Myśliwi strzelają do zwierząt nawet przy wodopoju.

Nasza praca na NPRM to nie tylko publikacje i artykuły, ale też wieści z myśliwskich łowisk i obwodów. Zamieszczamy zdjęcia wykonane w terenie monitorując, często niezgodną z prawem lub sprzeczną z etyką działalność myśliwych. Na bieżąco znajdziecie wszystko w zakładce Nasze Akcje. Dobra wieść jest taka, że może to robić tak samo każdy z Państwa podczas zwykłego spaceru. Ostatnio myśliwi tworzą mnóstwo obrazków mających pokazywać jak to w pocie czoła i bezinteresownie zajmują się pomocą zwierzętom, a to paśniki uzupełniają, dokarmiają, lizawki robią, latem w upał wodę w beczkach noszą na plecach do lasu 🙂
Wnyki zbierają, uwalniają zaplątane zwierzęta. A my tylko zamieszczamy to co napotkamy – w sieci, lub w przyrodzie. Tym razem jednak myśliwi przeszli samych siebie i aż zatkało mnie, gdy zobaczyłem to co na zdjęciach.

22547731_486410531727101_1624269914_n
Finezja, wyrachowanie, no i po prostu – fantazja łowiecka i etyka w praktyce.

Mozaikowy teren na obszarze jednego z parków krajobrazowych przy którym mieszkam, obszar Natura 2000. Mieszane lasy, otoczone polami, łąkami, torfiskami, bagienkami z nieodzownymi trzcinowiskami. Bardzo ciekawy ”teren łowiecki” i ”zasobne łowisko”. Są sarny, jelenie, dziki, lisy, jenoty, borsuki, zające, króliki, gęsi, bażanty. Nic, tylko strzelać…Pytanie jak i czy ”w zgodzie z etyką i zasadami”.

Pod jedną z ambon myśliwi urządzili prowizoryczny wodopój dla zwierząt. Z takim łagodnym zejściem, przepisowo, jak podręczniki łowieckie zalecają. Tworzenie takich miejsc wpisuje się w obowiązki myśliwego, jak możemy przeczytać w rozmaitych publikacjach na ten temat, ma to być ‘’poprawa warunków bytowania zwierzyny’’. A niech tam się zwierzyna napije tej deszczówki z pestycydami, wokół suche pola… Wcześniej nic takiego tam nie było. Tak zupełnie oczywiście przypadkiem, powstało tuż obok ambony. Można, by łyknąć standardową bajkę o celach obserwacyjnych, gdyby nie fakt, że dokładnie w tym samym miejscu postanowili nęcić zwierzęta przy użyciu buraków i kukurydzy. Pamiętam, kiedyś udostępniliśmy podobne zdjęcie przesłane przez czytelnika, to był kwik, że żaden ‘’etyczny myśliwy’’ nie będzie strzelał do zwierząt w miejscu gdzie piją.

22635113_486410541727100_1748414746_n
To z pewnością do obserwowania zwierzątek przy piciu. Bo przecież łowiectwo, jak to nam mówią, to nie tylko strzelanie i zabijanie. Aby zrobić piękniejsze ujęcia pijących zwierzątek, myśliwy użył kukurydzy i buraczków, żeby zostały chwilę dłużej. Na wieczność…

A tym miejscu sobie teraz piją (mnóstwo śladów wokół). No, ale skoro można do jedzących zwierząt przy nęcisku, to czemu nie przy piciu? Co za różnica… Skala zwyrodnialstwa przeraża, kiedy uświadomimy sobie, jak pseudomyśliwy celuje do pijącej sarny czy taplającego się dzika… To przekracza wszystko, cośmy dotychczas widzieli w terenie. Zwierzęta przyszły ufne, napiły się z przygotowanego miejsca, chwyciły przynętę, skubnęły kukurydzy i buraka…Prawdopodobnie otrzymały ostatnią śmiertelną nauczkę za swą niefrasobliwość. A uśmiechnięty myśliwy w ambonie…”Święty Hubert zdarzył” – teraz pora na pamiątkowe zdjęcie z gałązką w pysku. W trawie obok walają się odrzucone resztki rozwalonych zwierząt. Pewnie pozostawione aby rozkładały się i śmierdziały, żeby przywabić lisy, kuny, jenoty borsuki, czy dziki. Żeby jeszcze więcej postrzelać… Jak widać, tak się właśnie poluje ‘’w zgodzie z etyką i zasadami’’. Pewnie jakoś sobie to tłumaczą. A to trzeba wykonać plan, a to pole rolnika chroni, a to, że ‘’zwierzę zawsze ma szansę’’. W tamtym miejscu zwierzęta mają co pić. Przez pola biegną rowy, o każdej porze roku wypełnione wodą. Ale mocno zakrzaczone, dające schronienie. Niewygodne do strzału…’’Już wiem! Stwórzmy wodopój dla zwierząt, ale taki, żeby była dobra widoczność, tuż przy ambonie. Przywabmy zwierzęta pokarmem. A na fb opowiadajmy jaką to łowiectwo jest pasją, o której ludzie nie mają pojęcia i jak bardzo nas nie rozumieją. Wstawi się zdjęcie jak niesiemy siano do paśnika, albo uwalniamy jelenia zaplątanego w siatkę’’. I tak to chyba właśnie wygląda. Upadek nie tylko łowiectwa, etyki od dawna. Te gnijące nęciska są widocznym symbolem właśnie gnicia zasad, zepsucia i upadku moralności u myśliwych. Na ”usprawiedliwienie” można jedynie tu dodać, że myśliwi borykają się obecnie z narzuconym odgórnie odstrzałem dużej liczby dzików w związku z ASF, który muszą wykonać, gdyż boją się likwidacji kół. Odnośnie etyki myśliwskiej opublikowaliśmy już dwa wpisy dokumentujące podejście części społeczności łowieckiej wobec co do jej przestrzegania w praktyce:

Przewodnik po etyce myśliwskiej.

Strzelanie do ciężarnych, karmiących loch oraz warchlaków.

22538281_486410605060427_993784280_n
Zwierzęta przyszły ufne. Napiły się, zjadły.Chwyciły przynętę zastawioną przez myśliwego / pseudomyśliwego / kłusownika. Za łakomstwo prawdopodobnie zapłaciły najwyższą cenę. Obok w trawie znajdywały się resztki po zwierzęcia po strzale, i prawdopodobnie kawałek sarniej tuszy. Przy nęcisku widzimy tropy sarny, która skusiła się na ostatni posiłek. Kawałek padliny widoczny w trawie, także przypomina sarnę. A przecież na nęcisku nie wolno strzelać do zwierzyny płowej… Być może myśliwy ”pomylił” sarnę z dzikiem, a zauważywszy swoja pomyłkę, nie mając ważnego odstrzału i nie mogąc zabrać tuszy, poćwiartował i rozrzucił kawałki obok, aby postrzelać do drapieżników. W końcu, tego co oni robią na polowaniach indywidualnych nikt przecież nie kontroluje.

22547825_486433905058097_712911092_n

22554675_486433835058104_1407231016_n

Co jeszcze ciekawego do tej sytuacji? To jest to samo miejsce, które pokazywaliśmy już w ubiegłym roku, choć w innym kontekście. Na tamtych zdjęciach zobaczyć mogliśmy tą samą ambonę, z umiejscowionym nieopodal podsypem dla bażantów. Choć temat budzi kontrowersje i szyderczy śmiech wśród myśliwych, takie praktyki jak strzelanie do ptaków siedzących przy podsypie opisali na forum dziennika łowieckiego, jako standardową praktykę jednego z kół. Z tematem i zamieszczonymi materiałami można zapoznać się poniżej:

Myśliwska etyka i praca w łowisku – strzelanie do bażantów przy podsypach.

Zresztą w kraju, gdzie Minister Łowiectwa strzela do bażantów wypuszczanych z klatek, nie zdziwi nic. Dziś ten podsyp, całkowicie zarośnięty krzakami, nie interesuje już myśliwego. Znalazł sobie inną zabawę. I jest coraz bardziej pomysłowy, tudzież wyrafinowany w szlifowaniu kolejnych porąbanych praktyk. Jak widać nadal poluje i ma się dobrze – tylko co na to koledzy z koła? Jakiś czas temu pokazywaliśmy też biały parawan na nęcisku, który miał za zadanie pomóc myśliwemu lepiej widzieć sylwetkę zwierzęcia na białym tle, i wygodnie strzelić. No, ale teraz mają noktowizory. Temat na osobny post. Zdjęcia i opis leśnego parawanu można zobaczyć tutaj:

Po co myśliwemu parawan w lesie?

Aaa.. byłbym zapomniał. To z pewnością jakiś kłusownik. Etyczny myśliwy by się wstydził…Chciałoby się zrelaksować w lesie, odpocząć, powędrować. Ale doprawdy ciężko o dobry nastrój, kiedy natrafia się na takie znaleziska.
No cóż. Pewnie jeszcze nie raz przeczytamy, usłyszmy… tyle dobrego o łowiectwie. Myśliwi mogą pisać na swoich stronach o sobie co chcą. I u nas też. My będziemy ‘’patrzeć na ręce’’ skąpane we krwi, monitorować i publikować. Mamy też nadzieję, jak to mówią myśliwi, że to ”rzadkie, jednostkowe przypadki”, te sławne ”czarne owce”, które z pełną zawziętością są zwalczane przez etycznie polujących kolegów. Tak…

18581533_1370225959733573_8468024805085745836_n
A to już inna ambona przy wodopoju, nadesłana nam kiedyś przez czytelnika. Do tego lizawka, autor zdjęcia widział też obok nęcisko w innych porach roku. Pewnie to wszystko w celu obserwacji…A jak będą upały myśliwi zaczną wstawiać zdjęcia, jak to w baniakach noszą w lesie wodę zwierzętom do wysychających zbiorników. Następnie siedzą obok, i szczęśliwi patrzą jak zwierzątka sobie piją…Hej, legenda myśliwska.

22537968_486410748393746_332809911_n
Bardzo smutne, choć piękne miejsce. Zwierzęta w mroku wędrują między żerowiskami, a miejscami wypoczynku. Sarny, dziki, czasem jelenie. Padają ofiarą skrytobójcy, omamione podłymi sztuczkami. Chciałoby się zrelaksować w lesie, odpocząć, powędrować. Ale doprawdy ciężko o dobry nastrój, kiedy natrafia się na takie znaleziska.

Reklamy

Skandal! Myśliwi szydzą z wolontariuszy i aktywistów organizacji przyrodniczych.

Szczerze, to ciężko w ogóle całą sytuację skomentować. Jedna z wiodących stron myśliwskich zamieściła w sieci pewną mapkę. Przedstawia ona kontur Polski. I nie było by tutaj nic godnego uwagi, gdyby nie zamieszczony opis.

3232223

„Mapa przedstawia aktywność ekofilów w zakresie ochrony dzikiej przyrody. Niebieskimi punktami oznaczone są prowadzone przez nich ośrodki pomocy rannej zwierzynie, zielonymi utrzymywane przez nich paśniki, czerwonymi miejsca prowadzenia działalności edukacyjnej wśród dzieci, a białymi miejsca, z których zamieszczają niemądre komentarze w internecie.”

Nasuwa się pytanie, kto to ten ekofil? Bo byli już ekoterroryści, nawiedzeni zieloni, zieloni naziści, słudzy szatana, pseudoekolodzy etc. – to tylko łagodniejsze z określeń jakie możemy wobec siebie napotkać. Kuriozum dodaje też fakt, co znaczy „niemądry” komentarz w internecie? Chyba taki, który nie zgadza się ze światopoglądem myśliwego. Mieliśmy przykład ostatnio, kiedy pani chwaląca się na innej stronie zastrzeleniem lisa, zablokowała setki osób, które w merytoryczny i kulturalny sposób wyrażały swoją dezaprobatę dla tego czynu. Ludzie przesyłali nam screeny pokazujące jak zostali zablokowani w ciągu kilku minut. Bardzo to zresztą częsta ostatnio praktyka na stronach myśliwskich. Jak widać nie wytrzymują już presji argumentów, logicznej oraz merytorycznej krytyki jakiej nieustannie są poddawani. Żeby jeszcze dało im to do myślenia…

banban2

Jedne z screenów od jednego z naszych czytelników na dowód blokowania merytorycznych komentarzy przez myśliwskie strony. Jak nam napisał: Odnośnie blokowania – wrzuciłem na ten post bezkrwawe sposoby ochrony kurnika. 3 godziny później jestem zbanowany„.

Ale kiedy i blokowanie nie pomaga, dobrze uciec się do szyderstwa i próby ośmieszania. Tylko aby to zrobić, trzeba mieć jakieś minimalne pojęcie o temacie w którym zabiera się głos. Świat nie jest czarno-biały. Wśród tychże eko (….), którzy z rozmaitych powodów potępiają łowiectwo znajdują się ludzie, którzy nierzadko całe swoje życie, trud i środki poświęcają na pomoc zwierzętom. Zamieścimy w tym momencie komentarz od Front Antyłowiecki, który jako pierwszy zauważył bulwersującą grafikę:

Zastanawiałem się dawno, czy jest jakaś granica, której to towarzystwo nie przekroczy. Okazuje się, że nie. Prymitywizm, prostota i buractwo myśliwych wychodzi najbardziej, kiedy próbują oni z czegoś żartować. A były już śmiechy i dowcipy nad strzelonymi karmiącymi lochami, rannym lisem czy przy szczutych dogorywających dzikach. Ok. Że podnieca ich i bawi cierpienie zwierząt wiemy nie od dziś. Ten obrazek miał być może niewinnym żartem, jednakowoż pomijając już skalę chamstwa i bucostwa jest zwykłym policzkiem wobec wszystkich dobroczynnych organizacji ekologicznych, pro zwierzęcych, wobec tysięcy wolontariuszy w schroniskach dla zwierząt i stowarzyszeniach które od lat zajmują się pomaganiem zwierzętom nie ujętym na liście łownych. Które to myśliwi z wiadomych względów mają gdzieś. Setki aktywistów z różnych organizacji każdego roku ochraniają miejsca lęgowe rzadkich gatunków ptaków, prowadzą inwentaryzację, obrączkowanie, liczenie nietoperzy na zimowiskach, wykaszanie łąk, a do tego multum akcji pro społecznych uświadamiających lokalnych mieszkańców. Ośrodki rehabilitacji zwierząt dzikich, azyle dla ptaków, pogotowie dla jeży, kampanie społeczne np przeciw ubojowi koni, prowadzenie stadnin dla ocalałych zwierząt… To bardzo ciężka i odpowiedzialna praca… Ale wg myśliwych tylko oni coś robią dla zwierząt, bo hodują sobie i zabijają gatunki łowne. No i dokarmiają, żeby.. I jeszcze to o pomocy rannym zwierzętom. Czy tym z wszystkich polowań zbiorowych, których suma łącznie wg szacunków wynosi 30% z całej strzelanej zwierzyny, które wykrwawiają się w bólach po krzakach? Myśliwy ”pomaga” takiemu zwierzęciu. Bywa, że godzinami tropi je z psami do zupełnego wycieńczenia, aby wyczerpane, niezdolne do ucieczki zastrzelić. Dochodzenie postrzałka to też fajna zabawa. Ciekawe tylko czemu organizacje ekologiczne tego nie robią… Ciekawe dlaczego nie polują na ptaki którym pomagają.

Może to właśnie miała być prowokacja – jeśli tak bardzo krzywdząca i głupia. A może myśliwi zatruci oparami z nad bigosu rzeczywiście w ten sposób wyrażają cyniczną pogardę wobec wszystkich ludzi dobrej woli poświęcających często całe swoje życie i środki dla pomocy zwierzętom. Tym zapomnianym, lub nie łownym. Jak to tam było? Jak dzik rozpruje, psa kupi się nowego, rasowego oczywiście. Widziałem wolontariuszy podających wodę świniom transportowanym na ubój. Którym kilka dni wcześniej przed zabiciem nie podaje się już wody ani pokarmu. To wg myśliwych pewnie też powód do śmiechu, oraz – „nicnierobienie”. Nie mam więcej słów. Wszystko na ten temat.

W tym momencie Front wymienia z marszu kilkadziesiąt organizacji prowadzących azyle, ośrodki rehabilitacji, pomocy w schroniskach itd. Których to jak wiemy jest znacznie więcej.

bez tytułurereretreee

I zgadzamy się z Frontem. Być może w opinii myśliwych miało być to śmieszne. Wyszło tak jak z tym dokarmianiem i pomocą zwierzętom.  Chociaż nie byłabym taka optymistyczna. Niejednokrotnie na stronach łowieckich mogliśmy przeczytać, że (epitet) zieloni „nie robią nic”. Oto pokłosie takich poglądów, a bardzo prawdopodobne, że oderwane od rzeczywistości środowisko łowieckie tak właśnie uważa. Wódka z tłustym bigosem robią z mózgiem swoje. Nie ulega wątpliwości, że jeśli chodzi o bezinteresowną pomoc zwierzętom, to towarzystwo w kapeluszach nie dość, że nie ma o niej żadnego pojęcia, to stoi za innymi organizacjami… daleko w lesie.

Być może czytając ten wpis jesteś wolontariuszką w schronisku, pomagasz znalezć domy psiakom, poświęcasz godziny swego prywatnego czasu, prowadzisz akcje sterylizacji, uświadamiasz właścicieli co grozi kotom wolno wychodzącym. Może jesteś aktywistą jakiejś organizacji zajmującej się ratowaniem gatunków zagrożonych. Prowadzisz monitoring lęgów ptasich, obrączkujesz, liczysz, zbierasz dane, dbasz o utrzymanie miejsc lęgowych, zajmujesz się liczeniem nietoperzy czy przenosisz przez jezdnię ropuchy podczas wiosny. A może sprzeciwiasz się ubojowi koni, zamęczaniem ich na trasie do morskiego oka lub prowadzisz swoimi siłami prywatną stadninę dla ocalałych.  Cokolwiek robisz dla zwierząt – według myśliwych nie robisz niczego. A ten wpis dotyczył właśnie Ciebie.

I nie zapomnij wyrazić swojej opinii na profilu ”Z Kniei”.   

18922123_1889139554678762_6059391477685104411_n

PS. A tak to w zeszłym roku, stowarzyszenie zajmujące się ochroną kulika wielkiego apelowało do myśliwych polujących na kozły saren – rogacze. Żadnemu z nich nie przyszło do głowy, że może tam gniazdować chroniony gatunek, a aktywność związana z polowaniem przeszkadza w lęgach. W końcu co tam. Nie jest na liście łownych, to trącał go pies.

Dla porównania poniżej, kilka zdjęć odnośnie tego co rzeczywiście powinnaś / powinieneś robić, aby zostać tym prawdziwym obrońcą przyrody. Rada: Może zacznij hodować bażanty i strzelać do nich po wypuszczeniu z klatki. Albo zarabiaj na sprzedaży takiego odstrzału. Wiadomo, nic tak nie pomaga przyrodzie jak huk i ołów.

1

21766719_1498554426900725_6051899525865726081_n

12184032_920367184667234_81338387809172741_o

16999002_1321380227955561_5133266072701399999_n

38

Pikitt

22008049_1498564626899705_6769938429094180909_n

22008358_1498563653566469_4629118682307132786_n

DSC_0166

 

15 sierpnia – Masakrę ptaków rozpocząć czas!

15 sierpnia – każdego roku ta data boli tak samo. Od tego dnia bowiem,myśliwi z radością ruszają na stawy, jeziora, szuwary i pola, aby zapolować na 4 gatunki kaczek, łyski, oraz gołębie grzywacze. Z podnieceniem długo czekali na ten dzień.

”Jednak w tym samym czasie wiele przeznaczonych do odstrzału ptaków wciąż opiekuje się puchatymi pisklętami….niektóre rybitwy siedzą wręcz jeszcze na jajach, wysiadując powtórzone lęgi. Nie jest to wydarzenie wyjątkowe czy marginalne, jak próbują argumentować niektórzy myśliwi. Jest to obecnie zjawisko powszechne, występujące co roku na terenie całej Polski.”

Tymczasem w takich miejscach pojawiają się strzelający myśliwi z buszującymi psami, siejąc spustoszenie w ostojach chronionych ptaków. Ich żadne przepisy zdają się nie dotyczyć.  Polowania często odbywają się o świcie lub o zmierzchu, przy mgle, co znacząco utrudnia właściwe identyfikację celu.  Omyłkowo zbijane są rzadkie gatunki wodnego i błotnego ptactwa. Ale co tam. Ważne że się postrzelało. Jeden z myśliwych na forum dziennika łowieckiego pisał, że on strzelonych kaczek nawet nie zabiera dla siebie, tylko rozdaje okolicznym mieszkańcom. Bo nie chodzi nawet o tą krzynę ‘’zdrowej dziczyzny’’ , a o samo polowanie i przeżywane podczas niego emocje. Łaskawca i dobrodziej!

14046159_893013267470257_6228063985141582405_n

Szczytem absurdu prawa łowieckiego jest fakt, że dopuszcza ono polowania na cyraneczki, które to są nawet mniej liczne od bliźniaczo podobnych cyranek… Zamiast przesłanek naukowych, jedynym uzasadnieniem jest tutaj ‘’tradycja’’.

Można powiedzieć,że zaczęło się właśnie od tego.Ogromna rzesza ludzi zajmująca się badaniem-obserwacją ptaków zawodowo czy amatorsko,dostrzegła pewien bolesny paradoks. Ptaki znajdujące się na liście łownych nie podlegają myśliwskim argumentom o szkodach rolniczych,nie trzeba regulować ich liczebności,ponieważ posiadają wrogów naturalnych w każdym stadium swojego życia,od jaja po wiek dorosły. Nie ma także ekonomicznego uzasadnienia dla ich zabijania. Giną tylko dla sportu, hobby, przyjemności czy dlatego, że ktoś ”lubi dziczyznę”. Gdyby jednak spróbować dać wiarę myśliwskim argumentom no to…na liście gatunków łownych znajduje się 13 gatunków ptaków. Pozostałych na które się nie poluje,jest grubo ponad 300. Co z nimi? Kto reguluje ich liczebność, i dba o to, by naszych upraw nie zjadła fala wygłodniałych ”nadmiernie rozmnożonych” wróbli czy mazurków… Całkowity zakaz polowania na ptaki, to ten obszar, w którym nie uznajemy żadnego kompromisu.  Jedną z proponowanych zmian jest całkowity zakaz wsiedlania, np bażantów dla celów łowieckich. Proces został dobrze nazwany,gdyż bażantów nie wypuszcza się po to by na nie popatrzeć, a po to by ubogacić łowisko w celu polowań. Oczywiście nie ma to żadnego związku z ochroną przyrody. Są to szumnie reklamowane akcje nad którymi nikt się nie zastanawia. Czy argumenty ornitologów i naukowców zostaną kiedykolwiek wzięte pod uwagę?

p1050557

Ważkich argumentów przemawiających za strzelaniem do ptaków myśliwi mają oczywiście wiele. Są to:

-”Ochrona pól rolników” (przed grzywaczami) 🙂
-”Smaczna i zdrowa dziczyzna”
-Tradycja!
”Regulowanie liczebności populacji”. To już rzeczywisty ptasi odlot, bo jak można ”regulować” populację nie znając dokładnie jej liczebności, ani wieku ptaków do których się strzela? (można nad tym pogdybać dopiero gdy mamy przed sobą podziurawione śrutem truchło). 
– ”Myśliwskie pozyskanie nie ma istotnego wpływu na liczebność gatunku”. – Zatem co regulujecie? 
– ”A mięsko to jecie, dowiedzcie się czegoś o łowiectwie”. No dobra, starczy. Przekonali mnie… Od dzisiaj wracam do mięsa, bo myśliwi polują. Wracam po to, aby mieli powód dla którego strzelają 😛 

”Huk wystrzałów płoszy wszystkie przebywające na danym akwenie ptaki, również te objęte ochroną. Polowanie wiąże się także z rytuałem wprowadzania do naszych stawów i jezior ton silnie trującego ołowiu w postaci kulek śrutu. Część śrucin ma wrócić do myśliwych w ciałach upolowanych ptaków, reszta ołowiu stopniowo przenika do łańcucha pokarmowego i trafia m.in. na nasze stoły w mięsie ryb.
Tymczasem w Polskich warunkach okres wychowu młodych u kaczek (zwłaszcza z gatunków nurkujących) i łysek kończy się dopiero w połowie września, a na zbiornikach, na których gniazdują rybitwy, polowania nie powinny się zaczynać przed październikiem. Choć do rybitw się nie strzela, pies myśliwski aportujący upolowaną kaczkę przez środek kolonii tych ptaków może spowodować rozproszenie wielu rodzin i upadki piskląt.” 

– Czytamy w opracowaniu na stronie ekologia.pl

”Podczas polowań giną również ściśle chronione rybołowy. Jak informuje Komitet Ochrony Orłów, w latach 2001-2003 wykryto aż 6 przypadków postrzelenia tych rzadkich ptaków przez myśliwych. Ilu takich wypadków nie udało się wyłapać – nie wiadomo. ”

14079785_865450286889334_5871302707904745486_n

Poniżej zamieszczamy fragment innego tekstu, jaki ukazał się na łamach miesięcznika Dzikie Życie w 2013 roku:

”15 sierpnia trudno jest świętować co wrażliwszym przyrodnikom, w tym części ornitologów. „Rokrocznie 15 sierpnia boli”, jak napisała Ania Dobrzyńska na forum strony www.niechzyja.pl. Tego dnia i w kolejnych zakończy życie wiele kaczek, gołębi i łysek, gdyż prawo polskie od tej pory zezwala na strzelanie do niektórych gatunków ptaków.

Niejedna zabita kaczka czy łyska osieroci swój późny lęg – młode pozbawione matki nie będą miały większych szans na przeżycie. Odpowiedzialni z urzędu za ochronę przyrody w tym kraju wiedzą, iż sytuacja taka jest sprzeczna z prawem unijnym, które nie zezwala na strzelanie do ptaków w okresie prowadzenia lęgów. Ta wiedza nie przekłada się na zmiany prawne, pomimo czynionych od wielu już lat, udokumentowanych konkretnymi obserwacjami terenowymi, monitów organizacji pozarządowych w tej sprawie.

Początek roku szkolnego, 1 września – w dniu, w którym stęsknione za szkolną atmosferą dzieci wędrują do szkół, uzbrojeni tatusiowie i mamusie co poniektórych wcielają się w role dawców śmierci. Od tego dnia możliwości decydowania o życiu „uskrzydlonych braci mniejszych” istotnie wzrastają – można już polować na 13 gatunków ptaków (kaczki: krzyżówka, cyraneczka, głowienka, czernica, gęsi: gęgawa, białoczelna, zbożowa, gołąb grzywacz, łyska, jarząbek, słonka, kuropatwa, bażant). Pula to wcale niezamknięta – zagrożonych jest kilka gatunków podobnych do „łownych”, np. krakwa, płaskonos, ogorzałka, podgorzałka, hełmiatka, cyranka i inne, a także całkiem niepodobnych, a mimo to strzelanych, np. czaple, kormorany, krukowate, szponiaste (w tym orły), łabędzie i inne.

duck-hunting

Niektórzy przyrodnicy określają grupę tzw. gatunków łownych mianem „pechowej trzynastki” i czynią – zwłaszcza w ostatnim czasie – wiele, aby doprowadzić do wprowadzenia całkowitego zakazu strzelania do ptaków w Polsce. Część zajmujących się przyrodą z kolei pozostaje utwierdzonych w przekonaniu, że działania myśliwych nijak nie zakłócają naturalnego porządku funkcjonowania ptasich populacji. Źródłem tego przekonania jest – jak się wydaje – aprioryczne przeświadczenie, że i tak w tej materii nie da się nic zdziałać. Sami myśliwi (nie wszyscy) ponoć „regulują ptasie populacje”. Wykazują w tym względzie nadprzyrodzone wręcz umiejętności, myląc być może przyrodę z regulacją odbiornika radiowego. Nie wiedzą, bo wiedzieć nie mogą, ile i czego, w jakich proporcjach wiekowych i płciowych, o jakich powiązaniach biocenotycznych (w tym konkurencyjnych, pokarmowych i innych), ale „regulują” i na dodatek głośno się z tym obnoszą. Nic więc dziwnego zatem, że poruszają najgłębsze pokłady zdziwienia wielu ekologów, zwłaszcza zaś z grupy tych, których nazywają pseudoekologami.

Ci sami myśliwi trafiają od jakiegoś już czasu do szkół, a ostatnio nawet i przedszkoli. Przekonują i edukują, że troszczą się o zwierzęta. Nie zazdroszczę – ciężki kawałek chleba… Jak przekonać dziecko, że chroni się przy pomocy bezsensownego rozlewu krwi? Nie wiedziałbym.

Ta sama grupa myśliwych kreuje Polski Związek Łowiecki na organizację o największych dokonaniach na polu ochrony przyrody w naszym kraju. No cóż, w tych swoich ochroniarskich dokonaniach, np. budowach szpecących krajobrazy ambon, zimowym dokarmianiu zwierząt przy tychże, hodowli obcego polskiej awifaunie bażanta i wypuszczaniu go w tzw. łowiska (sprzeczne z prawem!) czy pomyłkowym (?) strzelaniu zwierząt objętych ochroną prawną itp., pewnie pozostaną niedoścignieni.

14021662_893833920721525_6236416844695796028_n

Póki więc jest jak jest trzymajmy kciuki za upadek edukacyjnego entuzjazmu i niepewną rękę tych z myśliwych, którzy próbują edukować o niemożliwym i ciągle jeszcze strzelają do naszych braci mniejszych. Trzymajmy też kciuki za tych „polujących”, gdyż jest i taka światlejsza w tym gremium grupa osób, które się ani tą pseudoedukacją, ani tą „strzelaną rozrywką” nie zajmują, nosząc strzelbę z różnych powodów, nie używając jej jednak do pozbawiania życia. To dość optymistyczny prognostyk na przyszłość – czasy się zmieniają. Może dojrzeją i pozostali.

Po co dokładać stresu ptakom, i tak już sfrustrowanym innymi formami odczłowieczej presji, skoro można zatrzymać się na godnym uznania ewolucyjnym etapie podziwiania ich piękna i niepowtarzalności? ”

– Sławomir Zieliński – dr inż. nauk leśnych, pracownik Gimnazjum nr 20 im. Hanzy w Gdańsku. Prowadzi stronę mikrobiotop.pl

13903365_966744960090663_6653678445155769494_n

Więcej i szczegółowo o polowaniach na poszczególne gatunki przeczytasz tutaj:

Spór o ptaki

Źródła:

ekologia.pl

http://dzikiezycie.pl/archiwum/2013/pazdziernik-2013/dzieci-do-szkoly-ptaki-pod-lufy

https://niepodajerekimysliwymblog.wordpress.com/spor-o-ptaki/

11951414_871854089535257_3560501346268986332_n

p333pok3ot

Wichury, burze i połamane drzewa – Lasy Państwowe współwinne własnym stratom.

Ostatnio wstrząsnęła nami wszystkimi siła żywiołu i skala zniszczeń jaka dokonała się w plantacjach leśnych. Wstępne szacunki LP mówią o ponad 7 mln „zmarnowanych” m³ drewna. Zginęli też ludzie oraz zwierzęta i ten wątek zostawmy. Nie zdarza się to zresztą w historii po raz pierwszy, 15 lat temu w 2002 roku silne wiatry powaliły lasy w Piszu, pozbawiając leśników 2,5 mln m³ drewna. Wniosków jednak nie wyciągnięto… Czy tej tragedii i strat można było uniknąć? Uniknąć z pewnością nie, ale na pewno zmniejszyć straty, gdyby korporacja Lasy Państwowe nie traktowała zbiorowisk leśnych jako plantacji, mających jedynie produkować drewno i surowiec tartaczny.

Lasy mocno przekształcone przez leśników złożone głównie z sosny, stanowiące monokultury są podatne na niekorzystne zjawiska przyrodnicze takie jak silne wiatry.

2017-08-13_150264918111

Głównym zarzutem pobrzmiewających ostatnio w dyskusjach ze strony przyrodników wobec Lasów Państwowych jest sposób prowadzenia gospodarki leśnej, w której dominującym gatunkiem zawsze jest sosna. Ociosana za młodu i wyprofilowana, następnie podczas burz łamiąca się niczym zapałka. Przyrodnicy zgodnie twierdzą, że gdyby odejść od sosnowych monokultur, na rzecz rozwoju drzewostanów mieszanych –liściastych, różnowiekowych straty były, by mniejsze, a las bardziej odporny wobec tego rodzaju zdarzeń. W tym momencie leśnicy złośliwie uśmiechają się z wyższością, bo przecież „Hola, ale w kraju na większości powierzchni mamy ubogie siedliska »borowe«, więc tam nic innego oprócz sosny nie może rosnąć. Heh, ci głupi przyrodnicy, zabierają głos, nie mając pojęcia o gospodarce leśnej…”

I bynajmniej płacz i lament leśników nie wynika tutaj z powodu zniszczenia lasu, śmierci zwierząt czy dewastacji dotychczasowych siedlisk, a, co najwyżej strat „cennego surowca drzewnego”, który to natura raczyła sobie skosić i pozyskać przed czasem i ustalonym wiekiem rębności.  Oczywiście na swoim profilu LP chwalą się, jak to pomagają w uprzątaniu skutków nawałnicy i „szacują straty”. No a co zresztą innego mieliby robić?  Następnym cudownym krokiem będzie za pewne nasadzenie takich samych sosnowych „zapałek”, być może ze znanym już hasłem „1000 drzew na minutę”. 

598e9e42917ab_o,size,1068x623,q,71,h,d1d5c5

Brzoza – złoty środek na bolączki LP ?

Głodne kawałki o ubogich siedliskach sprzedają się rzeczywiście dobrze, wśród masy osób, które o lasach większego pojęcia nie mają. Tymczasem nie jest to wszystko takie proste, jak chcieli by widzieć to państwowi plantatorzy surowca drzewnego. Z kilku gatunków drzew, które na siedliskach ubogich i jałowych mogą rosnąć, szczególnie godna uwagi wydaje się być nasza piękna Brzoza brodawkowata (Betula pendula).  Wymagania glebowe ma niewielkie – może rosnąć właśnie na tzw. „słabych i ubogich” siedliskach, glebach suchych, w miejscach nasłonecznionych. I radzi tam sobie zupełnie dobrze. Brzoza bywa pionierskim gatunkiem zarastającym piaszczyste nieużytki i suche ugory. Ale najważniejsza jest jej inna rola, o czym za chwilę.

suszek

Jak działa las?

W „interesie” zbiorowiska drzew leży wręcz jak największa jego różnorodność, jeśli warunki na to pozwalają. Takie zróżnicowanie powoduje, że las jako całość jest bardziej odporny wobec „szkodników”, zdarzeń naturalnych takich jak wichury, orkany, burze, a nawet pożary. Lasy i drzewa do tego właśnie same dążą – poprzez okresowy żywot najpierw szybko rosnących pionierskich gatunków, które umierając stają się swoim próchnem i materią pożywką dla innych gatunków użyźniając glebę i umożliwiając rozwój kolejnym bardziej wymagającym gatunkom, np. dębom, jesionom czy bukom. To się dzieje samo, mimo że procesy trwają setki lat. I nie są to moje wymysły, te zjawiska opisuje bardzo czytelnie jeden z leśników Peter Wohlleben w swojej książce „Sekretne życie drzew”. Z biegiem lat, lasy same w pewnym zakresie potrafią z pomocą zwierząt i mikroorganizmów przekształcić swoje siedlisko w bardziej żywe i zasobne. Trzeba im jednak na to pozwolić. Z rozmaitych opatrznie pojmowanych względów, nie leży to w interesie nowoczesnej gospodarki leśnej, choć w interesie nasz wszystkich jako ludzkości jak najbardziej – choćby z uwagi na gospodarowanie wodą przez drzewa i oczyszczanie naszego powietrza. 

Zepchnięta na margines brzoza, jest właśnie jednym z takich gatunków. W okolicy w której mieszkam, w niektórych miejscach nasadzone są w szpalerach sosny, przeplatane na tej samej glebie właśnie tak samo posadzonymi brzozami. I to są grunty pod zarządem LP. Może jednak nie są takimi ignorantami? Drzewo liściaste zrzuca liście każdego roku, zapobiegając przesuszaniu gleby, i ubogacając ją w cenne składniki odżywcze. Siedlisko i gleba każdego roku stopniowo będą się poprawiać, mimo, iż Brzoza pochłania szybko duże ilości składników odżywczych.  Ma to jednak sens, o czym za chwilę.  Do tego cała masa drobnych gałązek, łamanych podczas każdego mocniejszego wiatru. Brzoza rośnie szybko, żyje stosunkowo krótko. Około 100 lat, choć najstarszy zanotowany okaz liczy sobie 171. Brzoza brodawkowata znosi gorące letnie upały i bardzo mroźne zimy.  Warto też tutaj wspomnieć o innym gatunku, mianowicie Brzozie Omszonej, która jeszcze lepiej niż brodawkowata współegzystuje z sosnami. Rośnie na wilgotnych, podmokłych, kwaśnych i piaszczystych. Finalnie Brzozy przegrywają rywalizację z innymi gatunkami, gdyż, ‘’wyczerpane’’ szybkim wzrostem umierają. Ale taka jest właśnie rola gatunków pionierskich. Przygotować glebę i odejść, dając dalej działać innym procesom lasotwórczym. Są przystosowane do zasiedlania siedlisk ubogich w składniki odżywcze i wodę. Trzeba tu też wspomnieć, że brzoza jako gatunek bardzo „giętki” znacznie łatwiej radzi sobie z wichurami i burzami, gnąc się nieraz prawie do samej ziemi, zanim ulegnie złamaniu. Co też stawia ją wyżej, od gloryfikowanej sosny. A porównując sosnowe igliwie, które drzewo to wymienia w okresie od 3 do 6 lat igły te przyczyniają się do zakwaszania gleby, i postępującego ubożenia siedliska. Może jednak leśnikom o to właśnie chodzi, by mieć pretekst do uprawy swoich jałowych sośnin? Oba gatunki brzóz traktowane są w leśnictwie jedynie jako „cenna domieszka biocenotyczna”.  Istnieją również i inne gatunki drzew określane mianem pionierskich, przystosowane do szybkiej kolonizacji nowych obszarów, zajmować się jednak nimi w tym wpisie nie będziemy.

1502530626frda0140

 

Sosna kontra Brzoza – porównanie i zastosowanie.

Tutaj znajdziemy odpowiedzi na nurtujące nas pytania, dlaczego to sosna zwyczajna, a nie brzoza jest gatunkiem faworyzowanym przez leśników.
Drewno sosny zwyczajnej stanowi jeden z najważniejszych materiałów budulcowych i wykorzystywane jest powszechnie w meblarstwie oraz stolarstwie. Służy także do pozyskiwania celulozy i jako opał. Niegdyś przeznaczane było na surowiec kopalniakowy i słupy teleenergetyczne. Właściwości drewna sosny zwyczajnej są zbliżone do innych gatunków sosen. Najlepsze właściwości ma surowiec pozyskiwany z drzew w wieku 80-120 lat. Drewno tej sosny jest łatwe w obróbce, żywiczne i niezbyt ciężkie. – czytamy w pierwszym lepszym opisie z Wikipedii. Czyli w zasadzie gatunek ten zaspakaja wszelkie potrzeby człowieka i przemysłu drzewnego. Jest też i rola zdrowotna – od dawna znane są dobroczynne właściwości olejków eterycznych unoszących się w borach sosnowych oraz ich wpływ na nasze górne drogi oddechowe. Widzicie, leśnicy nie tacy straszni. Oni po prostu dbają o zdrowie narodu… lubiącego przecież sięgać po papierosy. Z pędów i igliwia młodych sosen otrzymuje się olejek sosnowy, który następnie wykorzystywany jest do wyrobu syropu działającego przeciwbakteryjnie i wykrztuśnie, przy lekkich nieżytach górnych dróg oddechowych.
Do dużego udziału gatunków iglastych w polskich lasach przyczyniło się również ich preferowanie, począwszy od XIX w., przez przemysł przerobu drewna.  Czytamy na blogu jednego z leśników.

Nieco inaczej ma się rzecz z brzozą. Drewno tego gatunku jest miękkie i charakteryzuje się niewielką trwałością. Już samo to wystarczyłoby za odpowiedź… Jest też podatna na ataki grzybów, ale wykazuje pewną odporność na kwasy. Grzybicze infekcje, bywają pretekstem do ataku owadów i gnicia drzewa. Cechą charakterystyczną jest także praca drewna w zetknięciu z wilgocią. Dobrze wysuszone jednak nie pęka. Pęka za to często na mrozie… Wykorzystywana przy produkcji oklein, płyt wiórowych, a czasem mebli, no i oczywiście jako opał. W lecznictwie znane są dobroczynne właściwości soku brzozowego oraz stosowanie odwaru z jej liści. Dawniej popularne miotły i zastosowanie dekoracyjne.

Użytkowość obu gatunków rozkłada się więc z korzyścią dla sosny, z ludzkiego punktu widzenia. I nawet takie tragedie jak z ostatnich dni, nie są chyba w stanie zmienić podejścia zarządców naszych lasów. Bo po co dopuszczać do polepszania siedlisk? Po co dać naturze działać na swoją (i naszą)  korzyść?  Skoro można prowadzić sosnowe plantacje narażone choćby na gradacje „szkodników” i potem opowiadać jak to leśnicy są potrzebni dla trwałości lasów. Logika leśnika.  Zgodna z interesem własnym zresztą. A można, zamiast łatwopalnych sosnowych monokultur z maślakami, podziwiać świetliste brzozowe zagajniki pełne jesienią różnych gatunków koźlarzy. No, ale co kto lubi. Nie ma co liczyć na dojście do głosu rozsądku, dopóki Nasze Lasy znajdują się pod okupacją „wiedzących lepiej” leśników. Może gdyby wichury poprzewracały wszystko…
Wtedy też pewnie inny winny by się znalazł. Może Obrońcy Puszczy Białowieskiej używający papieru toaletowego?

Widzimy więc, że bajania o „słabych siedliskach borowych” na których tylko sosna może rosnąć są kolejną zasłoną dymną, mającą utrzymać w nieświadomości masy ludzkie. Byle nikt nie dowiedział się, że można inaczej. I nie trzeba być geniuszem, aby wszystko to poskładać do kupy.  Tak jak myśliwi przez swoją rabunkową gospodarkę „zasobami zwierzyny” przyczyniają się do strat choćby w rolnictwie, tak uplątani w powiązane interesy leśnicy robią to samo, generując straty na wielu innych płaszczyznach.  I wszystko pod hasłem „racjonalnych gospodarek” oczywiście.

z22225347Q,Suszek--Skutki-burzy-w-powiecie-chojnickim

Nastawiona na zysk z wycinki i sprzedaży drewna korporacja ma jednak w nosie opinię przyrodników, biologów, ekologów, bioróżnorodność oraz bezpieczeństwo ludzi i zwierząt. Za niekompetencję leśników zapłacimy wszyscy, gdyż do usuwania skutków żywiołu zatrudnione zostają rozmaite służby, utrzymywane z naszych podatków.

Trzeba też pamiętać, że pojęcie „straty i zniszczenia” adekwatne jest tylko w rozumieniu ludzkim. Dla przyrody, mimo zwierząt, które zginęły, tracąc swoje gniazda i dziuple takie zjawiska są szansą na nowy rozwój i rewitalizację takiego monokulturowego drzewostanu. Do czego leśnicy oczywiście nigdy nie dopuszczą. I można ronić łzy nad stratami, obwiniać Boga czy Naturę, dla nas jednak jasnym jest, że winni jesteśmy my sami – poprzez traktowanie lasów jako użytkowych fabryk zaspokajających nasze potrzeby, a w głównej mierze za ten stan podziękować możemy leśnikom. A natura, cóż… zawsze będzie rządzić się swoimi prawami, dając co jakiś czas sążnistego kopniaka w zad demagogom od nauk leśnych. Możemy wyciągać wnioski, a możemy też iść w zaparte, uważając się za władcę przyrody jedynego.  Wtedy „z uśmiechem” spojrzeć można na zdjęcia z tego artykułu. Gorzka to jednak „satysfakcja”.

Same Lasy Państwowe oficjalnie przyznały się niedawno z dumą w poście zamieszczonym na swojej stronie, że dla nich las to coś jak grządka marchwi czy buraków. Można by rzec, że dopóki w korporacji panują takie poglądy, nie powinni oni ronić ani łzy nad utraconym surowcem i „zniszczonymi siedliskami”. I to chyba będzie najlepszą puentą.

20638024_1565176956890950_5921534032368354755_n
I te ”gonne” piękne sosny skończyły jak na zdjęciach powyżej. Zabijając przy okazji ludzi. Tymczasem w Puszczy Białowieskiej trwają od miesięcy zakazy wstępu do lasu, uzasadnione ”względami bezpieczeństwa”. Trwają mimo pięknych letnich dni i dostępu do prognozy pogody każdego z nas. Ale to już inna historia. 

Czytaj więcej:

Lasy dla kasy – Współczesne łowiectwo trzeba stworzyć. Wywiad z leśnikiem. 

Lasy Państwowe oceniane tragicznie – Oburzeni internauci wystawiają opinię. 

Spustoszenie i wycinki drzew na terenach ostoi zwierząt. 

========================================
========================================

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Monokultura_sosnowa

https://pl.wikipedia.org/wiki/Sosna_zwyczajna

http://www.penny.pl/porady/brzoza-abc-drewna-brzozy/

http://www.zielonyogrodek.pl/lisciaste/brzoza-brodawkowata

http://lenartpawel.pl/glowne-gatunki-lasotworcze-w-polsce.html

„Sekretne życie drzew”,  Peter Wohlleben

Syndrom Bambi a myśliwi. Polujący bambiści.

Co to jest Syndrom Bambi? Biorąc udział w dyskusjach na temat łowiectwa z myśliwymi, na pewno spotkaliście się z użyciem tego określenia wobec siebie. Czynione jest to często wtedy ze śmiechem, szyderą – jakby celem dyskutanta było jak najmocniejsze upokorzenie rozmówcy. Ale zostawmy to.

19990106_1809477675730798_9069524971681557766_n

Pojęcie „Syndromu Bambiego” pojawiło się w amerykańskiej prasie łowieckiej w latach 70-tych ubiegłego wieku. W dużym uproszczeniu, oznacza ono idealizację świata przyrody, totalną nieznajomość praw nią rządzących i celowe im zaprzeczanie. No bo jakże to, te słodkie liski polują na inne zwierzęta, zabijają, rozszarpują, mordują, a nawet czasem bawią się ofiarą powodując przedłużenie jej agonii i cierpienia? Pojęcie zahacza też o nadawanie zwierzętom cech ludzkich, nadmiernej ich „humanizacji”.  No i tutaj właśnie mam zgrzyt, pewien dysonans poznawczy, ponieważ ilekroć zdarza nam się dyskutować z myśliwymi na naszej stronie, tak za każdym razem miewam wrażenie, iż to oni cierpią bardzo na ową jednostkę babizmu. Nawet śmiem twierdzić, że chorują nań od lat.

Jeśli sięgniemy do tak zwanej „starej literatury myśliwskiej” tych sławnych gawęd i opowieści, które wychowały i urobiły pokolenia myśliwych bez większego trudu dostrzeżemy już wtedy bardzo silne piętno bambizmu. W opowiadaniach choćby Tytusa Karpowicza w świecie łowiectwa i przyrody zwierzętom prawie zawsze towarzyszą odczucia, przeżycia i cechy charakteru stricte ludzkie. Lisy i dziki analizują, zastanawiają, się, kombinują, przeżywają wściekłość, gniew, strach, zadowolenie. Jelenie doświadczają tęsknoty i smutku, a nawet miłości. Przykłady można mnożyć. Czyżby wychowanie myśliwych na tej literaturze spowodowało, że mają oni problem z akceptacją podstawowych praw przyrody? Ciężko to stwierdzić. Część z nich odmawia zwierzętom przeżywania czegokolwiek, a inni tkwią szczęśliwi w idealnym świecie swych bambistycznych rojeń. Mimo to polują i próbują innych coś tam pouczać o przyrodzie.

12513598_591802767652759_7802672723799320244_o

Przykłady bambizmu u myśliwych.

Na stronie naszej często ścierają się w dyskusjach różne poglądy. I o ironio przejawy omawianego syndromu prawie zawsze dostrzegalne są po stronie polujących.Mogło by się wydawać, że piętno bambizmu jest udziałem głównie tych ”nawiedzonych zielonych” , co to bronią zwierzątek wszystkich. Tak przecież przy każdej okazji wmawiają myśliwi. Tymczasem żaden ze znanych mi ekologów, aktywistów, obrońców przyrody nie ma najmniejszego problemu z tym, że lis zjada mysz, zająca, czy bażanta. Wilk owcę, daniela, łanię lub zabije zdziczałego psa. Bocian zaskrońce, żaby, myszy czy młode zające i pisklęta. Ani z tym, że podczas srogiej zimy jedne zwierzęta padają z zimna i głodu, a inne padlinożerne cieszą się wtedy bardzo i najadają, nie cierpiąc z braku pokarmu.  Wszystko to dla nas normalne, oczywiste i w pełni akceptowalne. Tak działa natura. A jak to wygląda u myśliwych? Zastosujmy może zbliżone cytaty z toczonych dysput:

To jak, nie lepiej jak myśliwy zabije jednym strzałem sarnę, wolicie żeby rozszarpały ją wilki, obrońcy przyrody?

To nie lepiej zastrzelić, niż mają >męczyć się z głodu i umierać w męczarniach< ? 

A wy wiecie ile taki lis zajączków wyłapie – swoją drogą bzdura, wiemy nie od dziś, że udział diety lisa to w 70-90 % gryzonie, a różnica w rozwijanej przez oba zwierzęta prędkości sprawia, że dla lisa zając to siwy pył kurzący w polu.

Zresztą podstawowe działanie myśliwych takie jakim jest rzekome dokarmianie mające „pomagać zwierzętom przetrwać zimę” (ale tylko łownym i tym które się zjada) pokazuje jak daleko są oni od rozumienia zasad funkcjonowania natury. Czy choćby powoływanie się na zabijanie „starych i chorych” osobników, czego żaden z myśliwych praktycznie nie robi. Albo selekcję, służącą tylko zyskom z trofeistyki, co bardzo dalekie jest od działania mechanizmów natury. O tym jak szkodliwe dla zwierząt jest zimowe dokarmianie pisaliśmy już w tekście Mity Łowieckie.

Myśliwi bardzo często pomstują na każdego drapieżnika, ziejąc wręcz jadem i niezrozumieniem, z oczywistym postulatem aby tegoż drapieżnika wszelkimi sposobami eliminować, lub uczynić go łownym, jeśli nim nie jest, jak np. jastrząb gołębiarz. Ostatnio myśliwi dokonali zdumiewającego odkrycia. Otóż proszę Państwa – wilki upolowały dzika. Tą straszną nowiną epatowały wszystkie media łowieckie, starając się podsycić grozę i strach wobec drapieżników już czających się na te dzieci wracające z kościoła. Sytuację uratowały Trzy Świnki, na których wilki skupiły swoją uwagę, wracając w głąb lasu.

Podobny bulwers występuje zawsze, kiedy uda się odkryć resztki po biesiadzie wilczej, czy pióra po jastrzębim obiedzie. I ciężko tu stwierdzić, czy myśliwi rzeczywiście rżną głupa, czy nie mają pojęcia o funkcjonowaniu przyrody, czy też po prostu boleją nad stratą dziczyzny, trofeum, lub frajdy z polowania. Prawdopodobnie wszystko na raz. Albo też, „po ludzku” „szkoda im” biednego zająca, ”jelonka”, czy gołębia. W co ciężko uwierzyć, biorąc pod uwagę konkursy norowania, polowania zbiorowe, kaleczenie zwierząt, wypłaszanie z ostoi i dochodzenie postrzałków z psami. Czy szkolenie psów na żywych dzikach w zagrodach. Tego to już nie szkoda… bo wiąże się z własną korzyścią w postaci mięsa i emocji na polowaniu.   I jedynym co tu straszy jest fakt, że swoje wypaczone, bambistyczne, połączone z wyzyskiem pojmowanie przyrody próbują wtłaczać innym, z jednoczesnym zarzucaniem… bambizmu. To kuriozum pokazuje, że nie tylko nie mają oni pojęcia o funkcjonowaniu natury, ale i o definicji pojęcia którego tak szczodrze nadużywają. Jak zobaczycie na poniższych screenach, wypowiedzi myśliwych podpadające typowo pod ”Bambinizm”:

20631808_701052140090596_1588065801_n20614808_701052200090590_245990370_n
Logika myśliwych. Najpierw wypuszczajmy nieprzystosowane do życia w przyrodzie hodowlane bażanty, a następnie płacz, że drapieżniki używają sobie jak na wczasach. Pojęcie ”żalu i szkody” jest tu związane raczej z tym, że ów bażancik nie został upolowany śrutem. A jeśli myśliwy rzeczywiście ubolewa tu nad okrucieństwem, powinien wrócić do szkoły podstawowej, a najlepiej w ogóle nie wchodzić do lasu. Jeszcze zobaczy co strasznego i serduszko mu pęknie…

Ludzie z miasta.

Według definicji bambizmu, najczęściej zapadają nań ludzie mieszkających w większych skupiskach miejskich.  I znów mamy dopasowanie do myśliwych. Spore grono z nich mieszka w miastach i miasteczkach, swój jedyny kontakt z przyrodą realizując poprzez kilkukrotne uczestnictwo w ciągu roku na polowaniach zbiorowych, ewentualnie paru innych. Czasem jakieś dokarmianie, budowa ambony. Co taki człowiek może o przyrodzie wiedzieć, poza tym, ze trzeba „racjonalnie gospodarować, odstrzeliwać »szkodniki« i pomagać przetrwać zimę”? A, i jeszcze „ratować uprawy rolników”.  Potem mamy efekty jak na poniższych screenach:

20623543_701051026757374_1544493331_o
No cóż dla ekologów, obrońców przyrody i każdego antypaty łowiectwa nie jest zaskoczeniem to jak polują wilki. I kto tu jest bambistą?

 

20632735_701051016757375_625306437_n
Wilki zjadły wałęsające się psy. Cóż za strata dla środowiska :P. Ale zaraz, czy to nie myśliwi krzyczą najwięcej o psich szkodnikach, dając wyraz swoim mokrym pragnieniom strzelania do nich? Innym wyjaśnieniem jest bambizm…

 

20630160_701049016757575_752335609_o
Zaskoczenie…Tak, bociek wędrując po łące nie zjada samych żabek. Nawet nimi gardzi. Uwielbia za to myszy, zaskrońce, owady, i oczywiście wszelkie maleństwa zwierzęce takie jak młode zające lub pisklęta. Myśliwi odkrywają świat przyrody na nowo. A to mieszkanie w mieście… Chyba nie służy najlepiej. 

 

20662404_701042850091525_148092938_o
Piszmy petycje do ministra środowiska! Aby redukować „szkodniki”. Z pewnością to dla dobra zwierzyny drobnej i ptactwa łownego. Ten przypadek to klasyczna negacja, brak pogodzenia się z prawidłami funkcjonowania natury. Bo kto to słyszał aby drapieżniki miały polować… Przecież to myśliwy musi zastrzelić, wtedy jest OK.

 

20629252_701042870091523_937567138_o
Jak długo jeszcze będziemy hodować kuropatwy i bażanty dla bezwzględnych drapieżców?! Jak to, aby chroniony bezzasadnie morderca pastwił się na bezbronnych ptakach cały rok!? 😛 – BAMBIZM – LEVEL – POSTAĆ NIEULECZALNA. A dlaczego pozostałe ptaki nie cieszą się taką ochroną, już odpowiadamy. Przecież to nie ekolodzy upierają się przy tym, aby kuropatwa była łowną, wręcz odwrotnie. Bażant objęty całkowitą ochroną gatunkową? Droga wolna myśliwi. To wy nimi dysponujecie.

 

20623827_701045313424612_1563589899_n
Tak, i zagryzali schabowym, ubrani w skórzane buty. Pod ubojnie świnek też nie poszli ratować, hipokryci jedni. A pan sobie pobluzgał, nie zrobił nigdy nic dla tych zwierząt i jest mu lepiej.

 

20623544_701047156757761_1421716931_o
Oh, oh, a z lasu wybiegł Czerwony Kapturek ścigany przez wilki. A kierowca wstał i zaczął klaskać. 

Zdarza się też często w dysputach, że myśliwi wstawiają nam zdjęcia ogryzionych kości czy rozszarpanych zwierząt przez drapieżniki, próbują”brać na litość” z pytaniem: I co, nie szkoda wam?? To jest lepsze niż etyczne polowanie? Nie wiem w takich momentach, mam śmiać się czy płakać – no bo kto tu w końcu jest tym bambistą, który próbuje idealizować przyrodę i zaprzeczać jej prawom? Nie drodzy myśliwi – nie szkoda, gdyż nie mamy problemu z akceptacją tego jak dzieje się w naturze, drapieżnictwa i związanego z tym cierpienia ich ofiar. Tak było i będzie. I piszemy to jako weganie oraz wegetarianie.

Przykłady bambizmu wśród polujących można mnożyć i mnożyć. Na przykład bardzo często myśliwi zieją furią wobec bezpańskich wałęsających się psów i deklarują stale gotowość do wystrzelania ich wszystkich, ale kiedy ich własne kundle ganiają po lasach z nagonką, wypłaszają zwierzęta z ostoi, dziki z barłogów, szarpią i kąsają umierające – wtedy to już jest „polowanie w zgodzie z etyką i zasadami”. Bambizm z przerzutami na hipokryzję. Albo o ironio, kiedy takie psy padną ofiarą wilków, to też niedobrze i próbują wtedy myśliwi używać takich przypadków do zastraszania społeczeństwa, aby forsować przekonanie o konieczności polowań na wilki.
Albo hodowla i wsiedlanie zajęcy, kuropatw, bażantów do funkcjonujących już ekosystemów, tzw. „zasilanie łowiska” dla późniejszych polowań, a potem płacz kiedy lisy i jastrzębie używają sobie na nie znających życia ofiarach. Oczywiście winny wtedy jest „nadmiar drapieżników” które trzeba racjonalnie wystrzelać, aby w przyszłości myśliwy mógł sobie w spokoju na te parę zajęcy zapolować. To już nawet nie bambizm, a szaleństwo znane szerzej jako „racjonalna gospodarka łowiecka”.

O psach można przeczytać tutaj: 
Pragną zabijać psy. I zupełnie się z tym nie kryją. 

W urojonym świecie myśliwych humanizacji podlegają nie tylko zwierzęta, ale też rośliny. Ileż to razy mogliśmy przeczytać mądrości w stylu: „Ta sałata umarła, abyś mógł żyć!” albo o zabijaniu trawy? Choroba widać postępuje.

19884528_10156036710035839_6438693843400247420_n

Swoją drogą – jeśli tej zwierzyny jest rzeczywiście tak dużo jak głoszą myśliwi, no to powinni bardzo cieszyć się z tego co robią wilki, lisy, szakale, ptaki drapieżne czy zdziczałe psy. Wszak naturalni sprzymierzeńcy pomagający opanować plagę, a myśliwy może w spokoju popijać z flaszki na ambonie, ciesząc się obcowaniem z naturą. Ale nie, zabić muszą tylko oni i tylko to się liczy. Do tego strata dziczyzny i kasy, no bo jak że to, myśliwy haruje w łowisku, hoduje, „dba i dokarmia”, inwestuje, a tu jakieś wilki potrzebują 5 kg mięsa dziennie. Niedoczekanie! Polowanie ważniejsze od naturalnej potrzeby drapieżnika. Dlatego z szyderczym uśmiechem należy przyjmować zawsze wszelkie próby brania na litość z drastycznymi obrazkami. I wyjaśnić takiemu myśliwemu, czym jest bambizm. Oraz, że można to leczyć, najlepiej podczas spaceru nago, bez broni, po sawannie. Iść do lasu, zobaczyć jak polują ptaki drapieżne, jak śpiewające wcinają owady, jak wydra chwyta ryby i raki. Czy to takie trudne panowie myśliwi? A może wg was zwierzęta pożywiają się tylko przy paśnikach, nęciskach i pasach zaporowych?

Prawdopodobnie część myśliwych w głębi siebie dobrze czuje, że ich sposób postrzegania, eksploatacji i definiowania przyrody nijak nie trzyma się kupy, nie będąc w dodatku ani trochę uczciwym wobec zwierząt (demonizacja drapieżników).
Stąd wściekłe ataki wobec wszystkich myślących inaczej, wytykającym im logiczne i merytoryczne braki w argumentacji. Nie chcesz, aby zabijano lisy? Ty głupi bambisto! Bronisz wilków? Durny pseudoekolog z sydromem Bambi, niech zobaczy jak one polują! Do głowy nie przyjdzie, że „durny pseudoekolog” doskonale to wie, i ani trochę mu to nie przeszkadza.

Zarzucanie „Bambizmu”, jakże wygodne w braku argumentów, ze strony myśliwych spotka nas pewnie jeszcze nie raz. Zapytamy wtedy o kilka rzeczy i pokażemy parę zrzutów ekranu. Tymczasem trwają żniwa, a wraz z nimi powstaną ścierniska, na których lisy przez ileś dni plądrować będą myszy, ratując pola rolników przed stratami od „szkodników”. Polecamy myśliwym wybrać się bez strzelby i popatrzeć jak funkcjonuje przyroda. Nie bójcie się. Bambizm jest uleczalny. Pomożemy wam.

d796ed39a5bea05a9908eca5229437612bb34696

„Nie podaję ręki wędkarzom” – Czy jest jakaś różnica między wędkarzem a myśliwym?

Często podczas dyskusji na naszej stronie pojawiają się, nazwijmy to „mędrkowie” piszący emocjonalne bełkoty w stylu Ahaha, a wędkarzom też ręki nie podajecie? Przecież też „polują” i prześladują zwierzęta! Co z wędkarzami? Hm, odnośnie tego jaki mamy stosunek do „nie-podawania” komukolwiek ręki wyjaśniamy w pierwszej zakładce na stronie „O nas”. No, ale dobrze, co zatem z tymi wędkarzami i co im w końcu podawać?

19990040_1037694916367372_894059757553975294_n

Ostatnio byłem świadkiem komicznej sytuacji, jak jeden z wędkarzy na profilu PZŁ szalał z wściekłości wobec „okrutnych morderców” polujących. Naprawdę wyglądało to i śmiesznie i strasznie, kiedy facet pozujący z uśmiechem i duszącą się rybą na zdjęciu profilowym, zarzucał innym krzywdzenie zwierząt bez potrzeby dla rozrywki, dręczenie, zabijanie, okrucieństwo. Przypadek ten pokazuje po prostu jak ludzie potrafią działać bez wyobraźni i refleksji, na zasadzie „źdźbło w oku swojego brata dostrzegasz, a belki we własnym nie”. Zaglądający na nasz profil myśliwi dopytują czasem, czemu nie mówimy i nie protestujemy przeciw wędkarstwu sportowemu, nie czepiamy się ich, nie blokujemy konkursów itd. Ja rozumiem, że gdybyśmy chcieli dogodzić wiecznym pretensjom wszystkim wokół, którzy tylko potrafią mieć pretensję i wyrzuty samemu nie robiąc nic, musielibyśmy nazwać nasz profil „Nie podaję ręki myśliwym , wędkarzom, rolnikom, mięsożercom, rozmaitym hodowcom, promocja weganizmu i usypianie kotków jedzących mięso gratis” . Choć jak znam życie i tak znalazł by się ktoś, z kolejną pretensją, bo zawsze można doczepić się choćby o owady zabijane podczas jazdy samochodem czy inne takie. Tak więc panowie myśliwi, jeśli wędkarstwo bardzo wam osobiście przeszkadza, będziemy wdzięczni za włączenie się w walkę o obronę praw zwierząt i działanie na tym odcinku. Sami niestety nie podołamy wszystkiemu :(.

19437587_448237508895428_644872060424621529_n

Wracając do historii, zbulwersowany pan wędkarz, kiedy wytknięto mu hipokryzję zaczął tłumaczyć, że on przecież nie zabija, ani nawet nie zjada, bo hołduje wędkarstwu catch & release (ang. złów i wypuść). Z jednej strony, można by chwalić taką postawę, oznacza to, że wędkarze w przeciwieństwie do myśliwych, są nieco w stanie wczuć się w los swoich ofiar. I że, to hobby, zmierza do ucywilizowania się. Tak jednak nie będzie, bo hobby to hobby, emocje wyzwala złowienie dosadnego okazu i „walka” z rybą, która wywleczona na brzeg do zdjęcia, z przebitym pyskiem swoje musi przecierpieć. Z drugiej strony, nadal jest to więc nie potrzebne nikomu krzywdzenie zwierząt dla rozrywki.  Tak jak niektórzy przestali polować, można oczywiście przestać łowić. Ryby są jednak na o wiele bardziej straconej pozycji z innych zwierząt, bo w przeciwieństwie do nich, nie potrafią dać wyrazu swemu cierpieniu w sposób dosadnie działający na ludzkie zmysły. O ile sarna z odstrzeloną nogą czy jeleń ciągnący po krzakach własne wnętrzności u osób wrażliwych budzą jakiś sprzeciw, tak wierzgająca czy „robiąca ustami” w ciszy ryba powoduje u większości salwy śmiechu. Mało kto pomyśli wtedy, że dusi się i walczy o życie.

19642393_1981266128770686_7808674726375087028_n

Podobieństwa

Gdyby ktoś był ciekaw, nasze zdanie na temat wędkowania, jest mniej więcej takie samo jakie i o myślistwie. Wędkarze możecie się oburzać, ale prawda jest bolesna – krzywdzisz zwierzęta bez potrzeby, dla własnej rozrywki – zawsze będzie nam nie po drodze.  Podobnie jak myśliwi, wędkujący mienią się przyjacielami i obrońcami zwierząt, na które „polują”. Ryby głosu wszak nie mają, ale gdyby miały… Może tak – Co byś pomyślał o „przyjacielu i obrońcy”, który najpierw zaprasza cię na posiłek (wędkarze także nęcą ryby pokarmem, podobnie jak myśliwi na swoich nęciskach), następnie przebija policzek haczykiem, szarpie, wciąga pod wodę, poddusza. Ledwie żyw, ranny, zostajesz wyciągnięty z pod wody, wypuszczony na swobodę, po czym ktoś mówi: Do zobaczenia przyjacielu, i pamiętaj, że jestem twoim miłośnikiem! Uświadamiasz sobie, że jedyną motywacją dla tej osoby była adrenalina i emocje, jakie towarzyszyły mu podczas wciągnięcia cię pod wodę.  Tak to mniej więcej wygląda dla ryb. Gdyby wędkarze rzeczywiście byli przyjaciółmi i miłośnikami ryb, posiedzieli by w spokoju nad wodą, posłuchali ptaków, popatrzyli by z satysfakcją na śmigające pod taflą ryby. Miłośnikowi zwierząt takie coś wystarcza. Im jednak nie. Podobnie jak myśliwi, aby uzyskać pewien rodzaj spełnienia, muszą skrzywdzić czującą istotę, wyciągając ją ze środowiska, w którym żyje. Dziś takie rozważania w tym pomylonym świecie mogą wydawać się śmieszne, ale wierzę , że nadejdą czasy, kiedy podobnymi przypadkami zajmować się będzie psychiatria. Kolejnym punktem wspólnym może wydawać się wędkarska etyka – brzmi już znajomo, prawda? Etyka czy tradycja to takie magiczne dyżurne słowa rodzaju ludzkiego, które są w stanie „uzasadnić” najbardziej absurdalne bestialstwo. Więc wędkarze powiedzą, że oni złowili i wypuścili rybę, której nie stała się krzywda, etycznie oczywiście.  A co byśmy powiedzieli o myśliwym, który łapał by zwierzęta w sidła, tylko po to, by pocieszyć się chwilę ze „zdobyczy”, przetrzymać przemocą i zrobić zdjęcie? To właśnie robi wędkarz,ale jako że ryba żyje sobie gdzieś pod wodą, nikt jej nie widzi, nie krwawi, nie krzyczy, zatem nikogo to nie obchodzi. Wędkarze także inwestować muszą , czyli płacić, by uskutecznić swoje hobby krzywdzenia zwierząt. Łodzie, wędki, żyłki, spławiki, haczyki, zanęty, ubiór, alkohol, siatki i wiele innych. Podobnie jak myśliwi. Teraz sobie wyobraźmy, że ktoś kompletuje podobne akcesoria do łapania psów, kotów albo ptaków? Tylko po to, żeby mieć satysfakcję, zrobić zdjęcie, po czym wypuścić… Co byśmy sądzili o takiej osobie? No i podobnie jak u PZŁ mamy też Polski Związek Wędkarski (PZW) – koła wędkarskie, prezesów, zarządy, konkursy i zawody podczas których ofiarami rozrywki są zwierzęta.

Poniżej zdjęcia, z przypadkowej wyprawy i pamiątkach jakie pozostawia po sobie jeden wędkarz.

Zdjęcie2442Zdjęcie2443

Dodam, że używa on łodzi podczas łowienia wiosną i latem, można więc przypuszczać, że kołysze się na falach będąc pod wpływem. Sytuacja ta pokazuje jeszcze jedno – co człowiek jest w stanie zrobić, dla realizowania swojego bezsensownego hobby. Bagna te i stawy w tamtejszej okolicy od lat były ostoją zwierząt. Zamieszkiwały je i gatunki chronionego ptactwa, licznie dziki, bobry, gęsi. Było tak odkąd zacząłem zapuszczać się w tamte rejony, czyli jakieś 20 lat. Zwierzęcy raj. Aż przybył człowiek, który zapragnął łowić. Wyciął część trzcin, przepłoszył na stałe dziki, z bobrami walczy przy pomocy różnych metod. Wypłoszył gniazdujące tam od lat gęsi i łabędzie. Wieczorami pali ognisko podczas łowienia, dym skutecznie odstrasza zwierzęta na kilometr. Zarybił akweny do niemożliwości tak, że latem ryby wyskakują dusząc się z braku powietrza. Od zwiększonej ilości światła i nadmiaru produktów przemiany materii ryb rozrósł się rogatek (ceratphyllum demersum), który zabiera miejsce do pływania zarastając wszystko. Dzielny wędkarz wyciąga go hakami i zasusza… Po spokojnej ostoi wielu gatunków zostało wspomnienie. Wystarczyło, że przybył człowiek i z pogardą oraz brakiem zrozumienia dla żyjących tu istot, zapragnął realizować swoje hobby. Za to teraz są śmieci i gruz na groblach.

18740437_312834955819650_7739267327457224764_n

Nie trzeba chyba dodawać, że we wspólnych wędkowaniach uczestniczą też dzieci. Tak powstaną kolejne pokolenia pozbawionych empatii osobników, kontynuujących dziwną rozrywkę kosztem zwierząt.

Różnice

Nie ma ich aż tak wiele. Przede wszystkim wędkujący nie opowiadają wszem i wobec, jak to chronią środowisko i ratują ryby.  Łowią też „na oślep”, gdyż nikt nie będzie bawił się w rozpoznawanie kondycji ryby pod wodą, bo i nie ma takiej możliwości. A przecież skaleczenie haczykiem wrażliwej części ciała, jaką jest pysk, powoduje większe narażenie okaleczonego zwierzęcia na możliwość infekcji. Jeśli wejść w tematykę głębiej, to owszem są i tacy którzy powiedzą: „Ale wędkarze zarybiają i dbają o akweny’’ :P. Tutaj podobieństwo do myślistwa i „racjonalnej” gospodarki łowieckiej. Bo przecież zarybiają i „dbają” nie po to, by sobie na rybki popatrzeć, ale by je pokrzywdzić i tak samo podoświadczać „emocji łowieckich”.  Tutaj nie działa nawet argument o regulacjach, czy ochronie czegokolwiek. Oczywiście powiedzą, że mają okresy ochronne, nie wolno łowić ot tak, czego się chce, że są kłusownicy. Skąd my już to znamy?

Wędkarze potrafią też uroczo się kłócić. O naprawdę ważkie sprawy. Tym, co wymyka się mojemu racjonalnemu postrzeganiu, są spory o tzw. „szacunek do ryb”, czyli matę. W wędkarskich grupach raz po raz toczone są „gównoburze” przy każdej okazji, kiedy ktoś chwaląc się złowionymi okazami, ułożył je na piasku lub trawie, zamiast na zakupionej w tym celu podkładce. Istotą sporu jest dość chwiejnie postrzegany „szacunek do ryb”. Jakby rybie robiło to jakąś różnicę, czy dusi się leżąc na trawie, czy na tworzywie sztucznym. Przypomina to również myśliwych, którzy poprzez szacunek do zwierzęcia rozumieją wetknięcie zielonej gałązki w pysk, ułożenie pokotu oraz zjedzenie ofiary. To takie w sumie kuriozum – dysputy internetowe o urojonym szacunku do zwierząt, podczas gdy one same wierzgają w konwulsjach do czasu aż dumny pseudomiłośnik ryb zrobi sobie zdjęcia, by pochwalić się podobnym sobie (…). Obrażać nie będziemy, wierzymy, że ci ludzie są głęboko nieświadomi.

19149456_1351248891610943_7216961654201775335_n

Nic nie mamy do osób, które łowią i polują z życiowej konieczności, dla wyżywienia się, by przetrwać. To jak najbardziej zrozumiałe, w porównaniu do takiej pseudorozrywki jak catch & release… która nie służy niczemu, poza próżniaczemu zaspakajaniu zachcianki ekscytacji.

Głód?

Mój znajomy wędkarz do swojego łowiska podjeżdża terenowym nissanem wartym jakieś 100 tys. Nie wiem ile kosztował ponton którego używa ani łódka oraz wszystkie akcesoria. Ale błądząc po cennikach różnych zanęt można przyjąć, że za tygodniowy wydatek tylko na to, byłby w stanie się zdrowo wyżywić. Widocznie coś innego gna ludzi, by w imię spełnienia pasji, w braku poszanowania żyjących wokół istot dewastować wszystko obok siebie. Pierwotny atawizm? Chęć panowania? Czynienia sobie nie tylko ziemi, ale i wody „poddanej”?

Praktyki wędkarskie nie pozostają też bez negatywnego wpływu na środowisko. Pomijając pozostawiane śmieci, zanęty, to sztuczne zarybianie, podkarmianie musi mieć wpływ nie tylko na ichtiofaunę takiego zbiornika. W łowiectwie znane są konsekwencje sztucznego pompowania populacji większych zwierząt, m.in. są to straty w rolnictwie, leśnictwie, czy też konflikty ze zwierzętami na terenach zurbanizowanych. Ale co pod wodą? Sztuczne przerybianie dla połowów powoduje zachwianie równowagi w środowisku wodnym, nadmiar odchodów stopniowe zamieranie zbiornika i rozwój glonów, często też zbyt dużej populacji ryb nie wystarcza rozpuszczonego tlenu i w ciągu lata podduszają się ginąc. Ściagają też amatorzy łatwego łupu w postaci licznych widocznych ławic rybich, jak choćby czaple czy kormorany, które jednak będą już wtedy postrzeganie jako „szkodniki”. Złożone zależności w łańcuchach pokarmowych ulegają deregulacji. Konsekwencji nie sposób przewidzieć.

Czy człowiek powinien jeść ryby? Powinien, jeszcze jak! Pod warunkiem, że wskoczy do wody i złapie sobie przy pomocy własnych rączek i nóżek. Jeśli ktoś dokona łatwo tej sztuki, uznam, że rzeczywiście człowiek podobnie jak foka choćby, przystosowany jest do życia i polowania pod wodą.  Przy pomocy wędek, nęcenia, oczekiwanie na brzegu czy w łodzi – cóż to za wyczyn? Który drapieżnik tak postępuje?  Ryba reaguje instynktownie. Czując  kuszący zapach, widząc wijącą się potencjalną łatwą zdobycz, niemal zawsze spróbuje szarpnąć za haczyk. Oczywiście trzeba wiedzieć, kiedy i gdzie łowić, oraz wykazać się cierpliwością.  Oszukańcza podstępna technika, żywo kojarzy mi się z myśliwskim wabieniem, np. lisów na pisk myszy.

Wędka

Co się dzieje na świecie?

Obecnie ekspansja człowieka i rozwój cywilizacji oddziałują szczególnie na środowiska wodne. Osuszanie bagien, wypalanie torfowisk, zasypywanie stawów, „melioracja” wszystko to zaburza stosunki wodne i pozbawia nas jej zasobów. Ale najgorsze wydaje się być zatrucie. Nie tak dawna katastrofa ekologiczna w rzece Warta, pokazała do czego człowiek jest zdolny. W rzece na odcinku od Poznania aż po Oborniki pływało tysiące śniętych ryb. Najbardziej płakali oczywiście wędkarze. I tu znów podobieństwo do myślistwa, gdyż dla tych panów jedyną motywacją do przeżywania bolesnej straty było to, że przez jakiś czas sobie nie połowią. Wiadomość z FP wędkarskiego: „To co zastaliśmy nad wodą jest przerażające. Setki dogorywających ryb: medalowe – leszcze, amur, brzany, bolonie, klenie, płocie, szczupaki i okonie nie wspominając o drobnicy wśród której można było spotkać różanki co świadczyło o czystości wody – piszą na swoim FB wędkarze z WKS Spin-Ice Szamotuły.”
Oczywiście jedno małe słówko „medalowe”. Już skądś to znamy… Podobne oburzenie wyrażają polujący, kiedy jakiś „medalowy” jeleń, padnie od innej przyczyny niż „prawidłowy odstrzał selekcyjny”. Czasem ciężko mi uwierzyć, że jesteśmy aż tak porąbanym gatunkiem…

14706835_1181433318580950_3224612157021823198_o

Według zapisków historycznych, dawna zasobność jezior i rzek przekraczała nasze dostępne wyobrażenia, tak samo jak wielkość niektórych łowionych okazów, również odbiegała od podanych obecnie norm książkowych. To co mamy dzisiaj, to zaledwie szczątki dawnego wspaniałego rybiego świata.  A do tego dokładamy wszelkie utrudnienia w postaci regulacji i przegradzania rzek, czy też ciągłego podtruwania zamkniętych zbiorników, jezior i stawów. Morza i oceany, tutaj sytuacja jest jeszcze gorsza. Są sygnały o waleniach ginących już z głodu, jak i konających w bólach od połkniętych śmieci.

Morza i oceany traktowane są jako źródło bezgranicznych zasobów. Obecnie 75% łowisk na świecie jest całkowicie wyeksploatowanych lub przełowionych. Wiele gatunków ryb łowi się w sposób rabunkowy i szkodliwy dla środowiska. Ryby, a także inne gatunki niechciane, które wpadły w sieci przypadkowo, wyrzucane są za burtę, często martwe lub okaleczone. Gatunków, które wyginęły w wyniku nadmiernej eksploatacji lub szkodliwej działalności człowieka jest wiele, ale przytoczmy może jeden najbardziej znamienny jako znak czasów. Mało kto wie, że prawdopodobnie jesteśmy ostatnim pokoleniem, które zna smak węgorza europejskiego. Przez ostatnie 30 lat liczebność węgorzy spadła o ponad 95 procent głównie na skutek nadmiernej eksploatacji  Morza i oceany gwałtownie pustoszeją. Do 2050 r. z powodu przełowienia mogą wyginąć wszystkie ryby w morzach i oceanach.

20046576_153779825184197_1107417090705852857_n

Makrelę czy sardynkę pragnie się jeść, uważając, że zawsze będzie dostępna w sklepowej puszce. Po zabiciu oceanów zostaną nam zbiorniki śródlądowe, które nie mają nawet małej części odnawialnego potencjału oceanów i mórz. Ile czasu zajmie nam wykończenie tych akwenów? Czyńcie sobie ziemię poddaną? Powodzenia. Szkoda, tylko, że za opatrznie rozumiany przez niektórych fragment Biblii, cenę musimy zapłacić wszyscy.

Mogło by się wydawać, że rozwiązaniem będzie hodowla ryb, co przecież trudne nie jest. Takie hodowle są już prowadzone i właśnie z nich pochodzi ponad 90% ryb, jakie możemy kupić w sklepach. Jednak negatywny wpływ na zdrowie spożywania takich „ryb” wydaje się być przesądzony oraz tak samo, jak co do każdej masówki dołączają negatywne konsekwencje dla środowiska, z czym zapoznać można się w poniższym filmie, tytułem puenty.

Lubię czasem przysiąść nad stawem, jeziorem lub rzeką. W takich miejscach przyroda zdaje się być jeszcze bogatsza w swej obfitości piękna. Wystarczy posiedzieć trochę bez ruchu, by za jakiś czas dostrzec buszujące w podwodnym świecie ryby. Reagują na najmniejszy ruch, nurkując z powrotem w głębiny. O dziwo, nie boją się sunącego bobra. Ale gdy jesteśmy odpowiednio cierpliwi, stawy i mokradła roztaczają przed nami kolejną nieodkrytą oazę piękna i tajemnic wodnych mieszkańców. Żwawe ławice płoci z barwnymi ogonami, muskające w pędzie lustro wody, kolorowe ważki, żabie śpiewy, czasem wyskok spłoszonej ryby nagłym atakiem szczupaka – wojownika, niczym wykrzyknik spadający na zmącone zwierciadło wody. Czy nie potrafimy tego wszystkiego dostrzec? Czy samo to nie wystarczy dla satysfakcji, spełnienia, doznania radości? Mi wystarcza. Myślę wtedy o tym. Nadchodzi wędkarz. Na długie godziny zarzucany haczyk ze spławikiem, zaburzy spokój tego uroczego zakątka. Nie potrafi widzieć, nie chce niczego czuć. Do satysfakcji w „kontakcie z naturą” potrzebna okaleczona istota, wyrwana podstępem ze swego świata. Zdjęcie z uśmiechem…

Można wracać do domu, bogatszym… Nie, chyba jednak dużo uboższym.

Myśliwskie psy luzem w lasach & Krwawe pościgi za ranną zwierzyną.

Polowanie to nie tylko ludzie kontra dzikie zwierzęta. To też przeszkolone psy, których zdaniem bywa naganianie zwierząt pod lufę myśliwego, oszczekiwanie, tropienie po śladach krwi czy jak w przypadku norowania uśmiercanie lisów w ich norach. Bywa, że psy zostają ciężko ranne lub giną od cięć zadanych przez lochy lub ranne odyńce. Czasem stają się kalekami do końca życia, na życzenie swych właścicieli. Ten proceder udokumentowaliśmy i opisaliśmy tutaj w dwóch osobnych postach, jeden dotyczy psów ranionych przez postrzelone dziki, w drugim myśliwi opowiadają o swoich wypadkach, kiedy utracili psy w wyniku postrzału:

Jak myśliwi posyłają swoje psy na śmierć

Psy zastrzelone na polowaniach

1502822_390660017747127_587047188_o

psydzika

Ale dlaczego piszemy o psach puszczanych luzem? Może i nie było by tematu, gdyby nie hipokryzja myśliwych. W ciągu roku notujemy mnóstwo przypadków zastrzeleń czy postrzeleń domowych psów, które czy to zostały porzucone, lub też uciekły właścicielowi albo i były razem z nim na spacerze, tylko oddaliły się nieco, bo i takie przypadki strzałów do psów niemal na oczach opiekunów mieliśmy. Można je przejrzeć w naszej zakładce Wypadki / Przestępstwa. Wymówka czy też usprawiedliwianie tego barbarzyństwa ze strony myśliwych zazwyczaj jest taka: „Przecież ten kundel mógł zagryźć sarnę, albo zagonić ją na śmierć, to was nie obchodzi pseudo-obrońcy?!” Taka deklaracja brzmi jak tragiczny żart, kiedy widzimy jak przebiegają polowania i co się na nich wyprawia. A są to często gonitwy za postrzelonymi zwierzętami, które w przerażeniu ciężko ranne, pragną z całych sił oddalić się od swych prześladowców. I tutaj z pomocą przychodzą myśliwemu specjalnie przeszkolone psy, których zadaniem jest zatrzymać takiego „postrzałka” w miejscu, oszczekując go i podgryzając, do czasu aż dowlecze się myśliwy z flintą, w zgodzie z etyką i zasadami wykonywania polowania palnie w łeb zwierzęciu które zamęczył. Myśliwi bardzo często zioną wręcz nienawiścią do wszystkich innych psów niż własne, które napotkają w lesie, bo „szkodniki sarnę pognają”. Deklarują też chęć wystrzelania ich wszystkich oraz na swoich stronach opisują jak to robią. Udokumentowaliśmy takie wypowiedzi myśliwych w poniższym poście:

Pragną zabijać psy. I zupełnie się z tym nie kryją.

posokowce

13000331_855920704518760_8277576905601459730_n

12112239_1660135677557777_6352190089147758454_n

„Psi” temat powraca często w kontekście łowiectwa i w zasadzie trudno go uniknąć, jeśli weźmiemy pod lupę poglądy tego towarzystwa. W skrócie tak – Porzucony pies, który z głodu próbuje upolować zwierzę to „wredny kundel do odstrzału wraz z właścicielem”, ale myśliwski jagdterier szarpiący rannego dzika czy posokowce puszczane za jeleniami to już „polowanie w zgodzie z etyką i zasadami”.

psyklusole

Myśliwi bardzo często łamią prawo łowieckie podczas polowań.
Zasady wykonywania polowania Rozdział 2, paragraf 5.1 określają jasno:

1.Polowanie z psami lub naganką może odbywać się w okresie od dnia 1 października do dnia 31 stycznia; ograniczenie to nie dotyczy polowania z psami lub naganką na ptactwo łowne, z psami lub naganką na drapieżniki oraz poszukiwania postrzałka z psem na otoku.

2. Poszukiwanie postrzałka zwierzyny grubej (….) , poszukujący postrzałka może korzystać z pomocy naganiacza lub innego myśliwego, a także korzystać z psa prowadzonego na otoku.

Tego „otoku” najczęściej w praktyce jednak brak, a przyuczone do dręczenia zwierząt myśliwskie psiaki hasają sobie wolno jak popadnie podczas całego polowania. Nikt się tym nie przejmuje. Niewinnie nazywa się to „podkładaniem psów do polowań zbiorowych”. W innych przypadkach pies może być puszczany luzem podczas norowań, lub w przypadku aportowania ptactwa. Pora na zdjęcia pochodzące z zamkniętych grup myśliwskich. Screeny publikujemy w całości wraz ze zdjęciem, gdyż jak zawsze myśliwi próbują dyskredytować takie wpisy, krzycząc, o „zdjęciach nie z Polski”, kompromitując się tym bardziej. No to oglądamy „zdjęcia nie z Polski”. Z pewnością kłusownicy…

34333eee

3433223e3e2ee2
To zdjęcie jest szczególnie okrutne, kiedy uświadomimy sobie co się na nim dzieje. Rozjuszone psy szarpią i podgryzają prawdopodobnie rannego już dzika, tymczasem właścicielka stoi i wykonuje sobie fotki jak „pieski pracują”. Potem pochwali się innym myśliwym w grupie na Facebooku…

3433223e3e2eefr
I kolejne psiaki luzem, goniące przerażone zwierzę. Ale Twój pies który się zgubił lub Ci uciekł? „Kundel do odstrzału, bo szkodnik płoszy zwierzynę”. Hipokryzja w wydaniu myśliwych nas już od dawna nie dziwi.

3433223eee
3433223e2ee

12541150_10209183256244254_311049748411905810_n

Powszechną praktyką, stosowaną najczęściej na polowaniach zbiorowych, jest puszczanie luzem w rejonie zestrzału psów biorących udział w polowaniu, które o pracy tropowca nie mają większego pojęcia. – Taki wpis czytamy na forum Klubu Posokowca, opanowanego przez myśliwych.
http://klubposokowca.org.pl/?page_id=87  

Na stronie jednego z przyrodników Marcina Kostrzyńskiego, swoją drogą byłego leśnika i myśliwego, który porzucił strzelbę na rzecz aparatu fotograficznego natrafiamy na taki oto wpis:

bez tytułue333322

My mamy inne drastyczne ujęcia, pochodzące z grup myśliwskich, gdzie polujący chwalą się między sobą swoimi wyczynami. Czemu to ma służyć? Rozrywce i przeżywaniu emocji łowieckich, bo na pewno nie jest to „dbanie o dobrostan zwierząt” ani ochrona pól rolników. Pomijając już zupełnie, w miejscach gdzie urządza się „zbiorówki” zwierzęta przenoszą się do małych zagajników i zadrzewień wśród pól. A może myśliwych właśnie to kręci i podnieca? Ciekawość czy przeszkolone na żywych dzikach w specjalnych zagrodach psy się sprawdzą? Hałas, gonitwa, szczekanie z pasją i kwik szarpanego rannego dzika? Cóż za radość z harmonijnego obcowania z naturą! Głupie mieszczuchy nigdy nie zrozumieją łowiectwa… Kolejne zdjęcia dokumentujące hipokryzję, obłudę i bestialstwo myśliwych.

12552515_10209183255884245_1353673206113954062_n

15284907_10212259826436586_4321213397691349955_n

15284840_10212259826356584_711438657909979907_n

15972720_320224971705943_6811014912064384260_o
Psy jak widać mają kontakt z krwią i wydzielinami zwierzęcia. Następnie będą mieć kontakt z kolejnymi dzikami i innymi psami. Potem usłyszymy o tym jak rozprzestrzenia się ASF, a winą obarczy się dziki i wystrzela wszystkie w całym województwie. 

Dla jasności – Nie popieramy puszczania psów luzem w lasach i na terenach bytowania dzikiej zwierzyny przez nikogo, ani przez zwykłych „Kowalskich” na spacerze ani przez uprzywilejowaną stojącą ponad prawem kastę myśliwych. Las, pole czy łąka to dom zwierząt. Uszanujmy go. Tymczasem kolejne zdjęcia.

15776717_387450504937444_872198613602636262_o12809622_984195851669921_8933204576095766139_n12108182_1506736139649499_1496508629987591318_n12115915_909360002447087_360979825571578700_n

psyjelenia

12068996_759493994177365_7353318360450428433_o

No cóż. Myśliwscy pseudomiłośnicy natury po raz kolejny pokazują swój wypaczony stosunek do niej. Nie, „dobrego imienia łowiectwa” „szkalować” nie trzeba. Wystarczy pokazywać je takim jakie ono jest, a czas i zmiany zachodzące w świadomości społecznej zrobią swoje.

Lektura uzupełniająca:

Jak myśliwi posyłają swoje psy na śmierć – Psy ranione, zabijane i kalekie od szarży dzików, długie operacje u weterynarza i inne szczere wyznania myśliwych. Dręczenie własnych zwierząt z premedytacją ku swojej uciesze.

Psy zastrzelone na polowaniach – Opowieści myśliwych, jak to ich własne psy ginęły od przypadkowych postrzałów podczas polowań. Plus alkohol nocą przed polowaniem (zdjęcia i screeny).

Pragną zabijać psy. I zupełnie się z tym nie kryją –
 Udokumentowane wypowiedzi myśliwych, deklarujących chęć wystrzelania wszystkich psów   napotkanych luzem w lesie.

Bezimienne ofiary krwawego hobby – Czyli nadesłane przez czytelników zdjęcia zastrzelonych psów.