienne, a jego wrogowie naturalni występują na nielicznych obszarach w kraju, regulacja z ich strony jest więc bardzo znikoma. Nawet jeśli z wrogami naturalnymi kiepsko, to nie świadczy o tym, że nie mają konkurencji, co pokazano na niektórych zdjęciach. Polemizować także można z rzekomą krwiożerczością, na zdjęciu lis odganiany przez żurawia, kozła, a ze śmiałków próbujących atakować bociany podczas sejmików zazwyczaj zostaje rudy kłąb kłaków.

CO Z TYMI SZCZEPIONKAMI?

Jest to ten właśnie główny czynnik który spowodował wzrost liczebności lisa. Wcześniej ich liczebność regulowała między innymi wścieklizna, której większość z nas tak się boi. Czy słusznie? Bardzo trudno w praktyce się nią zarazić, musi nas ugryzć zwierzę w ostatniej fazie choroby, które posiada pałeczki wirusa już w ślinie, a okres rozwoju choroby wynosi od 1 do 3 miesięcy. Nie przypuszczam by ktoś po lisim ugryzieniu nie zgłosił się natychmiast do lekarza, pamiętać trzeba jeszcze, że w tej ostatniej fazie choroby zwierzę cierpi, często ukrywa się i powoli dogorywa. Jeżeli ktoś się wtedy napatoczy, bywa że ugryzie choć nie jest to regułą. Dawniej wiejskie psy były wieczorami puszczane luzem, gdzie buszowały po okolicznych lasach, narażone na kontakt z lisami, przez co zdarzały się głośne przypadki przenoszenia tej choroby. Kąsały pasące się bydło. W dzisiejszej rzeczywistości takich sytuacji było by na pewno dużo mniej. Są ludzie którzy twierdzą, że strach przed wścieklizną jest wyolbrzymiony, a istota problemu sprowadza się do lobby szczepionkowego i firm które na tym zarabiają. Temat do zbadania, pozostaje pytanie otwarte – lepsza dla lisa śmierć od wścieklizny czy od kuli. Swoją drogą ciekawe, że królików chorujących na myksomatozę nikomu nie szkoda i nie zrzuca się im żadnych szczepionek.

12144771_907799945976179_354707210360061905_n

UDZIAŁ MYŚLIWYCH I SPOSOBY POLOWAŃ

Dotykamy teraz meritum sprawy, czyli zdania których od myśliwych Państwo nie uświadczą. Pierwsze liczebność i pomylony sposób sprawowania gospodarki łowieckiej miał wpływ na zachwianie delikatnych zależności wśród zwierzyny drobnej, w tym wzrost liczebności lisów. Spowodowali to myśliwi, którzy bez potrzeby, dla przyjemności tłukli setkami i dziesiątkami zwierzęta, które wielkiego znaczenia dla gospodarstwa łowieckiego nie mają, a które zabija się dla własnych korzyści czy przyjemności np. zająca na sławny pasztet. Króliki, zające, bażanty, kuropatwy, treściwy pokarm lisa, należący się mu, został przetrzebiony. Drapieżnikowi zaczęło brakować pokarmu,a jako wszechstronny i sprytny gatunek, chwytał co się dało i zaczęło wśród myśliwych funkcjonować pojęcie „za dużo” – za dużo lisów, bez zastanowienia się nad swoimi czynami i konsekwencją ich działań. W skrócie, pozbawiono lisa pokarmu, a potem wysnuto wniosek, że jest go za dużo, kiedy wykańczał pozostałe przy życiu sztuki. Nie na tym panowie powinna polegać racjonalna gospodarka. Dopóki zabijacie jednocześnie drapieżniki i ludziom mówicie, że to dla ochrony innych zwierząt, jednocześnie te same zwierzęta będące ofiarami owego drapieżnika zabijacie, tak nikt nie będzie waszego gadania traktował poważnie.

– Poluje się z zasiadki lub ambony, uprzednio używając zanęty. No i sławne już norowanie,jedno z najmniej etycznych poczynań myśliwych. Co mnie cieszy, sporo z nich sprzeciwia się tej metodzie polowania. W dużym skrócie – lis po to kopie norę, by miał schronienie w razie potrzeby, jest to jego azyl. Prześladowanie go tam to skrajne zdzierstwo ze strony człowieka, czy chcielibyśmy aby ktoś nas tak prześladował we własnym domu? Na takie okazje lisiura wykopuje sobie tzw. ślepe korytarze, gdzie wciska się tyłem i odgryza prześladującym go psom. Wiejski burek, który przypadkiem się zapędził nic mu w takiej sytuacji nie zrobi. Ale z dwoma czy trzema psami, które są przeszkolone, nie ma szans. Ginie we własnym domu, dla czyjegoś hobby… Nory dzielą czasem z borsukami, zamieszkując je jednocześnie. Śpią 8-9 godzin na dobę.

12088509_907799995976174_3804732780525912320_n

– Angielskie tradycyjne polowania konne, gdzie goni się ze zgrają psów…

– Polowanie na wabik – wyjaśniać zasad chyba nie muszę, ale budzi to mieszane moje uczucia, z wiadomych powodów. Sam wabię lisy w inny nieco sposób, na telefonie mam pisk myszy, kniazienie zająca, płacz królika czy krzyk bażanta. Wystarczy odtworzyć na głośniku, jeden lis nabiera się do kilku razy. Są to zwierzęta bardzo ciekawskie, zwłaszcza młode – nieraz miałem sytuację ,że lisek podszedł mnie siedzącego na stogu od od góry. Odwracam się a tu ciekawy łebek sobie zerka i węszy,jak rozpoznał wycofał się wcale nie spiesznie. Bardzo jest mi ich wtedy szkoda, bo myślę sobie czym przypłaciły by takie zachowanie gdyby trafiły na myśliwego.

– Kłusownicze norowania chłopskie – dawniej społeczność wiejska, jeśli lis był wyjątkowo dokuczliwy dla wszystkich, wyprawiała się z kundlami i łopatami na nory. Znalezione wyjścia zatykano kamieniami, i zależnie od pomysłu… rozpalano ognień i duszono dymem, strzelano karbidem lub płoszono dymem i zabijano te które podduszone wychodziły z nor. Przykre, ale prawdziwe.

Dożywają w naturze do 14 lat, natomiast obecnie myśliwi pozwalają im żyć najwyżej 2…

TO JAK W KOŃCU Z TYM SZKODNIKIEM ….

12108180_907800245976149_6736494201164542709_n

Podstawą diety lisa są gryzonie – kiedyś,kiedy domostwa i spichlerze były drewniane, znaczenie miał dla nas każdy gatunek żywiący się myszami. Obecnie w nowoczesnym budownictwie, gdzie gryzonie praktycznie nie mają dostępu, nie ma to aż takiego znaczenia. Jestem natomiast zdania, że głęboko nielogicznym jest uważanie zwierzęcia za szkodnika i prześladowanie go,przy jednoczesnym zabijaniu gatunków którymi on się żywi, co czynią myśliwi. Gatunki, które żadnych szkód nie robią, spełniają ważną rolę w łańcuchu pokarmowym dla innych zwierząt. Dopóki tak czynią wszelkie zapewnienia o regulacji i ochronie przyrody można między bajki włożyć. Ale cóż, pisał nam tu niedawno jeden z myśliwych „to skąd mam wziąć rosół?” – Ehh…

Drób hodujemy od kiedy pamiętam, kury, kaczki, bywały i perliczki. Przez 20 lat, straciliśmy przez lisa może 70 kur. Nie jest to duża strata dla gospodarstwa, jeśli się je rozmnaża. Wina też po części nasza, bo podwórze nie jest ogrodzone, za to latem otoczone z dwóch stron pszenicą, z 2 kukurydzą + zarośnięty bujną trawą sad, co znacznie ułatwia drapieżnikowi podkradnięcie się. Owszem, w chwili zdarzenia jest to przykre, ale nikt za nas nigdy nie miał zamiaru lisa zabić czy na niego polować. Uważaliśmy to za najzupełniej normalne, podobnie jak ataki jastrzębia. Jedyną przykrość jakiej doświadczał od nas lis to pogoń psów. Pamiętam jeszcze pierwszy widok tego zwierzęcia w wieku 5-6 lat, nocne wizyty na kompostowniku, gdzie nie reagował na ujadającego w kojcu psa, zerkał ostrożnie, ale robił swoje. Obserwowaliśmy z całą rodziną z zapartym tchem. Jednocześnie był tak czujny, że zdawał się słyszeć wypowiedziane szeptem słowo czy skrzypnięcie podłogi. Od tamtego czasu zachowanie lisów znacznie się zmieniło, widywałem je i w centrum dużego miasta. Nie są już tak płochliwe, gatunek synantropizuje się i uczy żyć w cieniu najgorszego swego wroga – człowieka. Szczęście większość nowych posesji jest już ogrodzonych, a ludzie potrafią też patrzeć na to zwierzę w kontekście podglądania jednej z tajemnic natury. Na pewno ma większe prawo do zajęcy, królików, kuropatw, bażantów niż samozwańczy pseudomiłośnik przyrody z piórkiem i strzelbą.

Przy okazji polecam zarówno przeciwnikom jak i myśliwym zdobycie i przeczytanie sobie takiej książki , wspaniałej opowieści o lisim życiu Bałabuszka, złoty lis Tytusa Karpowicza.

12065700_907800432642797_4935877502890656495_n

12119075_907800602642780_2935100508321944862_n

12106937_907800799309427_674287159120368066_n
Nie jest powiedziane, że mają w życiu łatwo. Ostatnie foto, w kontekście myśliwskich bajań o tym, jakoby atakował i zabijał dorosłe sarny. 

Dramat zwierząt podczas konkursów norowań

11885126_877893678966806_671825333225347563_n

Znana już dla większości z Państwa, jedna z czarnych stron łowiectwa. Na czym polega norowanie? W telegraficznym skrócie, jest to jeden z dopuszczalnych sposobów polowań z psami określonych ras, dzięki wykorzystaniu ich wrodzonych cech wykorzystuje się do zwalczania „szkodników” w ramach legalnych (tfu!) polowań. Zarówno w przypadku polowania jak i konkursów zwierzęta doświadczają niewyobrażalnego stresu i cierpień. No bo proszę sobie wyobrazić, że ktoś wyciąga Was z domu, wsadza do tunelu, gdzie nic nie widzicie ani nie wiecie co was czeka. Następnie wpuszczone są wilki lub niedźwiedzie, przed którymi musicie na ślepo uciekać lub za siatką słysząc zbliżające charczenie i warczenie oczekujecie swego losu. A ktoś inny machnie ręką i bagatelizuje mówiąc „A bo to takie hobby”. Hm… nie wiem kim trzeba być by poświęcać kupę czasu na budowanie tych sztucznych nor, w których dręczy i straszy się zwierzęta.

Ofiarami padają nie tylko lisy, ale także koty, borsuki, jenoty. Myśliwi mówią „zwierzęciu nic nie grozi ani nie dzieje się krzywda, jest oddzielone od psa siatką”. No ręce opadają. Ale w takim razie należy zapytać, dlaczego wszystkie tego rodzaju konkursy są zamknięte dla mediów i mimo, że trwają często wiele godzin lub cały dzień, nagrywane i pokazywane jest tylko kilka minut? Często pokazany jest sam początek lub koniec konkursu (Film drugi). Jakoś w Anglii, miłośnicy psów, także tych norujących z natury potrafią spożytkować ich pasję oraz energię, podczas konkursów zręcznościowych (agility), psy także biegają w tunelach,pokonują przeszkody, a na końcu czeka smakołyk. Bez tortur, cierpienia, strachu; pies i właściciel szczęśliwi. O myśliwych robiących takie rzeczy jak na zdjęciach poniżej powiedzieć możemy, że są to co najwyżej pseudo-miłośnicy psów i zwierząt. Kto kocha zwierzęta – nie krzywdzi ich, chyba to oczywiste. Jak widać na ostatnim zdjęciu w konkursach biorą udział także dzieci…

11828699_877893948966779_1650176608021056693_n

11825957_877894118966762_5686273757344307888_n

11891218_877894172300090_6249887459187046971_n

11222636_877894212300086_2894387990542544432_n

Istnieją w Polsce firmy i hodowle psów które za opłatą oferują myśliwym takie właśnie szkolenia na żywych zwierzętach, w zagrodach dziczych lub sztucznych norach. Przez ostatnie 2 lata sporo z tych reklam znikło z sieci, ale proceder funkcjonuje nadal tzw. pocztą pantoflową. Hodowle te organizują często lokalne konkursy dla kół łowieckich i nadleśnictw, gdzie psom i właścicielom przyznaje się nagrody i dyplomiki. Myśliwego pies interesuje tylko użytkowo i dlatego zamiast samemu zająć się ich wychowaniem oddają je często już od szczeniaka na rozmaite szkolenia płatne, odbierając potem gotową maszynkę do wykonywania poleceń i zadań.